Het leven is niet veranderd alleen het werk wel.

Zware beroepen, wanneer mag ik met de vut, heb ik een zwaar beroep, heeft u een zwaar beroep. Wie bepaalt er wat een zwaar beroep is, een jongeman of jongedame die jarenlang heeft gestudeerd om tot de conclusie te komen, u heeft geen zwaar beroep.

Terwijl de geleerden, die van af de lagere school, 20 jaar erna pas eens als ze geluk hadden van de universiteit afkwamen, nog nooit een baan hebben gehad, ja leren en feestvieren, sorry ik ben geboren in 1972, is daar wat mis mee, nee niks mis mee, maar leren was niks, werken wel. Op jonge leeftijd was ik al aan het werk, de spinazieacademie doorlopen, eigenlijk altijd aanwezig geweest.

Toen ik begon met werken, was de computer nog niet zo belangrijk, het ging gewoon met bonnetjes tja jaren later weten wat bonnetjes zijn, toen ik begon met rijden, groot stuur en dubbel klutsen heel gewoon, de vrachtwagens toen waren mooi en spartaans, wist ik toen dat jaren later, de vrachtwagen zo luxe zou worden. Nee is het antwoord.

Ik had niet kunnen bedenken, maar heb er wel mee te maken. Nu vraag ik me af, heb ik een zwaar beroep. Omdat ik nu al jaren in de volksmond roofbouw op mezelf heb gepleegd, gaan mensen bepalen dat ik geen zwaar beroep heb, wordt niet gekeken naar het verleden. Want het verleden is toch niet belangrijk. Dat iemand op kantoor, vroeger ook werkte met pen en papier, nu met laptop aan het tobben is en eigenlijk de vooruitgang niet meer kan volgen, niet omdat degene is geboren in de jaren 70 maar omdat de vooruitgang doorgaat.

De vooruitgang gaat door, waar mijn vader vroeger thuis kwam met roestbruine handen, omdat ie betonijzervlechter was, gaat dat vlechten in het jaar 2019, gewoon met een machine met oplaadbare accu, is dat gewoon, dat ik jaren lang een kaartje naar huis schreef, nu een pasje invoer en moet wachten tot de orders ingevoerd zijn, is dat normaal, voor iemand die uit de jaren 90 komt misschien wel, dat vroeger de mobile telefoon een luxe was is dat nu heel normaal, dat vroeger de mensen. Ja de mensen…

De leidinggevende mensen zijn geleerden of gewoon mensen uit hetzelfde bouwjaar als mij, die met bruine armen en slijmen op arbeidsplaatsen zijn terecht gekomen, die dingen bepalen en nadenken voor de mensen die het moeten doen. Klink ik jaloers nee toch, ik ben van mening dat we het samen moeten doen, iemand die zegt jij hebt geen zwaar beroep, zal dat moeten verklaren en mij dat moeten uitleggen, zijn ze dat verplicht nee helaas niet. Daar hebben ze toch voor geleerd.

Het menselijke is er gewoon niet meer, het persoonlijke contact gaat via de lucht, het gaat via internet, als je ziek bent, moet je dat gaan typen, dan kunnen mensen aan de andere kant het bepalen of het wel zo is. Op papier is een pallet nooit zwaar , 1 pallet niet, maar als je er 33 hebt, dan is de lading wel zwaar, dan is het tegenwoordig de gedachte, dat een elektrische pompwagen een luxe is en een ruimtevreter, ik denk nee , dat is menselijk, beter dan een handpompwagen met afgesleten wielen en olie lekkage, op papier heb je een pompwagen mee, in de praktijk loop je te stoeien, als je er wat van zegt, dan is het standaard antwoord, het is toch gelukt.

Dat bedoel ik nou, ben ik geboren in 1972, heb ik nog de tijd mee gemaakt, wist ik niet wat de toekomst zou brengen, nu weet ik het wel, maar weet niet wat de jonge mensen over 20 jaar als ze net zo oud als mij zijn, dan mee gaan maken, oh ja als het aan de geleerden ligt, maak ik dat wel mee. Ja ik moet volgens hun nog tot mijn 67ste jaar werken. Lekker menselijk dat dan weer wel.