Het eerste cadeautje

Als je jarig bent en toch wel een denkwijze hebt op het gebied van positief denken en elkaar in de waarde van het leven laten. Dat wisten vrienden in het verleden ook al.

Dat bedoel ik. Van heel verschillende mensen gehad. Zij zullen dit lezen en denken heeft hij ze nog steeds, ja omdat ze kloppen. Keihard kloppen alleen de mensheid het vergeet. Heel toevallig de mensen die deze bordjes aan mij hebben gegeven die vergeten dat niet..

Als je dan donderdag jarig bent en een tijd geleden al een schilderij zag. Die zo sprekend mijn gedachte tentoonsteld, gewoon ik. Alles zeggend van doe maar gewoon doe je al gek genoeg , spreid liefde en respect doe het gewoon. Geef elkaar vertrouwen en iedereen is een mens..

Daarom dachten mijn vriendin en kinderen whalla die ouwe ook weer blij jazeker dikke blij.

Mensen die ooit bij ons binnen lopen in dat andere huis zullen deze zien en ik zal vragen wat denk je nou….

Macht is uit..

Je kan wel denken dat je op papier meer bent. Maar dat papier kan verfrommeld worden en verdwijnen in bak. Je kan denken dat je iemand kan kan kleineren, dat is niet moeilijk, maar weet wel dat kleintjes groot kunnen zijn in vele dingen.

Elkaar in de waarde laten. Want iedereen gaat slapen wakker worden, naar de wc. Iedereen heeft rood bloed. Iedereen heeft gevoel. Waarom zou je daarop inspelen. Omdat jezelf zwak bent. Je kan wel denken dat iemand wat wil. Maar vragen staat netter. Want alles begint met ja of nee.

Vrouwen en maar ook mannen. Kunnen soms gewoonweg niet met hun gevoel ergens naar toe. Want niet altijd is er een begrijpend luisterend oor aanwezig. Want de 1 gedachte is meestal. Daar heb haar of hem ook weer. Angstcultuur is , beetje jammer hoor. Ik ben geen persoon om hier mee door te gaan. Weet wel wat respect is. Dat is het belangrijkste wat men voor elkaar moet hebben. Want zonder respect tja alles onbegonnen zaak..

Het moet van beide kanten komen. Niet van de sterkste kant. Maar ook niet van de zwakste. Maar van beide kanten..

Het was bijzonder

Zondag 31-03-2019.

Het was de afsluiting van een bijzonder weekend. Hoe vreemd is om vrijdagavond uit te gaan eten in een restaurant, met je familie. Dan aan een tafel te zitten met 8 stoelen. Terwijl we met zijn 7en zijn. Ja de stoel tegenover mijn vader was leeg.

Dan zaterdagavond uiteten met mijn schoonfamilie. Daar opa en oma en twee dochters met aanhang. Gezellig was het net zoals vrijdagavond maar voor mij een vreemde gedachte dat ik zondag weer naar mijn moeder zou gaan.

2 verschillende avonden en vandaag een appje van mijn vader hoe laat ben je er der. Ik had het al verwacht. Bij aankomst zag ik zijn auto al staan. Door de deuren heen. Tja keuze naar de kroeg. Nee daar niet. Naar de kamer. Ja daar lag mijn moeder te slapen. Sorry moeder. In de huiskamer zat mijn vader. Ze maken der zo wakker. Eh dat heb ik al gedaan.

Maar goed ze werd uit bed gehaald en kwam ze aan. Haar blik was anders en op.de vraag wie staat daar. Alex is wat ze zei. Echt hoe het afgelopen weken was. Was vandaag een mooie dag. De liefde van mijn vader voor mijn moeder. Ja heel mooi om te zien.

Het is de blik die het hem doet. Ik hou van deze 2 mensen, dat het eenmaal zo is. Dat ze niet meer samen op verjaardagen komen. Dat ze niet meer de spil in de familie is. Dat is eenmaal zo. Vandaag was een mooie dag een dag om zo te vermelden. Het was een mooie afsluiting van een bijzonder weekend.

