Dit is mijn moeder .

Zij weet niet wat er in de wereld speelt. Zij weet wie er wel of niet hun handjes bij hun zak hebben gehouden. Nee mijn moeder geniet op haar manier van muziek, van bewegend beeld op tv

Mijn moeder heeft de ziekte van Pick Ze is in het laatste stadium aan beland. Na een hele lange weg, een hele lange weg zelfs. Nu praat ze over waar ze geboren is Dus haar gedachte is zover terug. Dus bijna bij haar geboorte. Raar verloop he.

Mijn moeder door veel mensen in het verleden niet begrepen, ze was raar. Ze was gek ze was klein. Ja ja bla bla ze had drie grote mannen om haar heen..Als ze die maar zag, dan was ze veilig..Mijn moedertje was onze moeder. Wat mensen over haar dachten. Tja die mensen hebben tot de dag van vandaag nooit naar gevraagd. Dat zegt veel over mensen..

Oh ja ben vandaag in laren geweest. Maar ja het was net zoals woensdag, gewoon stabiel op haar manier..

Het was niet mijn moeder die…

Laren 19-01-2022

Het was niet mijn moeder die het vroeg, wie ben jij. Nee het begon vanmorgen vroeg al. Ik kwam op een adres waar ik verleden jaar voor het laatst ben geweest. Het was nog donker en de eerste die ik zag , goh krijg nou wat jij hier. De 2e ha de verloren zoon is terug. Doet me goed.

Daarna kwam ik terug op de zaak mooi optijd terug gepland en ik ging richting Laren. Daar had ik met mijn vader afgesproken om samen te gaan. Mijn moeder had er overduidelijk geen zin in vandaag. Begrijpelijk natuurlijk. De ene dag gaat slechter en beter dan de andere dag. Maar haar advocaatje ging moeizaam naar binnen toe. Op de achtergrond heerlijk geroddel van de dame die ook bij mijn moeder in de huiskamer zit. Gelukkig zit zij ook met een reden hier. Dus serieus nemen kan niet.

Lopen we terug door de gang. Zegt mijn vader kijk daar. Draai me om en ik hoor gelijk hoi vreemdeling. Zo ben je een verloren zoon en zo een vreemdeling, zij mocht het zeggen. Tijd geleden ja had een reden..Iets met een pandemie ach laten we hopen nu niet meer. Haar laatste woorden. Krijgen we nog een keer poffertjes jazeker beloofd bij deze.

Hoop echt dat iedereen die nu achter de deuren binnenkomt. Hun gezond verstand gebruiken. Mondkapje op en verkouden blijf weg. Gewoon de regels volgen. Die mensen verdienen echt aandacht en als het op slot zit. Kan het personeel niet nog een keer de aandacht geven. Het zal wel moeten. Als we er voor zorgen dat het niet hoeft. Dan is dat mooi meegenomen voor het personeel.

Rest mij nog . Mijn moeder tja het is een hoopje mens. Gewoon niet mijn moeder meer, keihard maar het is zo. Ik gaat er heen uit fatsoen. Mensen die mij nu veroordelen kan zijn. Maar dan begrijpt u mij niet. Zou echt jammer zijn. Want uitleggen doe ik niet. Net zo goed erover praten lastig. Schrijven dan. Lukt nog steeds. Nog steeds wel..

Stap voor stap achteruit

Zondag 31 oktober 2021..

Vandaag weer naar Laren. Gisteravond zag ik die man mijn vader ook al. Lekker gegeten met zijn 5en , maar goed vandaag is weer een andere dag. Reed de parkeerplaats op. Zijn wagen stond er al. Lopend door de schuifdeuren heen. Mogguh pa..Hij stond te wachten daar.

Lopend door de gang, hopen we elke keer eigenlijk wel. Dat moeders aan komt rennen en kan lachen en ons kan knuffelen, de waarheid is anders. Ik zie een vrouw die mijn moeder is en die in een rolstoel zit. Totaal niks meer weet. Ze kan je aankijken zonder blik..

