Ik zeg ja …

Ik ben met vakantie. Kreeg ik een foto van mijn truck toegestuurd door mijn beste vriend.

Moest ik hem bedanken of niet. Tuurlijk ben ik trots op de truck die ik al wat jaren aftrap in de nacht. Hij die op een dag toch meestal 20 uur onderweg is. Daar zijn ze toch voor gemaakt. Ik zeg ja.

Mis ik hem in de vakantie nee is het antwoord. Want de rust die ik heb. Doet mij goed. Het was een zwaar jaar en het blijft zwaar. Privé ik schrijf erover. Privé en werk combineren tja dank zij een werkgever die hier aan mee werkt kan ik dat doen. Mag ik daar blij mee zijn. Ik zeg ja.

Waar ben je dan met vakantie dat zeg ik lekker niet. Waarom niet omdat ik ook een privé leven heb. Dat leventje is me heilig en soms gooi ik al teveel op straat neer. Maar dat kan me niet heel veel schelen. Als ik maar lol heb. Mag ik dat hebben. Ik zeg ja.

Want zonder lol in het leven heb je geen leven. Zonder een stuk vlees wordt je slap. Zonder koolhydraten wordt je slap. Zonder een glas melk tja vul het maar in. Daarom hou ik zo van pasta vroeger in de sportschool ja echt waar. Eet veel pasta. Mooi. Vlees eten ja goed voor je. Melk is goed voor elk. Maar de maatschappij keurt mij zeker af. Maar mag ik het allemaal hebben. Ik zeg ja.

Dan brandt het vuurtje hier lekker. Brandhout in de open haard. Ja heerlijk stoken. Waarom niet. Dat doet de mensheid al zolang. Nog langer dan dat de meeste actievoerders nog niet eens geboren waren. Mag ik nog een blokje op het vuur gooien. Ik zeg ja.

Wist u trouwens dat in 1977 de zomer en wintertijd op nieuw werden ingevoerd. Omdat dit goed was voor het milieu tegenwoordig dus goed voor het co2 gezeik. Schaf het maar lekker af. Goed voor het milieu dus dan. Het lijkt wel alles wat vroeger verzonnen was. Nu gewoon pure onzin was. Zouden de kinderen van nu het over 30 of 40 jaar het ook over deze tijd zeggen. Ik zeg ja..

Op vakantie. Ik niet…

Heel Nederland heeft vakantie. De caravans worden of zijn alweer op de verkeerde manier geladen. De stress factor is erg hoog deze dagen.

Het zijn de bekende verhalen. Mijn verhaal voegt daar niks aan toe. Want mijn vakantie is pas over 11 weken. Maar als ik hier naar buiten kijkt. Dan heb ik elke dag vakantie. Zorg er ook voor dat het echt vakantie wordt. Niet dat je na drie weken ergens in het buitenland weer drie weken op vakantie kan om bij te komen.

Ik zeg geniet allemaal van de rust of de stress. Maakt mij niet uit. Maar doe mij 1 plezier. Laat die telefoon eens links liggen. Het leven bestaat niet uit een schermpje. Het echte leven is in de buitenlucht. Je leven is niet de sociale media. Je leven zijn de mensen om je heen.

Genieten met de grote G. Dat moet iedereen gaan doen. Gewoon doen echt waar…

Iets met vakantie geneuzel

Terugblik.

Einde vakantie 2016, we zitten buiten op onze veranda, de zon schijnt en we zitten te praten met een biertje en wijntje. We praten veel met elkaar. Het onderwerp komt neer op, wat we van plan zijn.

Om het kort te houden, we hebben van alles afgesproken en eigenlijk alles is uitgekomen, dat door een biertje en wijntje. Wat we niet wisten wat voor een hectische tijd zou komen.

Het waren vanaf het moment dat wij vorig jaar thuiskwamen, tot heden van vandaag, hoge bergen en diepe dalen. Het moest zo zijn, ik schreef van de week al, ik ben gewoon moe. Dat is ook zo. Moe van het bergen beklimmen en afdalen, moe van het werken ook natuurlijk, want dat ging ook niet even makkelijk, het rijden wel, maar de rest daaromheen.

