De oude chauffeur Anton.

Het was in de avond dat Anton de deur opendeed, hoi Alex goed dat je trek in koffie hebt, altijd Anton. Hij liet mij binnen, zijn zus riep uit de keuken, zwart of met alles erop en aan, nee alleen kop met koffie is voor mij zat. Anton lachde hard, mooie vent is het toch. Hij nam plaats in zijn luie stoel, hij zei neem plaats jong.

Anton begon zijn verhaal. Vorige week flikte jij me een mooi geintje, mij een beetje terug laten komen, dan nog een boel gedoe op de zaak, een nieuwe telefoon en een afspraak in de avond, jonge ik heb het nog nooit zo druk op een dag gehad, ik vroeg en was het allemaal waard, ja zei hij mij.

In de avond kwam er een dame aan de deur, zij stelde zich voor als Rebecca een medewerkster van De Nationale Trombose Dienst. Zij was door jou geregeld voor deze oude eigenwijze man. Die niks weet van computers of wat dan ook, het E-learning legde Rebecca mij uit, ik had haar bijna naar buiten gezet, want ik raakte in paniek, maar mijn zus redde mij, met de woorden, Anton je wilt toch verre reizen blijven maken, hier thuis achter de geraniums gaan zitten is niks voor je, maar Rebecca had geduld met mij, ze legde het nog eens uit. Als het moet doet ik het nog een keer zei ze mij.

Ok had ik haar gezegd ik doe mee, hoe weet ik niet, maar ik ga de test maken. Want ik wil mezelf kunnen redden, dat heb ik altijd al gedaan. Dus Alex, ik heb de test gemaakt in een hele dag, ik keek hem aan, wat is er Alex zie je iets branden of zo. Nee dat niet Anton, maar jij achter een computer, gisteren stuurde jij mij een appje, straks onderweg, je eigen prikken en dan via een app de waardes doorsturen, ja het is toch wat he lachde Anton, ik vroeg me af hoe dan.

Alex ik ben ooit getrouwd geweest, daar heb ik een dochter aan overgehouden, die dochter heeft een zoon, dat jong is in de leeftijd dat ie bezig is om ook chauffeur te worden, mijn zus heeft hem gebeld of ie tijd had om opa te helpen. Ach het jochie kwam aanrijden in zijn wagentje, mooi gezicht toch wel, hij heeft mij geholpen om de test te maken, toen ie eenmaal had gezien dat ik smart dinges had. Griste hij die uit mijn handen, kijk opa, dit is de app van trombosedienst, effe inloggen en zal zorgen dat je gelijk kan inloggen. Wel zo makkelijk toch, deze app zet ik er ook, voor je rijtijden en rusttijden, toen heb ik hem aan zijn oor getrokken, die mag je gelijk in de prullenbak gooien.

Jij bent van de nieuwe generatie, ik ben een oude chauffeur, met een oude wagen die gaat als de brandweer, met een tachograaf erin, geen digitale, nee als ik tijd heb, dan duw ik er wel een nieuwe kaart in. Maar opa, nee jonge geen commentaar. Anton vertelde dit mij op een manier, dat ik hem bergreep, op de vraag wie dat derde persoon op die foto was op de haard, keek ie mij aan.

Dat is Kees, links sta ik, midden mijn zus en rechts dat is Kees, wat ik op de weg doe, doet hij op zeeën en rivieren door heel Europa heen, spreek hem weinig, weet niet waar ie is, keek hem aan, nee Alex je gaat niks uithalen rotjong dat je er bent, nee Anton doe niks, ondertussen werd er gebeld, goh wijze beltoon heb je Anton. Anton zei gelijk ik word te oud, ik moet weg, ik moet rijden, gelukkig belt mijn baas nu, hij nam op, hoi baas, wanneer waar en hoe laat.

