Het is een manager maar ook een mens

Dinsdag 10 maart 2020.

Vandaag op tijd klaar met werken, want ik gaat even terug naar november 2019, ik schreef een brief aan de directie van het tehuis waar mijn verblijft. Even terug naar november gaat u hier…

Als laatste vroeg ik dus om een reactie, die kwam maar niet en bleef uit. Tot een week geleden, mijn telefoon ging en ik wist dat ie ging bellen, raar he. Beetje stamelend aan de telefoon, het was de manager van het tehuis. Mijn excuses voor het niet geven van enige reactie op jouw brief. Kunnen we praten, tuurlijk wanneer kan u dan.

Dat was vandaag dus, medewerking van de planning gehad en ik was op tijd op de afspraak, tuurlijk wist ik al van tevoren. Het zal zeker niet over mijn brief gaan. Iets over half 12, werd ik geroepen. Koffie meneer. Ja natuurlijk. Elkaar geen hand gegeven, want een protocol tot onpersoonlijkheid is ingegaan. Iets met een biermerk. Maar de manager begon zijn praatje en wat ik al dacht, dat is een echte manager. Maar daar ben ik niet bang voor, omdat hij ook een mens is van vlees en bloed, niet meer of minder dus.

Kan wel zeggen dat het een zinnig gesprek was, maar eenmaal aangekomen op een punt, kwam ie erachter dat er toch nog een boel werk is, ja meneer de manager, je kan zoveel willen, maar alles komt niet vanzelf. Het moet altijd van beide kanten komen, dat het personeel er anders over denkt, begrijp ik, want hoe stel je eigen op, als een boeman of als een man. Uiteindelijk kwamen we op een punt, dat ik hem wat liet lezen, hij las het en schrok niet zozeer maar had wel zijn bedenkingen, dat bedoel ik dus waarom ik ooit een brief schreef. Hij keek me aan, ja dat begrijp ik nu. Kunnen wij contact houden, jazeker wel. Maar nu gaat ik de deuren door, naar die andere wereld. Die wereld waar ik niet belangrijk ben en u ook niet. De wereld waar de patiënten leven en verzorgd moeten worden, door mensen met een passie voor het werk.

Liep door de deuren heen, het plein over en uiteindelijk kom ik daar terecht en spreek mijn dinnetje daar, zij die ons binnen haalde begin 2018, effe bijpraten en lachen, wat begrijp ik haar goed toen ze zei, die manager is een. Tja je hebt gelijk, maar hij is ook een mens. Het is net de echte maatschappij, praten doen we niet met elkaar, zo gauw er een naampje bijstaat is het gelijk een ander mens. Kwam een man aangelopen, hoi pa. Leek wel afgesproken werk, was het ook.

Samen naar mijn moeder toe, wat een feestje zou dat moeten zijn, ze ging mee maar twee mannen erbij, met kale hoofden, ze vindt het wat hoor. Voor ons uit liep de manager, waar zou hij het over hebben. Mijn moeder heeft geen flauw benul, breng je me weer terug, tuurlijk samenlopen we terug, want het was weer de ruime 5 min vandaag. Ze wou aan tafel zitten, met een wit papiertje voor haar op tafel, ze is klaar voor het avondeten. Snap me vader ook, ik snap iedereen, maar snap ik mezelf wel. Ja dat doe ik. Samen met mijn vader liep ik weer naar buiten. Zo kwam er een einde aan bezoek waar ik veel van opgestoken heb.   

Gepubliceerd door

alexschrijftnl

Ik ben een chauffeur met een hobby schrijven. ik heb een eigen mening over dingen en daar kom ik voor uit en daarbij zal ik meer over eten gaan schrijven.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.