Achter de deuren

Zaterdagmiddag op 08-01-2022.

Het is regenachtig zeg maar gerust, er is helemaal niks aan. Maar goed mijn vader een warme muts op. Stond ie al bij de ingang te wachten. Niet te lang hoor. Gezamenlijk lopen wij de deuren door..

Te lang geleden weer. Mijn vader loopt door om zijn vrouw,mijn moeder te halen. Je merkt gelijk toen ze terug kwamen, welk personeel op de afdeling is. Mijn moeder straalde rust uit. Wou praten gooit meer letters door elkaar heen. Dan gemiddeld scarbelaar maar goed. Haar dwang naar een advocaatje is niet uit te leggen..Het zelf eten daarvan is onmogelijk, voeren wat mijn vader met liefde doet.

Het is bijna onmogelijk om het te doen. Als het op is. Kijkt ze sip. Op haar manier dan. De woorden tja , haar opgetrokken benen. Want haar hoofd kan ze nu op haar knie liggen. Ze gaat achteruit. Maar ze heeft nu even pas op de plaats gemaakt even niks. Wanneer de volgende fase intreedt kan ik niet weten. Ik weet wel, de stappen die de ziekte van Pick inhoudt. Zijn echt kort of heel lang. Niemand weet het precies. Het is een andere wereld.

Nog effe de handjes in de lucht en ze wou naar huis. Haar ouderlijk huis. Ergens in Bussum. In werkelijkheid bedoeld ze gewoon de huiskamer aan het einde van de gang..

Achter de deuren…

Achter de deuren daar is het de andere wereld. Waar ik al een tijd over schrijf en elke keer toch weer iets anders mee heb gemaakt..

Vandaag 28 november 2021.

Het is zondag en de afspraak stond al een tijdje Alex mag ik mee. Dat was een vraag waar ik geen nee op kon zeggen. Esther Apte al op tijd. Goed haal je wel op. Dus samen naar Laren toe met zijn 3e. Mijn vader reedt voor mij het terrein op.

Samen dollend met mondkapjes op. Lopen wij de deuren door. Het is en blijft elke keer weer vreemd, gewoon een totaal andere wereld. Mijn vader liep door om zijn vrouw te halen, we namen plaats in het restaurant, al snel verscheen ons oma moeder en vrouw ten tonele.

Elke keer weer is het de vraag. Wat doet ze vandaag niet. Wat ze de vorige keer wel deed. Het wordt steeds minder. Kan er veel over schrijven maar beter wordt het gewoon niet. Die hoop hebben we al lang laten varen. Haar advocaatje ging erin en daarna was het klaar. Totaal geen contact, als je dacht dat je contact hebt. Dan is het alweer verbroken.

Het was een bezoek met een trotste vader die zijn kleindochter met zijn vrouw op de foto zette. Het was ook de foto dat mijn moeder in een koffie kopje zat. Huh ja kijk maar. Want lol moet je hebben en blijven houden..

Tot de volgende keer weer..

Stap voor stap achteruit

Zondag 31 oktober 2021..

Vandaag weer naar Laren. Gisteravond zag ik die man mijn vader ook al. Lekker gegeten met zijn 5en , maar goed vandaag is weer een andere dag. Reed de parkeerplaats op. Zijn wagen stond er al. Lopend door de schuifdeuren heen. Mogguh pa..Hij stond te wachten daar.

Lopend door de gang, hopen we elke keer eigenlijk wel. Dat moeders aan komt rennen en kan lachen en ons kan knuffelen, de waarheid is anders. Ik zie een vrouw die mijn moeder is en die in een rolstoel zit. Totaal niks meer weet. Ze kan je aankijken zonder blik..

Mijn vader haalde haar op uit de huiskamer, als ik daarnaar kijkt , krijg ik een gevoel van kippenvel, de liefde die er nog is. De zorgzaamheid en dan keihard in het restaurant op je bek gaan. Omdat moeders nergens meer op reageert. We staan machteloos, ze kon nog op commando haar hand opsteken, het advocaatje ging moeizaam , want haar mond tja ..

We weten wat er loos is. We kunnen alleen maar doen wat we moeten doen. Als de dag daar is. Zijn wij erook. Dan weten we het. Ze heeft rust. Nu is ze bezig met de laatste stappen. Hoeveel nog weten wij niet..

Het knaagde aan mijn..

Za 16-10-2021.

Ik zou eigenlijk niet gaan dit weekend. Om in mijn eigen straatje te praten. Het logistieke kwam niet goed uit. Maar na een telefoon gesprek met mijn vader. Die zei ik gaat vanmiddag naar laren toe. Begon mijn geweten te knagen. Ik stuurde een apje pa hoe laat bent u daar.