Alex kan ik met je meerijden, kan je me effe afzetten bij mijn truck, de trailer staat voor geladen klaar, effe die oude trouwe truck ervoor knallen, tuurlijk kan je mee rijden, heb je alles bij je, ja prikdingens ook en geld ook, ja doe je kofferbak maar open, nou heb ik een grote kofferbak, maar hij was gevuld, heb het vreemde voorgevoel, dat ik Anton een tijdje niet meer ga zien. Bij zijn truck laaide hij alles in zijn truck, kisten werden gevuld, de rookpluim uit zij truck helemaal goud, zijn petje op peukje in zijn mondhoek. Pikte hij de trailer aan, stille Willy klonk uit zijn speakers, toeval of niet. Hij zwaaide nog een keer, weer zag ik door het stof zijn achterlichten verdwijnen.

Oh ja zijn baas wenkte mij hij heeft….

-wordt vervolgd-

De oude chauffeur Anton had trombose so what

Het was mooi om te zien, hoe die oude chauffeur Anton aan te zien komen, kon hem niet terug, maar het shagje op zijn lip hangend en die oude baseballpet, daar herkende ik hem gelijk aan, hij kwam samen met zus in een cabrio aangereden, zijn zus reed, dat verbaasde mij niks. Ik werd op mijn schouder getikt, hoi jij moet Alex zijn, het was Piet de baas van Anton.

Ja dat ben ik, ondertussen kwamen Anton en zijn zus aangelopen, lekker he met het dak open rijden, nou eigenlijk niet zegt de zus, maar meneer hier naast mij kan niet zonder zijn peuk, moest effe glimlachen, gaf Anton een hand en zijn zus ook. Was het een goede binnenkomer weet niet, ik stak er ook maar 1tje op. Piet wenkte ons, kom we gaan buiten zitten, daar voelt die ouwe zich het lekkerst, ik merkte al Anton en Piet 2 oude rotten in het vak en kunnen elkaar door en door. We liepen achter het kantoor en namen plaats in luxe stoelen, leken wel stoelen, van een vrachtwagen.

Anton keek mij aan, Alex zei hij, ik moet minderen met ver weg rijden, ik moet vaker thuis zijn om, ik onderbrak hem, om je te laten prikken bij de huisarts, omdat je trombose hebt, nadat ik hem de laatste keer had gezien, zag ik een wondje op zijn been, toen hebben we zitten praten en zo kwam ik in contact met zijn zus en zijn baas. De zus is met Anton naar de huisarts geweest, vertelde Piet, door zijn levensstijl en het vele zitten, dagje ouder worden, roken, niet bewegen enz. Raak ik een goede kracht kwijt, ook Piet onderbrak ik gelijk.

Dame en heren, de zus kan gewoon met het dak dicht blijven rijden, Piet je raakt helemaal niemand kwijt en Anton jij stapt morgen achter het stuur, je gaat zitten en je gaat doen wat je moet doen. Jij maakt het nog mooier Alex zei Anton.  Ja ik zal het je uitleggen, Piet pakte iets uit zijn binnen zak. Een cadeau voor Anton, hij nam het aan en scheurde het papier eraf, Anton bekeek het, wat is dit voor een ding, wat moet je hier mee doen, mijn Nokia 3300 werkt nog goed toch.

Dit is een smartphone vriend, hiermee kan jij dingen gaan doen, die je gaan helpen om gewoon weken weg te zijn, want jouw leven is op de weg, net zoals een schipper 4 weken de rivieren bevaart of de zeeën bedwingt.

De nationale Trombosedienst, is de oplossing, Piet knikte instemmend, tuurlijk wist hij ervan af, maar een oude chauffeur thuis zien te krijgen en op zijn gemak, oh zegt Anton en wat doen die dan. Die gaan jou helpen, zelf doen, zelf je bloedprikken, niet naar de huisarts toe, gewoon zelf doen. Je prikt je zelf met een prikding doet geen zeer, de waarden die apparaatje aangeeft, stuur je dan door via een app aan een medewerker. Alex ik ben je kwijt, nee hoor, vanavond komt er een stolling verpleegkundige langs bij jullie thuis, deze dame gaat je alles uitleggen. Dat heb ik allemaal al geregeld, dus ik kan zei Anton ja jij kan vriend.