Lijkt wel tegenwoordig, als je teveel weet dat je beter niks kan zeggen, de wereld wordt geleefd door mensen die hun eigen regels maken en daar heb ik geloof een beetje moeite mee, want ik ben van het samen doen. Samen werken is samen opzoek gaan naar oplossingen. Maar dat is een stille droom van mij.

Nu sta ik samen met mijn kanjer voor de avond, dat wij gaan uiteten en dan op zaterdag vertrekken, voor een nieuw avontuur. Eerst naar Duitsland, naar de plaats waar wij graag zijn, met de mensen die wij liefhebben en dan door naar de plaats, waar wij vorig jaar een boel dingen bespraken, ja het was een jaar om niet snel te vergeten, maar ik hoop dat wij dit jaar niet veel te bespreken gaan hebben, maar gewoon gaan genieten.

Het is de drang naar vrijheid, de vrijheid van vakantie, slapen en bij slapen, gewone nachten lang op mijn bed leggen. Dat is waar ik naar uit kijk. Dat is ook wat ik gaat doen, slapen en slapen. Maar ook relaxen, ik ben eigenlijk heel arrogant als ik gewoon van mezelf en mijn kanjer zeg, dat hebben wij verdiend, want die hoge bergen en diepe dalen, ja dat hakte er nog wel in. Maar de weg hoe was die.

De weg was lang rechtdoor was het motto, mijn vader zei ooit, je gaat niet links en niet rechts. Maar gewoon rechtdoor. Ja Pa dat hebben we gedaan. We gaan rechtdoor samen hand in hand, ook na deze vakantie. Vergeet dat niet. We zijn met zijn allen sterk.

Zo ik zeg voor de komende twee weken, neem ik u terug mee in de tijd. Oude blogs die ik ooit schreef in het verleden komen voorbij. Waarom omdat het kan.

Ik zeg bonjour tot snel weer.

Zwarte zaterdag het is en blijft zo kansloos.

Zwarte zaterdag, als eerste is er nog geen actiegroep opgestaan om in actie te komen tegen het woord zwarte. Kan me eigen niet van de indruk ontnemen dat er vast wel iemand over nadenkt.

Maar zwarte zaterdag, de dag dat de gehele volksverhuizing begint, hier vanuit Nederland, rijen lang achter elkaar caravans en nog meer van dat gedoe, lekker in je vakantie in de file staan of in de lange rijen op Schiphol.

Deze mensen zeiken het hele jaar door over dat men lang in de file staat, door vrachtwagens en dat die altijd voor files zorgen, de mensen die vandaag de keuze maken vrijwillig om gezellig met vrouw en kinderen op de achterbank, naar het zuiden van Frankrijk of Spanje te gaan rijden, hebben het rest van het jaar, het recht niet meer om te zeuren over files. Want ze veroorzaken, door middel van geen afstand houden, gedurig lang links te blijven rijden, de files zelf op dit moment.

Dan hebben we nog de mensen op Schiphol, die mensen, klagen ook het hele jaar door, over lange rijen bij de kassa of stations, ja we gaan fijn op vakantie en we nemen het goede humeur mee. Waarom kan dat niet gewoon het hele jaar.

Zwarte zaterdag is de dag dat ook vele Fransen op hun wel verdiende vakantie gaan, 4 miljoen maar liefst. Dat in combinatie met de topchauffeurs uit Nederland, want het is eigenlijk wel bekend, de Franse chauffeur is nog brutaler dan ook maar iemand ander, dit levert weer mooie autogesprekken op, want de irritatie is en wordt groot in de gemiddelde personenwagen. Daar waar de mensen het zich op verheugen, drie weken vakantie, is het begin van de vakantie gewoon een hel.

De vakantie van deze mensen, duurt drie weken, ze zijn al een week kwijt om bij te komen van de reis , dan een week genieten en de derde week, is het weer stressen, want er moet meer mee terug dan op de heen weg mee genomen is. Ja heerlijk he de zomervakantie en weet je wat nog leuker is, de fransen komen over drie weken ook weer terug.

Want met twee of meer kinderen op den achterbank, zal elk jaar de vraag rijzen. Als ze uiteindelijk aangekomen zijn op de camping, volgend jaar weer. Dat is de vraag, want dan zullen ze zeggen, volgend jaar gaan we vliegen. Eh is dat niet gewoon het probleem verschuiven.

