Dit is mijn moeder .

Zij weet niet wat er in de wereld speelt. Zij weet wie er wel of niet hun handjes bij hun zak hebben gehouden. Nee mijn moeder geniet op haar manier van muziek, van bewegend beeld op tv

Mijn moeder heeft de ziekte van Pick Ze is in het laatste stadium aan beland. Na een hele lange weg, een hele lange weg zelfs. Nu praat ze over waar ze geboren is Dus haar gedachte is zover terug. Dus bijna bij haar geboorte. Raar verloop he.

Mijn moeder door veel mensen in het verleden niet begrepen, ze was raar. Ze was gek ze was klein. Ja ja bla bla ze had drie grote mannen om haar heen..Als ze die maar zag, dan was ze veilig..Mijn moedertje was onze moeder. Wat mensen over haar dachten. Tja die mensen hebben tot de dag van vandaag nooit naar gevraagd. Dat zegt veel over mensen..

Oh ja ben vandaag in laren geweest. Maar ja het was net zoals woensdag, gewoon stabiel op haar manier..

Het knaagde aan mijn..

Za 16-10-2021.

Ik zou eigenlijk niet gaan dit weekend. Om in mijn eigen straatje te praten. Het logistieke kwam niet goed uit. Maar na een telefoon gesprek met mijn vader. Die zei ik gaat vanmiddag naar laren toe. Begon mijn geweten te knagen. Ik stuurde een apje pa hoe laat bent u daar.

Zo geschiedde dat ik de parkeerplaats op reedt en bij de ingang een bus zag staan met vlaggetjes erop. Zwart met wit. Respect. Maar ja we weten die dag komt voor ons ook daar. Dus lopen we door. Naar de afdeling door de gang. Hoe lang lopen we al de gang door. Hoe lang al. Nou bijna 4 jaar. Het is 4 jaar geleden dat ik samen met mijn vader. Mijn moeder achterlieten daar. Toen liep ze nog zelf.

Nu is het een hoopje mens van 49kilo. Meer is het niet. Die niet uit haar woorden kan komen en graag een advocaatje eet , eet met hindernissen want een moment filmen is leuk. Maar uiteindelijk is het een strijd, tegen de wil van het advocaatje eten, of gewoon niet door slikken, tja dat moeten wij in de gaten houden, dat doen wij met liefde.

Het contact met onze moeder en vrouw van is minimaal. Ze kijkt je wel aan, maar met een lege blik. De kleur van haar. Kan ik niet benoemen. Maar ik weet wel. Ben blij dat ik toch wel gegaan ben. Het is toch je moeder he..

Ze had het koud..

De zon schijnt. Loop een weekje bij huis vanwege een kleine verbouwing intern in mijn mond. Maar goed kan ik mooi langs Laren heen..

Mijn vader zijn wagen stond er al. Toen ik de parkeerplaats opdraaide, mooi zo. Het gaat met naar binnen gaan iets makkelijker, effe de handen vol spuiten met alcohol en dan door de deur heen. Hallo andere wereld, want dat blijft zo. Het is niet onze wereld achter de deuren. Dus ook weer een mondkapje, want als je niet gevaccineerd bent. Tja simpel toch.

Loop de gang door. Langs haar kamer jawel daar stond ze met mijn vader. Ze keek me aan. Haar blik zegt niks. Ze wou naar buiten. Vest mee en we lopen naar de deuren om naar buiten te gaan. Code deur open wat leuk, effe rondje park. Bijpraten met mijn vader en toen we effe stil stonden. In de zon. Kreeg of had mijn moeder het koud. Kan ook niet anders. Want binnen leven en wachten tot je rolstoel verplaatst wordt.

Kan een normaal mens zich niet voorstellen, maar het advocaatje ging er lekker in. Dat dan weer wel en zwaaien doen we met in elkaar gevouwen handen in de lucht. Diep respect voor mijn vader. Hoe hij elke keer weer zo lief en zorgzaam is. 1 foto zegt genoeg..

Ik had contact..

Zondag 30 mei. De laatste zondag van mei..De zon schijnt en na een mooie relaxte zaterdag ,rijden we met een goed gevoel naar Laren.

Onderweg vraag ik me af. Hoe zal het zijn..Parkeer de juke en we lopen naar de deuren toe, het is druk , effe een klein gesprekje met de dame achter de kassa bar koffie hoek. Tijd niet gezien, nee dat had een rede. Maar goed we gaan de goede kant op. Er kleurt mooi licht aan de horizon. Lopend door de gangen heen.