Mijn vader haalde haar op uit de huiskamer, als ik daarnaar kijkt , krijg ik een gevoel van kippenvel, de liefde die er nog is. De zorgzaamheid en dan keihard in het restaurant op je bek gaan. Omdat moeders nergens meer op reageert. We staan machteloos, ze kon nog op commando haar hand opsteken, het advocaatje ging moeizaam , want haar mond tja ..

We weten wat er loos is. We kunnen alleen maar doen wat we moeten doen. Als de dag daar is. Zijn wij erook. Dan weten we het. Ze heeft rust. Nu is ze bezig met de laatste stappen. Hoeveel nog weten wij niet..

Het knaagde aan mijn..

Za 16-10-2021.

Ik zou eigenlijk niet gaan dit weekend. Om in mijn eigen straatje te praten. Het logistieke kwam niet goed uit. Maar na een telefoon gesprek met mijn vader. Die zei ik gaat vanmiddag naar laren toe. Begon mijn geweten te knagen. Ik stuurde een apje pa hoe laat bent u daar.

Zo geschiedde dat ik de parkeerplaats op reedt en bij de ingang een bus zag staan met vlaggetjes erop. Zwart met wit. Respect. Maar ja we weten die dag komt voor ons ook daar. Dus lopen we door. Naar de afdeling door de gang. Hoe lang lopen we al de gang door. Hoe lang al. Nou bijna 4 jaar. Het is 4 jaar geleden dat ik samen met mijn vader. Mijn moeder achterlieten daar. Toen liep ze nog zelf.

Nu is het een hoopje mens van 49kilo. Meer is het niet. Die niet uit haar woorden kan komen en graag een advocaatje eet , eet met hindernissen want een moment filmen is leuk. Maar uiteindelijk is het een strijd, tegen de wil van het advocaatje eten, of gewoon niet door slikken, tja dat moeten wij in de gaten houden, dat doen wij met liefde.

Het contact met onze moeder en vrouw van is minimaal. Ze kijkt je wel aan, maar met een lege blik. De kleur van haar. Kan ik niet benoemen. Maar ik weet wel. Ben blij dat ik toch wel gegaan ben. Het is toch je moeder he..

La la ik wil contact

3-10-2021

Het is een druilerige zondag zeg. Maar daar kan ik tegen. Geen depressie te bekennen dat scheelt weer. Hoop takjes en blaadjes op de weg. De 1e herfststorm is geweest.

Maar goed we lopen over de parkeerplaats opzoek naar mijn vader. Niet daar wat raar. Precies 11.00 komt ie aan hoor. Zal eens precies op tijd komen. Ahum ja pa ik snap het. Gezellig door de deuren heen. Kon wel zien in het restaurant dat het buiten slecht weer is.

Hoe zal het zijn met moeders. Oh ja zag de kaarten in haar kastje leggen. Dank allemaal wat een heerlijke dikke stapel. Lopend naar de huiskamer. Hoop nieuwe mensen. Dus nieuwe gebruiksaanwijzingen. Moeders in haar racestoel keek mij aan en dacht het zal wel..

Lopend naar het restaurant, mooi plaatsje gevonden. Moeders wat wil je, sous komt er altijd trouw uit. Jullie weten wel wat dat is. Al met al. Het is niet veel meer met haar. Dat weten we al langer. Ik lieg erniet om..Het gaat hard.

Het op bezoek gaan is gewoon uit respect voor mijn moeder. Dat is gewoon zo en laat ik geen punt tussen vallen. Omdat ik vindt dat het ons leven is. Als mensen er anders over nadenken moeten hun zelf weten. Ja ik ben die grote gast met een kale kop en tattoos, maar wel met respect voor zijn moedertje.

Ze was rustig.

Zondag 25juli 2021.

De zondag waarvan je denkt. Oh ja het is zondag. Rijden we naar Laren toe. Waarom op zondag. Nou doordeweeks moet ik het in ach laat maar. Nee we draaien de parkeerplaats op.

Lopend naar de schuifdeuren doen wij jawel ons mondkapje op. Dat willen ze graag dus dat doen we dan ook gewoon. Geen probleem hoor. Je gaat er al met een gevoel heen. Een gevoel van hoe zal ze vandaag zijn.