Ach ik denk maar zo, ik werk nog wel effe door en als iedereen weer vol met stress aan het werk gaat over een paar weken, zal ik heerlijk rustig op vakantie gaan. Niemand zal ik tegenkomen en ik denk dan alleen maar. Volgend jaar weer, nee niet vliegen dat denken dan alleen de mensen die op zwarte zaterdag op vakantie gaan.

Het begint weer, ja de zomervakantie, ik kijk er al naar uit.

Jippie de vakantie begint weer, gelukkig dat ik nog 7 weken de eer heb om te mogen werken. Dan heb ik tenminste nog wat om naar uit te zien. Waar ik ook weer net zoals elk jaar naar uitkijkt, is de doffe ellende op de weg. Daar waar het eigenlijk het gewoon het hele jaar door gaat tegenwoordig. Want denk maar aan de mensen die de bikkels zijn en gewoon het hele jaar met hun sleurhut op vakantie gaan, ja de zogenoemde grijze duiven, met alle respect, maar menig beroepschauffeur herkent het wel.

De echte bestuurders met jarenlange ervaring, rijden op hun gemak over de snelweg heen, zich niet druk makend over wat er komen gaat. Dat merken wij dan weer wel, want de meeste rijden niet harder dan 80km per uur, liefst niet in een rechte lijn maar links over rechts. Kijken kwaad omhoog als ze in worden gehaald en begrijpen het totaal niet. Maar dat is de oude garde.

Nu begint de grootste ellende pas. Schoolvakanties staan voor de deur. Meestal nemen de ouders dan ook het risico om gelijk op vrijdag de benen te nemen, ze hebben gelijk. Maar de meeste niet allemaal gaan echt op pad, als een wezenloze wezens die pas geland zijn in een rustoase. De personenauto’s, zijn tegenwoordig wat groter, maar daar past dan natuurlijk ook meer in. Waar de beroepschauffeur zijn truck goed moet laden, presteren de meeste mensen het. Om hun caravan zo te laden, dat het net lijkt, dat ze tien weken op pad gaan. Maar in werkelijkheid is het drie weken.

Drie weken waarvan de heenreis het meest onverantwoordelijk is. Want daar waar de grijze duiven ons het hele jaar hekelen, doet de massa het op drie vrijdagen in de zomervakantie, elke jaar schrijf ik erover. Omdat ik me elk jaar weer afvraag, hoe die mensen het doen, de hele dag gewerkt en de hele dag zorgen aan hun hoofd gehad. Die mensen gaan dan in hun voor geladen wagen met sleurhut gewoon gelijk in de middag op pad. Ja ik weet ook beroepschauffeurs die dat doen. Ik vind het gewoon onverantwoordelijk, want als ik zelfs, op zondag de verkeersinformatie hoor, dat er op A28 een camper is gekanteld, dan weet ik het zeker.

Ik weet het zeker, ben blij dat geen caravan heb, ben blij dat ik veel later op vakantie gaat. Nog blijer is dat ik mag werken en mag gaan genieten van de rust op de weg alleen dan drie keer op vrijdag komende tijd mag genieten van mensen die gestrest op vakantie gaan.

Tuurlijk zeg ik tegen iedereen maak er een mooie vakantie van, maar tegelijkertijd vraag ik aan de vakantiegangers, om hun opgeven snelheid te gaan rijden, niet vrijwillig de werkende chauffeur te gaan pesten. Omdat er tegenwoordig toch wel een andere mentaliteit heerst op de snelweg, dus mensen kijk goed uit. Want ik snap u wel, maar weet zeker dat er andere zijn, die gas geven waar het kan en zeker te weten, harder rijden dan wij de Nederlandse chauffeur.

Denk eens verder, dan je neus lang is.