Zo geschiedde dat ik de parkeerplaats op reedt en bij de ingang een bus zag staan met vlaggetjes erop. Zwart met wit. Respect. Maar ja we weten die dag komt voor ons ook daar. Dus lopen we door. Naar de afdeling door de gang. Hoe lang lopen we al de gang door. Hoe lang al. Nou bijna 4 jaar. Het is 4 jaar geleden dat ik samen met mijn vader. Mijn moeder achterlieten daar. Toen liep ze nog zelf.

Nu is het een hoopje mens van 49kilo. Meer is het niet. Die niet uit haar woorden kan komen en graag een advocaatje eet , eet met hindernissen want een moment filmen is leuk. Maar uiteindelijk is het een strijd, tegen de wil van het advocaatje eten, of gewoon niet door slikken, tja dat moeten wij in de gaten houden, dat doen wij met liefde.

Het contact met onze moeder en vrouw van is minimaal. Ze kijkt je wel aan, maar met een lege blik. De kleur van haar. Kan ik niet benoemen. Maar ik weet wel. Ben blij dat ik toch wel gegaan ben. Het is toch je moeder he..

Moederdag 2021 .

Het is de mooiste dag van het jaar tot nu toe. De zon schijnt en vele moeders worden verwent. Maar er is een moeder die er het zijne van denkt en ik weet dat er meerdere moeders zijn die hetzelfde denken of hebben gedacht.

De auto geparkeerd in Laren, naast die andere ,tuurlijk mijn vader is er ook, niet geheel toevallig want wij doen het wel meer zo. Hij was al binnen ,dus handjes onder dat apparaat door en door de deuren heen naar binnen. We gaan zitten en dan zie je pas hoeveel mensen er ineens aandacht hebben. Voor hun moeder. Bij sommige straalt het echt er vanaf. 2x in het jaar langskomen. Moederdag en verjaardag meer dan genoeg.

Daar kwam het duo aan. Mijn vader achter de rolstoel. Tja mijn moeder. Waarvan ik weet dat het mijn moeder is. Maar de vraag aan haar wie ik was. Deed haar niks. Zelfs de vrachtwagenchauffeur is tegenwoordig onbekend. De dagen dat ze helder is zijn op 1 hand te tellen in de week. Dan kan jezelfs nog 3vingers missen.

Genieten met de grote G

Het schaaltje is haar favoriet, de inhoud is waar ze van houdt. Zelf eten kan wel maar eigenlijk niet. Mijn vader heeft het geduld om zijn vrouw te voeren. Schepje voor schepje en niet te snel. Het slikken gaat niet zo van harte meer. Nee mijn moeder doet het niks dat het moederdag is. Het is gewoon een dag…

Langzaam na een rondje buiten te zijn geweest. Staat ze weer voor de tv. Niet dat ze kijkt, want haar hoofd lag naar links, slapen dus. Ik kan niks zeggen over hoe het verder gaat met haar, we leven van dag tot dag en we lachen wat af. Maar in mijn hart tja…

Daar is ie hoor..

Altijd doen in elke situatie

Gisteren werd al gebeld. Heeeee Alex.. Zo begin je echt een telefoon gesprek maar van haar kon het hebben. Ze is Britt echt waar. Degene vanaf dag 1 erbij is , dat wij daar binnen kwamen lopen. Dus daar heb ik een band mee, ze deelde ook nog mee ik werk zondag..

Dus het is zondag 11 april. Dat wij in de auto stappen en op de snelweg alle zondagsrijders ontwijken en toch veilig het parkeerterrein op draaien. Effen de handen vol spuiten met alcohol, even de quizvraag goed beantwoorden, heeft u zich aangemeld jazeker jongedame. Druk op de knop, door de deur heen. Als je daar een langere tijd niet geweest. Kijk je ogen uit. Mooi restaurant zeg zij mijn vriendin. Lopend verder.

Hoorde ik alleen. Daar is ie #doeslief himzelf.Hoi Britt, ze was blij, niet vragend waarom ik zo weinig ben geweest, dat had een reden. Iets ja dat dus. Daar kwam ons zonnestraaltje aan hoor,mijn moeder. Ze keek me aan. Oeps. Maar ze ging mee. Nou het restaurant was open. Dus een advocaatje gaat er wel in..leuke wedstrijd dat wel.Maar ze geniet ervan.

Vandaag was het een 1richtingsweg. Kon alles tegen haar zeggen. Maar het kwam niet binnen. Zelf hoofd schouder knie en teen van Jessica kwam niet binnen. Haar gezicht tja .