Goedemorgen dames en heren. Er zat wel 1 dame bij die ik herkende, oh ja vakantie tijd natuurlijk. Ook daar. Hoi moeders gaat je mee. Ze keek me sappig aan. Op de achtergrond hoor ik een dame roepen. Ha doeslief is er ook . Ja mijn grote vriendin.

We rijden haar naar het restaurant, 2koffie en schaaltje sous. Dat is advocaatje in de dementaal, dus dat. Klein lepeltje en het sousje gleed lekker naar binnen. Het contact was minimaal gewoon. Het menselijke is er gewoon niet meer. Ze is mijn moeder op papier. Maar in werkelijkheid is ze iemand die niet meer vecht tegen van alles. Ze is gelaten in haar gedachten..

Bij het terugbrengen naar de huiskamer, rijd ik daar naar binnen. Hoor ik gaat naar het strand, naar Scheveningen kom uit den haag he weet je. Mijn grote vriendin. Hele verhalen maar ja of het waar is..Dag moeders tot snel…

Ze had het koud..

De zon schijnt. Loop een weekje bij huis vanwege een kleine verbouwing intern in mijn mond. Maar goed kan ik mooi langs Laren heen..

Mijn vader zijn wagen stond er al. Toen ik de parkeerplaats opdraaide, mooi zo. Het gaat met naar binnen gaan iets makkelijker, effe de handen vol spuiten met alcohol en dan door de deur heen. Hallo andere wereld, want dat blijft zo. Het is niet onze wereld achter de deuren. Dus ook weer een mondkapje, want als je niet gevaccineerd bent. Tja simpel toch.

Loop de gang door. Langs haar kamer jawel daar stond ze met mijn vader. Ze keek me aan. Haar blik zegt niks. Ze wou naar buiten. Vest mee en we lopen naar de deuren om naar buiten te gaan. Code deur open wat leuk, effe rondje park. Bijpraten met mijn vader en toen we effe stil stonden. In de zon. Kreeg of had mijn moeder het koud. Kan ook niet anders. Want binnen leven en wachten tot je rolstoel verplaatst wordt.

Kan een normaal mens zich niet voorstellen, maar het advocaatje ging er lekker in. Dat dan weer wel en zwaaien doen we met in elkaar gevouwen handen in de lucht. Diep respect voor mijn vader. Hoe hij elke keer weer zo lief en zorgzaam is. 1 foto zegt genoeg..

Ik had contact..

Zondag 30 mei. De laatste zondag van mei..De zon schijnt en na een mooie relaxte zaterdag ,rijden we met een goed gevoel naar Laren.

Onderweg vraag ik me af. Hoe zal het zijn..Parkeer de juke en we lopen naar de deuren toe, het is druk , effe een klein gesprekje met de dame achter de kassa bar koffie hoek. Tijd niet gezien, nee dat had een rede. Maar goed we gaan de goede kant op. Er kleurt mooi licht aan de horizon. Lopend door de gangen heen.

Kom ik jawel het is weer koffietijd, kijk even wie er koffie zat te drinken. Eh ok nieuwe mensen. Loop door de huiskamer in. Hoi gaat u mee .. Ze kijkt mij aan. Het zal wel je zegt advocaatje dus altijd goed. Nou weer terug door de gangen heen, parkeer ik haar , ja ze wou een sous. Dan krijgt ze ook een sous, de dame kwam langs 2 koffie en een sous. Ondertussen roep ik doessie ze reageert erop, Vossie haar achternaam ze kijkt op en krijgt een glimlach op de vraag wie er aan de andere kant zat kon ze geen antwoord geven en was het contact verbroken.

Dan gaat ze aan de sous beginnen. Grote standaard lepel vervangen door een klein koffie lepeltje , dat ging goed af en toe even liefdevol haar mond schoon maken..

