Maar je bent een chauffeur, die voor zijn werk staat

Elke dag weer ongeacht het tijdstip, stap je in je cabine en kijk effe om je heen en draait de sleutel om, steek de pas in de gleuf of schrijft nog een kaartje naar huis.

Je werkdag begint weer, de boardcomputer vraagt te veel info, als dat ding nou eens gewoon begint, met goedemorgen hebt ja al koffie gehad. Nee het onpersoonlijkste stuk gereedschap begint gewoon met begin rit. Maar dat is maar een kleinigheidje. Je kijkt omhoog is de tacho al klaar, daar hangt naast een fotolijstje, met twee kinderen op de foto, lachend en speels, je kijkt elke er elke dag na, ze zullen wel veranderd zijn zo onderhand, de foto is al gedateerd namelijk, nooit kreeg je een nieuwe foto, alles heeft een reden.

Alles heeft een reden, maar je werk gaat door, de snelweg doemt op, kilometers trappen, je gedachte gaan hun eigen weg, je bent weggegaan met een klote gevoel, je hebt ruzie gehad, waarom dat is de vraag, waarom vraag je eigen af. De weg vervolgt, je haalt in en ziet weer een lege snelweg, je bent leeg, je weet het niet meer. De telefoon is je enige vriend nog, aan de andere kant van de lijn is die andere vriend, die ook nadenkt maar een echte vriend is en zijn problemen effe aan de kante gooit. Ja dat is vriendschap.

Maar de weg is lang en bellen achter het stuur is nou eenmaal verboden. Je merkt aan je zelf, lossen is leuk als je een geintje kan maken, maar als de controleur begint te bloed zuigen, dan ben je kort af. Je bent bijna in staat om je vuist te heffen, dat lost je problemen echt niet op. Waar heb ik het aan verdiend, de gedachte blijven je bij, waarom ik.

Maar je bent een chauffeur, die voor zijn werk staat, je bent die grote die een voorbeeld voor zijn kinderen zou moeten zijn, je bent trouw en niemand ziet dat. Je werkgever kan meewerken door het te zien, maar men ziet het niet. Omdat tegenwoordig het woord onpersoonlijk is en voor jouw tien anderen eerst komt. Je kan de beste chauffeur zijn, maar problemen mag je niet hebben. Dat bedoel ik dus, waar is het menselijke gebleven, een nummer zijn we gewoon, als je nummer voorbij is, dan is het klaar.

Ondertussen rij je van klant A naar klant B en verder je oplegger wordt steeds leger, je moet weer naar huis, dat kan na een dag zijn of een week of twee weken, maar eens moet je naar huis, het huis waar je thuis moet voelen. Helaas bij thuiskomst denk je gelijk al, wanneer mag ik weer mijn kaart in de gleuf duwen of dat kaartje naar huis schrijven, je wilt vluchten, nee je wilt werken om je problemen te vergeten.

Gepubliceerd door

alexschrijftnl

Ik ben een chauffeur met een hobby schrijven. ik heb een eigen mening over dingen en daar kom ik voor uit en daarbij zal ik meer over eten gaan schrijven.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.