Wat ik wil zeggen. Mijn moeder gaat door met haar ziekte, zij stopt niet. Dat weten wij.Het afgelopen jaar, Tja ik moest keuzes maken, kon ik doen. Omdat ik wist dat mijn moeder in goede handen is. De dames en heren op de afdeling zijn toppers. Ook al heb je soms een band met sommige. Dat is heel normaal, wat ik hoop dat het snel weer normaal kan gaan..ook al.gaat mijn moeder door met achteruitgaan..

Het is niet uit te leggen..

1e paasdag 04-04-2021. Laren.

Het is Pasen , feestdag voor vele mensen wel. Maar er zijn mensen die het ook niet meer weten.

Zo reedt ik de parkeerplaats op. Zag ik daar mijn vader staan, altijd gezellig. Dus wij ons naar binnen begeven, tuurlijk houden wij ons aan alle regels. Tuurlijk doen wij dat bijna dan. Lopen we de gangen door. Druk op de knop. Deur open. Oh lopende mannen. Die het niet begrijpen dat de deur dicht is.

Maar eenmaal daar. Hoor ik een stem. Yes she is back. Who Inge welkom terug. 9 maanden weg geweest en nu weer terug topper echt waar. Daar kwam moeder aan. Eh hallo. Nou haar blik. Nee haar uitdrukking nee haar…

Vraag me wel eens af. Wat denkt u, denkt u nog wel eens. Kijkt u wat ziet u dan. Praten nee met woorden daar de letters van door mekaar gooien. Wat denkt u als u die grote mannen ziet. Vragen u vraagt niet meer hoe gaat het met jou. Ik kan niet meer zeggen dat het me pijn veel pijn doet om u zo te zien. Het is niet te zeggen of omschrijven in woorden wat ik denk. Net zo goed wat u denk..

Het advocaatje tja dat ging er snel in. Kan wel zeggen. Te snel. Geeft niks. Het is eenmaal zo. Het is geen feestje ook al hangen er ballonen en zijn er feestmaaltijden, het gaat u allemaal voorbij. U ziet het niet. Wat ziet u wel dan.

De dame die mij grootbracht. Was niet groot.nu is ze nog kleiner, Maar ze is en blijft mijn moeder..

Wie is hij. Tja ..

16 maart 2021.

Het mocht nu officieel, met zijn 2 op bezoek. Dus dat is mooi. Pa gaan we samen. Om 10.30 ben ik in laren, eh 10.45 dus uiteindelijk 11.00 liepen wij zij aan zij naar de deuren toe.

Effe de telefoon opnemen. Sta ik daar met een plantje in mijn handen. Goed we kunnen de deuren door. Effe alcohol snuiven eh op de handen en door de deuren heen. Mooi nieuw restaurant wist ik al. Maar het blijft mooi. Lopend door de gangen heen. Was er weer leven op het plein. Stemmen maar voor de juiste partij , helemaal goed. Kunnen mensen 17maart een voorbeeld aannemen stemmen dus.

Als je daar met 2 grote mannen aankomt. Dan val je op. Dus moeders werd al in de starthouding gezet. Dacht dat ze we blij was ons te zien. Waarop mijn vader zegt, kijk eens wie ik mee genomen heb. Wie is dat. Dat is Rob. Tuurlijk kom we gaan. Naar het restaurant.

Want effe jawel een advocaatje halen natuurlijk, nou dat was een tijdje geleden,ze was effe in de war. Een advocaatje oh , nou ze ging los hoor. Grote happen. Slikken in opdracht want zelf vergeet ze het wel eens nog.

Wat is dat lekker he

Ach ze genoot op haar manier. Veel woorden had ze vandaag niet. Maar terug naar beneden dat dan weer wel. Lopen we naar haar kamer, een bekende stem. Hoi Maaike van harte gefeliciteerd met het behalen van je diploma, zoenen doen we later wel een keer. Ivm mondkapje werd dat geen succes. Ooit schreef ik over een dame die uit het bankwezen kwam. Drie jaar geleden begonnen met haar ommezwaai.

Als je dan je moeder terug brengt en haar bij de ingang van de huiskamer zet. Zeg je ook gewoon Jessica effe gedag. Hiep hoi. Zaterdagavond hoor je nog van mij. Iets met een uurtje vooruit. Ach dan komt ook Inge weer terug. Wat een feest gaat het worden daar.

Zo zie je maar. Soms komen dingen op zijn plaats. Soms gaan er mensen weg. Wat dan weer rust geeft.