Dus genieten en rondje tuin , staan we bij het water wat denk je twee eenden, tja dame en heer , ik heb niks voor jullie. Al met al kan ik zeggen

Het is zoals het is. Het gaat zoals het gaat. De ene dag wat beter dan de andere dag. Maar het gaat wel achteruit ipv vooruit, daar hoef je geen geleerde voor te zijn..

Ik geloof alles..

Dinsdag 25-05-2021

Het is dinsdagochtend op tijd terug op de zaak. Toevallig belt mijn vader op. Lang verhaal kort te maken. Zie je zo in Laren.

Rij de parkeerplaats op en Juke zoekt Juke he, het zijn toch 2 broers van elkaar. Lopend over de parkeerplaats heen naar de ingang. Zie ik mijn vader al staan. Gezamenlijk lopen wij naar binnen. Effe de handen volspuiten met alcohol. Vervolgens mijn vader effe op attent maken. Mondkapje op pa. Zo we mogen naar binnen. Samen lopen wij de gang door.

Het is rond 11.00 koffietijd ja hoor daar zat iedereen. Mijn vader zagen ze als eerste. Maar ik was er ook. Tja ik val niet zo op. Ahum. Mijn vader hoorde ik al praten. Zijn je sloffen uit. Waarom dan. Heb iemand bij me. Stond ik in deuropening, ze wijst ja Rob. Eh die staat naast je. Mijn vader dus..Op naar het vaste ritueel in het restaurant.

Mijn moeder aan de advocaat met slagroom. Haar handen grijpen naar het schaaltje , het lepeltje vol met advocaat en slagroom naar haar mond. Maar wat ze ook deed. Haar mond ging niet open. Heb nog op haar tenen gestaan. Maar nee hoor. Er was kortsluiting ergens. Daar waren mijn vader en ik over eens. Dan heeft mijn vader haar met liefde gevoerd. Zo wie zo, krijg je weinig tijd om je koffie op te drinken, maar het is gelukt, ze wou naar huis.

Mijn vader had wat opgemerkt. Haar catheter zak hing op haar enkels. Tja snap ik gelijk dat ze haar sloffen uittrekt. Die mogen niet nat worden. Dat ik lees en hoor dat ze af en toe loopt, wil ik heel graag geloven. Elk ding wat ze nog kan doen is goed. Ik geloof echt alles wat er geschreven of gezegd word. Maar op maandag dit hebben en op woensdag dat hebben. Tja wie leest er dan teveel of lezen mensen niet terug. Ik geloof alles..

Het is niet uit te leggen..

1e paasdag 04-04-2021. Laren.

Het is Pasen , feestdag voor vele mensen wel. Maar er zijn mensen die het ook niet meer weten.

Zo reedt ik de parkeerplaats op. Zag ik daar mijn vader staan, altijd gezellig. Dus wij ons naar binnen begeven, tuurlijk houden wij ons aan alle regels. Tuurlijk doen wij dat bijna dan. Lopen we de gangen door. Druk op de knop. Deur open. Oh lopende mannen. Die het niet begrijpen dat de deur dicht is.

Maar eenmaal daar. Hoor ik een stem. Yes she is back. Who Inge welkom terug. 9 maanden weg geweest en nu weer terug topper echt waar. Daar kwam moeder aan. Eh hallo. Nou haar blik. Nee haar uitdrukking nee haar…

Vraag me wel eens af. Wat denkt u, denkt u nog wel eens. Kijkt u wat ziet u dan. Praten nee met woorden daar de letters van door mekaar gooien. Wat denkt u als u die grote mannen ziet. Vragen u vraagt niet meer hoe gaat het met jou. Ik kan niet meer zeggen dat het me pijn veel pijn doet om u zo te zien. Het is niet te zeggen of omschrijven in woorden wat ik denk. Net zo goed wat u denk..

Het advocaatje tja dat ging er snel in. Kan wel zeggen. Te snel. Geeft niks. Het is eenmaal zo. Het is geen feestje ook al hangen er ballonen en zijn er feestmaaltijden, het gaat u allemaal voorbij. U ziet het niet. Wat ziet u wel dan.

De dame die mij grootbracht. Was niet groot.nu is ze nog kleiner, Maar ze is en blijft mijn moeder..