Kom ik jawel het is weer koffietijd, kijk even wie er koffie zat te drinken. Eh ok nieuwe mensen. Loop door de huiskamer in. Hoi gaat u mee .. Ze kijkt mij aan. Het zal wel je zegt advocaatje dus altijd goed. Nou weer terug door de gangen heen, parkeer ik haar , ja ze wou een sous. Dan krijgt ze ook een sous, de dame kwam langs 2 koffie en een sous. Ondertussen roep ik doessie ze reageert erop, Vossie haar achternaam ze kijkt op en krijgt een glimlach op de vraag wie er aan de andere kant zat kon ze geen antwoord geven en was het contact verbroken.

Dan gaat ze aan de sous beginnen. Grote standaard lepel vervangen door een klein koffie lepeltje , dat ging goed af en toe even liefdevol haar mond schoon maken..

Dus genieten en rondje tuin , staan we bij het water wat denk je twee eenden, tja dame en heer , ik heb niks voor jullie. Al met al kan ik zeggen

Het is zoals het is. Het gaat zoals het gaat. De ene dag wat beter dan de andere dag. Maar het gaat wel achteruit ipv vooruit, daar hoef je geen geleerde voor te zijn..

Ik geloof alles..

Dinsdag 25-05-2021

Het is dinsdagochtend op tijd terug op de zaak. Toevallig belt mijn vader op. Lang verhaal kort te maken. Zie je zo in Laren.

Rij de parkeerplaats op en Juke zoekt Juke he, het zijn toch 2 broers van elkaar. Lopend over de parkeerplaats heen naar de ingang. Zie ik mijn vader al staan. Gezamenlijk lopen wij naar binnen. Effe de handen volspuiten met alcohol. Vervolgens mijn vader effe op attent maken. Mondkapje op pa. Zo we mogen naar binnen. Samen lopen wij de gang door.

Het is rond 11.00 koffietijd ja hoor daar zat iedereen. Mijn vader zagen ze als eerste. Maar ik was er ook. Tja ik val niet zo op. Ahum. Mijn vader hoorde ik al praten. Zijn je sloffen uit. Waarom dan. Heb iemand bij me. Stond ik in deuropening, ze wijst ja Rob. Eh die staat naast je. Mijn vader dus..Op naar het vaste ritueel in het restaurant.

Mijn moeder aan de advocaat met slagroom. Haar handen grijpen naar het schaaltje , het lepeltje vol met advocaat en slagroom naar haar mond. Maar wat ze ook deed. Haar mond ging niet open. Heb nog op haar tenen gestaan. Maar nee hoor. Er was kortsluiting ergens. Daar waren mijn vader en ik over eens. Dan heeft mijn vader haar met liefde gevoerd. Zo wie zo, krijg je weinig tijd om je koffie op te drinken, maar het is gelukt, ze wou naar huis.

Mijn vader had wat opgemerkt. Haar catheter zak hing op haar enkels. Tja snap ik gelijk dat ze haar sloffen uittrekt. Die mogen niet nat worden. Dat ik lees en hoor dat ze af en toe loopt, wil ik heel graag geloven. Elk ding wat ze nog kan doen is goed. Ik geloof echt alles wat er geschreven of gezegd word. Maar op maandag dit hebben en op woensdag dat hebben. Tja wie leest er dan teveel of lezen mensen niet terug. Ik geloof alles..

Ze weet het niet meer

25april 2021 is het vandaag. Je zou maar geboren zijn in 1969 he broer, dan wordt je 52 jaar en 52 omdraaien is 25. Gefeliciteerd met je verjaardag.

Maar vandaag ook in laren geweest, samen met mijn vader deze keer. Begrijp hem wel de laatste keer was ze in diepe rust. Dus eens kijken hoe het vandaag is. Kwam aanrijden en er wou iemand oversteken ah mijn vader. Zal maar effe stoppen. Doe ik anders ook wel. Maar effe de Juke parkeren naast die andere Juke, mooi hoor.

Loop ik naar de deuren toe. Effe de handen ontsmetten ,mondkapje op ja hoor ben er klaar voor. Oh ja pa gefeliciteerd met je zoon. Effe een elleboog er tegen aan gooien. Dat kunnen wij. Lopen we de gang door. De dames en heren zitten heerlijk aan de koffie en mijn moeder wordt gehaald, haar blik tja.

Haar blik in haar ogen schrijven geen boekdelen meer. Ze lacht niet meer dus ook geen glimlach. Ze had 2 zachte banden maar dat merkt ze niet, wij wel. Effe oppompen samen met Britt het kan gewoon effe samen pompen. La la oh ja sorry mama dat mijn hand op uw leuning lag. Ze schoof hem er zo vanaf. Harde banden reden wij naar het restaurant.

2 koffie en een advocaatje, moeders had geen haast. Want ze kan geen tijd meer. Op de vraag wie er jarig was. Wist ze geen antwoord te geven. De paniek komt dan boven, al met al. Ze wist ook niet wie ik was. Weet ze wel wie haar man is. Vragen zonder antwoorden, we zullen het nooit gaan weten ook. Nooit..