Meer info kan ik dat ergens lezen vroeg de zus, ja zeker hier kan dat

 De Nationale Trombosedienst.

Het blijkt wel, niemand hoeft met trombose thuis te blijven of thuis te komen. Anton heeft in de avond een afspraakje met een dame, hij blij, maar morgen mag ie weer op pad, daar wordt ie nog blijer van namelijk.

Nu liep ik weg, stak mijn hand op en ik weet het zeker.

-Wordt vervolgd-

De oude chauffeur heeft een naam.

Ik stond op een parkeerplaats ergens in het land, mijn verplichte pauze te maken. Het zonnetje scheen, toen ik verblind werd door een glimmende truck, ik kon die truck ergens van. De vrachtwagen parkeerde in de schaduw en de chauffeur stapte uit, hoi vriend zei de chauffeur.

Het was de oude chauffeur, die ik laatst sprak in een donkere kroeg, hoi man zei ik hem, je was laatst zo vertrokken, waarom zei ik hem. Ik zal me eerst eens voorstellen zei de oude chauffeur, ik ben Anton, ik ben Alex zei ik hem. Ik kreeg het gevoel dat er iets was, Anton was gelaten en zijn gezicht sprak boekdelen. Anton wat is er vriend. Het gaat niet goed met mij, mijn leven als chauffeur is gewoon niet goed, sprak hij.

Vrienden van de weg, die overlijden in hun truck, overal in Europa hoor ik de verhalen, mijn wereld is de chauffeurswereld, maar steeds weer hoor ik de berichten, je weet ik heb geen sociale media, dus de verhalen lees ik niet, maar Alex weet je ik was thuis, keek hem aan heb jij een thuis dan, ja bij mijn zus. Mijn zus maakte zich zorgen, ben met haar naar de dokter geweest, de beste man kon mij niet eens, heb er nooit tijd voor gehad. Maar ik had last van mijn been en daar zat een wondje op, de dokter was niet streng maar wel keihard, als u niet gezonder gaat leven, dan wordt u ook gevonden met de gordijnen dicht. Alex ik heb trombose.

Nu moet ik stoppen met wekenlang onderweg zijn, ik moet onder controle blijven, moet gecontroleerd worden op mijn bloedwaardes, ik keek hem aan en zag zijn twijfel in zijn gelaat. Laat mij je helpen zei ik hem. Jij bent geen dokter maar een chauffeur zei Anton mij, ja maar ik ben meer als dat.

Jouw leven is op de weg, je zit urenlang op je stoel naar buiten te kijken, je rijdt heel Europa door en het liefst verder, net zoals een schipper, die wereldzeeën bevaart, de kans op Trombose is gewoon meer aanwezig bij ons. Maar in de wereld van internet, waar jij niks mee hebt, is het mogelijk om de controle zelf uit te voeren. Je hebt aan telefoon of tablet al genoeg. Anton keek mij vertwijfeld aan. Ik kan je helpen vriend, kan je helpen, zodat je gewoon je werk kan blijven doen. Zijn gelaat trok op, maar ik heb niks met toetsen, of beeldschermen, mijn baas installeerden een boordcomputer. Een hele nieuwe met een tablet erbij, ik snap er niks van en heb dat onding aan de kanten gepleurd.

Dit wordt nog wat een hele toer, maar vriend mijn pauze zit erop, Anton keek mij aan, zal ik het telefoonnummer geven van mijn zus, ja en van je baas graag, ik gaat eens bellen van de week, rij je deze week in Nederland rond, ja zei hij, vanwege de Europese eenheid, heeft het geen zin om weg te gaan, te veel feestdagen overal. Ik gaat je helpen vriend. Nu reed ik eerder dan hem weg, deed mij zeer, maar er is een oplossing.???

(Wordt vervolgd)