Blijf niet stilstaan

Keihard genieten is het leven. Denk nooit ik sta stil. Dingen achter je laten en leef in het heden.

Dingen gebeuren in de hele wereld. Gerechtigheid is ver te zoeken. Internet leeft onze wereld. Want praten doen we niet met elkaar. De horen dingen daar praten we over, discussies ontstaan mensen vergeten een komma of een hoofdletter, de tekst wordt verkeert begrepen.

We zijn tegen teveel plastic in de winkel. Ooit vroegen we zelf daarom. Want het was onhygiënisch dat iedereen aan de groenten zat. Dus daarom het plastic. Nu gaat het plastic eraf en ligt de groenten weer zonder plastic in de winkel en de gedachte is niet meer dat iemand eraan heeft gezeten.

In het leven stil blijven staan is nooit goed..Want je komt niet verder. Elkaar kapot maken is dat een oplossing dan. Mag je nog lol maken. Dat mijn leven wel doorgaat daar ben ik blij. Dat mensen jaloers zijn en mij dat niet gunnen. Dat is hun eigen bekrompen probleem. Ik eet gewoon waar ik zin in heb. Kijk niet naar stickers.

De mensheid wil gewoon belazerd worden. De mensheid moet eens wakker worden. De gedachten laten varen van ik ben meer dan jou. Mijn aanhangwagen is groot. Maar ik heb hem geparkeerd, mijn verleden is geweest. Ik leef vandaag en niet gisteren morgen is een nieuwe dag..

Tja lekker dan allemaal

Kaag verlaag je lekker nu helemaal tot ongeloofwaardigheid. Als een artiest een tweet eruit gooit. Vervolgens vlieg je naar Amerika daar waar die artiest ook is. Nu stort je gewoon 100 miljoen euro in een pot. Waar veel strijkstokken zijn. Oh ja het kwam niet door een tweet.

Dan is er nog weer iemand van de VVD. Nu weer een senator. Lekker geloofwaardig. Directeur van een bedrijf. Wat nu geld gaat verdienen omdat de aanbesteding naar zijn bedrijf is gegaan. Bedoel maar lekker geloofwaardig..

Dan mogen we ook niet meer roken in Groningen. Jawel maar er wordt niet op gecontroleerd. Mensen moeten elkaar aanspreken. Dus steek gerust een peuk op. Want praten met elkaar tja vooral op straat. Fijne wedstrijd .

Jij wilt neuken dan heb hier geld voor een bijdrage in de anti conceptie. De beste oplossing is gewoon geen sex meer hebben.

Dan hebben we nog de fucking maatschappij van winkels. Ze verkopen van alles en overal mag je voor bijbetalen. De service tot aan de voordeur en niet verder. Vraag me af. Waarom bedrijven denken dat ze alles zo maar kunnen doen. Bijvoorbeeld. Je koopt een nieuwe afwasmachine. Ding heeft storing en doet het gewoon niet. Welke optie heeft een winkel dan. Je sluit een contract af. Draadloos tv kijken met internet. Ja wordt geleverd met een gratis monteur. Alleen je krijgt niet wat je besteld. Oh ja Als je dan vraagt waar je recht op heb. Dan zijn de bedrijven niet thuis.

Oh Ja scheefwoners. Meer huur gaan betalen zodat er meer sociale woningen vrij komen. De woningnood is nogal hoog onder de nieuwe Nederlanders eh asielzoekers zonder verblijfsvergunning die zijn belangrijker dan de jonge mensen die heel graag uit huis willen gaan .

Het leven bestaat uit het 2 antwoorden. Ja en nee. Daar begint alles mee.

Menselijkheid is ver te zoeken

Ik kijk en luister veel naar mensen om mij heen, verhalen en opmerkingen vat ik dan samen, maar dit onderwerp/probleem bestaat al jaren, steeds lopen mensen ertegenaan.