 

Wat een weekje was het afgelopen week, veel gezien en gelezen en ook nog tussendoor gewerkt. Maar dat werken doe ik graag, met een positieve instelling, maar afgelopen week viel mij wat ernstig op. de negatieve tijd overheerste, we hekelen ons aan het verkeer, aan collega’s die tergend langzaam inhalen, tja dat schijnt zo te moeten zijn, ik snap het ook niet. Dan hadden we nog het wekker verhaal, mooi verhaal. Verschillende tijden staan de beroepstoeristen op, diep in de nacht, in de middag of gewoon in de ochtend, ja opstaan, het is elke dag weer wat, als die wekker afgaat, tegenwoordig word ik wakken, met de Tree little birds van ome Bob Marly, gewoon met een vrolijke toon wakker worden. Zouden meer mensen moeten doen.

Maar ook de gedachten van mensen, die totaal niet weten wat chauffeurs 24 uur per dag uitspoken, kilometers weg trappen om de mensheid blij te maken, dat ze nu allemaal eieren op tafel hebben staan, of kunnen gaan zoeken, tussen de planten buiten in de tuin. Geloof dat de vrachtwagens weer goed werk hebben gedaan, want dit komt allemaal niet met kabouters in huis. Mensen vergeten en vinden het vanzelf sprekend, dat alles zo maar in de winkel te koop is. Hoe kunnen we die gedachten om turnen, dat gaat namelijk niet. Daar ben ik heilig van overtuigd, gelukkig weten wij chauffeurs het wel waar we het voor doen.

Dan komen de onmogelijke caravans weer op de weg, de grijze plaag komt weer uit de winterstalling, ze worden weer wakker en gaan weer heerlijk op pad met die sleurhut. Niet wetende dat er nog meer verkeer op de weg is, gaan ze heerlijk op pad, gisteren reed ik dus, het was zaterdag. Op de A27 zag ik een file ontstaan, jawel er reden er vier achter elkaar, als wij chauffeurs dat zo doen, dan is de wereld te klein, maar als er vier sleurhutten achter elkaar rijden, met de langzaamste voorop, dan weet de gemiddelde weggebruiker wel wat er daarachter gebeurd. Of op de A10, waar ik achter een caravan aan reed, op het moment dat ik aanstalten wil maken om deze slak in te halen, kijk ik in mijn spiegel, komt er een Duitser aan, nou die had haast, want met een caravan erachter op de tweede rijbaan, met een vaart van ruim 100 km. Dan vraag ik me af, waar zit je verstand, want klein was die caravan niet.

Eigenlijk is de strekking van dit blog eigenlijk.

Het is geven en nemen, laat elkaar in de waarde en veroordeel pas, als je weet wat er loos is, ik weet dat het makkelijk is, om via een toetsenbord te reageren, maar in het echte leven, heb ik geen toetsenbord. Maar wel het respect voor iedereen, ja ook voor mensen die liever later opstaan, chauffeurs die mij tergend langzaam inhalen en zelf voor die mensen die niet weten hoe dat ei op hun bord komt.

De schrijver heeft altijd een laatste woord.

Het internet gebruik is groot, hoe kan een bericht zo viraal gaan dat mijn kinderen lopen te stuiteren en voor hun een leerschool van de bovenste regel was. Ik schreef een brief voor Melanie Schultz afgelopen vrijdag.

Ik was met vakantie en las een tweet, dat chauffeurs a sociaal zijn, is dat zo, dus ik zei ik moet hier iets mee doen, schrijf een brief zei mijn vriendin, heb ik al eens eerder gedaan met een meneer potgraven dus ik wist wat er kon gebeuren en het gebeurde ook, de statistieken op mijn blog schoten omhoog, begon met 13.000 bezoekers en nu zondag staat de teller op 31.292 bezoekers. Ben er trots op jazeker, maar het veel meer kunnen zijn, indien er niet 1 onverlaat was, die dacht ik knip en plak het verhaal wel even op een aantal facebook pagina’s inclusief het foutje. Ja een foutje. Ik schreef bovenaan, een aantal woorden. Namelijk, asociaal, Scultz, V.I.D, wind. Ja wat was het foutje, de naam van Schultz, dat heeft degene niet opgemerkt, zo lezen mensen dus niet. Gisteren heb ik weer aangepast.