  1. Het salaris eind van de maand, is welkome opvulling voor wat je tekortkomt eind van de maand.
  2. Het werk is goed, je werkt met plezier en uiteindelijk heb je daar zelf voor gekozen in vele gevallen dan.
  3. Het persoonlijke interesse in het leven van een werknemer door de mensen hogerop in een bedrijf is op het nul punt.

1 en 2 zijn de problemen niet. Maar nummer 3 he dat is het grootste probleem.

Het persoonlijke leven van een werknemer is totaal niet belangrijk, want als je werk eronder lijdt, dat je thuis in de shit zit, dat wordt bestempeld als niet functioneren en je werk niet goed doet, daarop volgt dan gewoon ontslag. Maar dat is niet altijd zo.

Want heeft een directeur van een bedrijf weleens door wat er speelt onder zijn werknemers, moet de directeur vertrouwen op de mensen onder hem, die managers zijn en leidinggevend zijn, vragen die mensen weleens aan de mensen op de werkvloer hoe het gaat. Nooit dus, omdat ze geen interesse hebben, ze kijken alleen naar cijfers en de grafieken, want er moet gepresteerd worden.

Maar presteren is motiveren van mensen en als je denkt dat motiveren opnaaien betekend, dan zit men toch heel fout, de vraag aan werknemer hoe het gaat, hoe het thuis gaat en hoe met je zelf gaat, zijn vragen die men niet durft te stellen. Omdat men zich eigen daarvoor schaamt of gewoon niet menselijk zijn.

De hoge heren zijn weleens verbaast, als een afdeling gegroeid is, van 20 mensen die elkaar konden en samen plezier in het werk hadden, nu een afdeling zijn van 100 mensen, de 20 kunnen elkaar nog steeds, maar die andere 80 dat zijn onbekende grote onbekende mensen. Als er een onderzoek wordt gehouden onder 20 mensen of onder 100 mensen, zal je nooit dezelfde uitslagen krijgen.

Maar 1 ding zal opvallen, de nummer 3 van het begin van deze blog zal altijd tevoorschijn komen als het grootste probleem. Menselijkheid is ver te zoeken, werknemers kijken op tegen leidinggevende, dat zijn beesten, maar ook mensen. Waarom denken mensen omdat ze iets achter hun naam hebben staan op het visitekaartje dat ze meer zijn als de mens op de werkvloer.

Want dat is niet zo, wil je de productie in een bedrijf en de sfeer in een bedrijf houden, dan zou men toch eens interesse moeten gaan tonen, de vraag gaan stellen bij hun zelf, ben ik wel zo menselijk, hoe komen de schades in een bedrijf, heeft dat een oorzaak, het vragen is wat anders dan het probleem al weten, het vingertje wijzen is makkelijk, maar wel veel tijdverspilling want als je gewoon vraagt en vooral praat, zal je de oorzaak weten.

Durf te dromen en dat doe ik ook, dat er ooit iemand aan mij zal vragen hoe gaat het eigenlijk.

Maar je bent een chauffeur, die voor zijn werk staat

Elke dag weer ongeacht het tijdstip, stap je in je cabine en kijk effe om je heen en draait de sleutel om, steek de pas in de gleuf of schrijft nog een kaartje naar huis.

Je werkdag begint weer, de boardcomputer vraagt te veel info, als dat ding nou eens gewoon begint, met goedemorgen hebt ja al koffie gehad. Nee het onpersoonlijkste stuk gereedschap begint gewoon met begin rit. Maar dat is maar een kleinigheidje. Je kijkt omhoog is de tacho al klaar, daar hangt naast een fotolijstje, met twee kinderen op de foto, lachend en speels, je kijkt elke er elke dag na, ze zullen wel veranderd zijn zo onderhand, de foto is al gedateerd namelijk, nooit kreeg je een nieuwe foto, alles heeft een reden.

Alles heeft een reden, maar je werk gaat door, de snelweg doemt op, kilometers trappen, je gedachte gaan hun eigen weg, je bent weggegaan met een klote gevoel, je hebt ruzie gehad, waarom dat is de vraag, waarom vraag je eigen af. De weg vervolgt, je haalt in en ziet weer een lege snelweg, je bent leeg, je weet het niet meer. De telefoon is je enige vriend nog, aan de andere kant van de lijn is die andere vriend, die ook nadenkt maar een echte vriend is en zijn problemen effe aan de kante gooit. Ja dat is vriendschap.

Maar de weg is lang en bellen achter het stuur is nou eenmaal verboden. Je merkt aan je zelf, lossen is leuk als je een geintje kan maken, maar als de controleur begint te bloed zuigen, dan ben je kort af. Je bent bijna in staat om je vuist te heffen, dat lost je problemen echt niet op. Waar heb ik het aan verdiend, de gedachte blijven je bij, waarom ik.

Maar je bent een chauffeur, die voor zijn werk staat, je bent die grote die een voorbeeld voor zijn kinderen zou moeten zijn, je bent trouw en niemand ziet dat. Je werkgever kan meewerken door het te zien, maar men ziet het niet. Omdat tegenwoordig het woord onpersoonlijk is en voor jouw tien anderen eerst komt. Je kan de beste chauffeur zijn, maar problemen mag je niet hebben. Dat bedoel ik dus, waar is het menselijke gebleven, een nummer zijn we gewoon, als je nummer voorbij is, dan is het klaar.

Ondertussen rij je van klant A naar klant B en verder je oplegger wordt steeds leger, je moet weer naar huis, dat kan na een dag zijn of een week of twee weken, maar eens moet je naar huis, het huis waar je thuis moet voelen. Helaas bij thuiskomst denk je gelijk al, wanneer mag ik weer mijn kaart in de gleuf duwen of dat kaartje naar huis schrijven, je wilt vluchten, nee je wilt werken om je problemen te vergeten.

Nog steeds geen AMSTERDAMMER..

Ik ben geen Amsterdammer maar iets wat ertussen leeft.

De laatste dag dat een Amsterdammer mag solliciteren naar, de baan van Burgemeester is aangebroken. Het lijkt me wel wat om die groenen op de plaats stil te zetten. Om het gedachtengoed voor te zetten, dat Amsterdam voor iedereen is. Amsterdam is d stad, waar alles kon. Waar je een feestje kon vieren, waar je naar de hoeren kon. Maar tegenwoordig zijn er mensen in de politiek van Amsterdam die gestoord zijn. Niet aan de inwoners en ondernemers denken maar aan hun eigen ikke.

Het grote voorbeeld, voor het rest van het land, de landelijke politiek, vergeten ook iets, dat Nederland schijnbaar tegenwoordig is voor iedereen, daar is wel een wezenlijk verschil, Amsterdam heeft het toerisme nodig, de stad heeft vele nationaliteiten, maar het woord respect voor elkaar is daar wel aanwezig, nu hebben de groenen een slogan, ook iets met enjoy en respect. Ja het woord respect wordt gebruikt, maar weten ze wel dat betekend.

Komen er nu in de stad, van die mannen en vrouwen met een bonnenboekje vast in de handen om mensen te bekeuren die geen respect hebben maar wel de grootste lol. Ik zou zeggen, wees blij dat die mensen lol hebben. Ben geen Amsterdammer maar heb wel een hart voor de stad. Het woord betutteling is een woord wat moet verdwijnen niet alleen in de stad Amsterdam maar gewoon helemaal in de politiek. Laat mensen leven zoals ze willen en stop mensen niet in een hokje.

Waar heel Nederland weet dat er mensen komen, die bezeten zijn van messen, maar daar waar de politiek hun ogen dicht houden, zeggen ze nu ze hebben problemen, nee politiek wij hebben de problemen, die heeft de politiek ons in de maag gesplitst.