Ik heb me eigen boos gemaakt, heb ik contact met die meneer gehad en die schrok, kwam met een heel verhaal, omdat ie effe bang werd, maar ik ben niet kwaadwillend en eigenlijk trots dat een heleboel mensen mijn blog toch hebben gelezen. Nu reeds contact gehad met een aantal beheerders en afspraken gemaakt, blij mee, weet ik wel zeker, maar ik zal me toch gaan houden aan mijn eerdere plan. Delen kan altijd van Facebook af, van mijn pagina, delen kan altijd rechtstreeks van blog af, dat is voor mij de beste manier.

img14880482890981

Het bleek wel op een parkeerplaats in Duitsland, mij jukebox stond daar en achterop staat alexschrijft.nl, mensen uit Nederland bleven erbij staan en sloegen de link op, ja het werkt echt.

Gelukkig zijn er dan echte vrienden de beroepstoeristen, die mij begrijpen, ja het is een vriendengroep via twitter, die elkaar begrijpen en lol hebben en elkaar helpen, met een speciaal iemand daarbij, ik schreef al eens over, wat twee keer. Zij is Eline, zij degene die vlogt, mooie beeldverhalen maakt, dan wil ik nou de kracht weleens van internet.

Eline heeft een YOU TUBE kanaal, dit is haar link  .

U kan haar volgen daar, haar verhalen horen en zien, met binnenkort een mooi antwoord, wie ben ik eigenlijk, dus een mooie reden om haar te gaan volgen.

Maar waar het nu uiteindelijk over ging, mijn kinderen hebben een les geleerd, dat als je iets dot, je het wel goed moet doen, deel iets en weet wat er mee kan gebeuren, deel niet zomaar wat, als je niet weet wat er kan gebeuren. Dat is de les die ik hun mee gaf en geloof mij, ze hebben de les heel snel begrepen.

De wijze les en laatste woorden, de schrijver heeft uiteindelijk altijd weer een foefje achter de hand om iets aan te tonen.

Ik zeg mijn vakantie is bijna over en ik ben niet uitgerust en heb geen zin om te gaan werken, maar wel zin om weer de beroepstoerist uit te gaan hangen.

Vele plannen maar eerst effe wat anders hoor.

Dit is mijn 100ste blog jippieeeee

images-2

Het zijn van die weken, waarvan je denkt, wat komt er nou weer op mijn pad, dat was dinsdag een date met de tandarts, jawel gezellig dat het was, gelukkig een lastige kies eruit en door. Gelijk weer reclame gemaakt voor mijn blog en dat kan ik niet laten.

Maar vandaag was het weer raak, een date met een dame met een mooie missie. Ik kan wel een naam noemen, maar dat doe ik niet, maar dat wij totaal op dezelfde golflengte zitten is wel over duidelijk. Dat gaat binnenkort wel blijken, want ze kwam speciaal voor mij, rare gewaarwording dat dan weer wel. Om te praten over mezelf, maar dat ging me goed af.

never-plan-a-future-with-people-who-dont-have-future-plans-quote-1

Ik weet zeker dat er in 2017 nog meer dingen gaan gebeuren, ik gaat werken aan mijn derde boek, van de week begin ik eraan. Maar dit boek wordt een hele andere dan de tweede, ook daar volgt meer info heel snel. Maar wat mijn doel wordt, daar gaan een heleboel mensen van blij worden, gewoon heel blij. Want ik zeg, respect terug in het transport, veel meer kan ik niet zeggen.

Maar wat ik wel wil zeggen, ik krijg last van onmogelijke vrijheidsdrang, lekker even weg, dat gaat ik ook doen. Maar gewoon weer volgende week terug, gaat naar een plaats waar ik graag ben, gewoon lekker relaxt en eens nadenken over van alles en nog wat, maar wel bovenal genieten. Schrijven en bedenken hoe ik alles gaat doen. Uiteindelijk zal alles op zijn plaats gaan vallen. Het is gewoon geen puzzelstuk maar een mooi project wat ik gaat doen.

Ik ben er gewoon stil van, hoe het vanmorgen ging, zoveel respect voor iemand, dat is mooi, ik heb er twee blogs over geschreven en dat is mooi en ik weet zeker dat er nog meer gaan volgen. Voor de rest komt er iets moois en leuks aan, iets met koffie. Want dat hoort bij mij, ook weer nieuwsgierig, wacht maar af. Ik heb gewoon zin om de wereld te laten wat ik van plan ben, maar ik wacht effe met schreeuwen. Omdat ik zeg heb vakantie.

d025c31380d9bfe284406de0a1bb32fb

Mijn kortste blog ooit..