Het blijkt we, ik ben niet geschikt als burgemeester van Amsterdam, ben niet geschikt om de landelijke politiek in te gaan, omdat ik weet wat respect is en ik weet wat lol maken is, bovendien weet ik wat het leven inhoudt. Ik ben maar een mens met een mening. Nog steeds geen AMSTERDAMMER…

images (2)

Fijne paasdagen en geniet ervan.

Het is de uitdaging die ik altijd aangaat, een blog schrijven met behulp van mijn lezers. Die dan1 woord aanbrengen die ik vervolgens gaat verwerken, de zwart gedrukte woorden zullen de woorden zijn.

 

Het is paaszaterdag, 31-3-2018, ik had een mooie idee om een blog te gaan schrijven, een blog wat al dagen in mijn hoofd ronddwaalde. Maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen, dat de keuze gisteren verkeerd was.

Het was niet positief, de positiviteit waar ik meestal voor gaat, was ver te zoeken, maar mensen die met drank op gaan rijden en ongelukken veroorzaken, daar kan ik totaal niet tegen.

Maar wat bleek gisteren wel, de verdraagzaamheid van het digitale netwerk is erg laag, want mensen hebben altijd een mening klaar. Veroordelen is niet moeilijk maar de waarheid onder ogen zien wel. Als het een dag als gisteren was, dan wil ik alleen maar me eigen verstoppen.

Verstoppen op een eiland als Bonaire, lekker weg uit dit land. Ja gewoon reizen, liefst met echte vrienden die trouw zweren bij eerlijkheid. Dat is niet moeilijk om te doen, gewoon respect tonen voor elkaar en nog altijd geldt, wat je geeft is wat je krijgt. Het is en lijkt me mooi om op dat eiland te zijn. Te luisteren naar countrymusic bij een kampvuur. Want dat is muziek, wat vele mensen nog niet kennen, de muziek kan verbroederen.

Dan de volgende morgen wakker worden, elkaar een ochtendkus geven, waarom niet, is daar wat mis mee als echte vrienden gewoon goedemorgen zeggen, dat is toch niet zo vreemd, want voor mij persoonlijk is iedereen mens. Gewoon elkaar in de waarde laten is toch niet zo vreemd. De liefde mag stralen, de zon mag altijd schijnen, kan je daar begrip op voor brengen. Dat is de vraag die ik me afvraag, is er wat tegen als twee mannen op een poster elkaar liefhebben, dat is toch niet zo vreemd, waarom zou dat niet kunnen.

Waar ik geen Kaas kon van maken is van het volgende woord, het is echt 1 woord.

Hippopotomonstrosesquippedaliofobie ik zie jullie al hoofdschuddend zitten lezen, ja dat deed ik ook. Maar het is echt een fobie. Lees hier maar dit is de link naar de uitleg.

Het is ondertussen 1e paasdag, de paus zal vragen om vrede en uiteindelijk bedanken voor de bloemen, leuk en aardig allemaal. Als hij zijn woorden heeft uitgesproken zal er ergens in de wereld weer wat gebeuren. Ik maakte gisteren een foutje dat ben ik me bewust, maar denkt u ook weleens na over wat anders zou kunnen in uw eigen wereld. Iets met liefde, respect, trouw en eerlijkheid.

Fijne paasdagen en geniet ervan.

alexschrijft.

Geloven

Ik geloof in mijn leven.

De gedachten doet hopen,hopen doet leven. Het leven geeft je meer dan je zelf kan hopen.

Mijn leven is mijn leven ik leef zoals ik denk te moeten leven. Dat andere mensen dat niet kunnen begrijpen. Zegt meer over hun leven,dan over het mijne.

Ik hoop elke keer weer op rust in mijn leven, ik geloof daar in. Eens komt er een dag,dat de gedachte hierover,de waarheid zal worden. Want ik geloof in het leven. Daar waar waardering en respect bij andere in de maatschappij ver te zoeken is,omdat het normaal is. Dat je denkt dat je meer bent.

Denk eens na over je eigen leven. Vraag je eens af. Waar hoop ik op en geloof ik wel in het leven.