Vanwege vakantie zin en zo, zeg ik, ik pak twee boeken onder mijn arm en pak de tas in en ik ben weg, weg uit deze achterlijke wereld, gewoon twee weken rust.  Ja dit is het kortste blog wat ik ooit geschreven hebt, maar ik ben eraan toe.

8c061ffe3ee4d4635c914822f62e1d8a

 

Tot over twee weken.

Ik ben opgeladen en ga er weer tegenaan..

Als je chauffeur bent, dan leef je de meest onmogelijke tijden.

Je werkt veel in de nacht, slaapt onregelmatig en het leven gaat gewoon door, ik ben een chauffeur, die dus in de nacht werkt en dat met heel veel plezier doet, waarom omdat mijn werk al 25 jaar mijn hobby is. Mensen verklaren me voor gek dat ik dat zo zeg. Maar wat is er mooier om te leven als chauffeur, je maakt mensen blij met hun spullen, je maakt mensen minder blij omdat je zoveel ruimte nodig hebt. Maar uiteindelijk ben je het zelf die de uitstraling geeft, ik hou van mijn werk.

Maar als je zoveel onregelmatig leeft, dan ben je ook weleens toe aan vakantie, dat heb ik nu dus. Heerlijk aan het genieten op een plaats ergens in Duitsland, met familie en vrienden uit het dorp hier en dan blijkt het wel, dat het respect in het dagelijks leven heel ver weg is te zoeken.

Hier in dit dorp, leeft men gewoon zoals het moet zijn. Daar geniet ik van. Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg. Mijn vermoeidheid is er uitgekomen, twee weken lange nachten gemaakt, veel slapen en niet met mijn werk bezig zijn, opladen noemt men dat ook weleens. Nou dat ik opgeladen ben dat weet ik zeker.

Maar wat me tegen valt, is dat er mensen zijn die echt alleen maar aan hun zelf denken, liefst een schouderklopje krijgen omdat ze zo goed werk gedaan hebben, ze vallen mij aan, omdat ik een blog schrijf, maar ondertussen weet ik niet wie hun zijn. Lezen is ook een vak. Want ik viel niemand aan in mijn vorig geschreven blog, ik stelde alleen maar een feit. Dat de Europa geen Europa meer is, dat de problemen met werknemers, die in ander land werken, veroorzaakt worden door Brussel en dan voelen sommige mensen hun gelijk aangevallen, omdat ze van de bond zijn geweest en, keihard zeggen, dat wij als chauffeurs in actie moeten komen, jawel maar waar zijn de bonden dan voor. Om alleen ja te knikken tegen werkgevers, waarom hebben de bonden geen klote meer. Ja via internet reageren. Dat doen ze al jaren.  Al jaren leef ik in onmin met mensen die zeggen dat ze van de bond zijn. Terwijl ik niet eens lid meer ben van de bond, wie eigenlijk wel. Want ik geloof dat ik niet lieg. Als de meeste chauffeurs hun vertrouwen in de bond al heel wat jaar kwijt zijn.

Maar ik ben dus een chauffeur en een schrijver, ik schrijf wat ik denk en geniet daarbij van het schrijven over mijn leven als chauffeur.

Ik hoop, dat mensen dat gaan begrijpen, ik kan iemand tegen zijn poten schoppen, maar dat doe ik niet. Waarom niet, omdat ik respect hebt, ik schrijf gewoon wat ik zie en waarneem in een blog. Daar mag best een discussie opkomen, maar lees dan wel eerst het blog goed en ga dan pas reageren, dan hoef ik ook niet dit gaan schrijven.

Ja ik ben opgeladen en klaar voor weer een paar maanden op de weg en in de nacht gaan leven en daarnaast gaat ik hard aan de gang met mijn tweede of eigenlijk eerste echte boek, waarin ik als chauffeur in de aandacht zal staan, want 25 jaar chauffeur zijn, dat mag niet onopgemerkt voorbijgaan.