Als ogen konden spreken

Donderdag 17-01-2019.

Bijna een jaar zit u daar in Laren. Lopend kwam u toen binnen en dat lopen werd steeds lastiger. Praten tja dat is ook een feestje geworden. Al met al zijn we met zijn allen elke dag weer onder de indruk hoe het gaat met u.

De ziekte van Pick tja het vreet u op. Kan nu wel gaan uitleggen wat het is. Maar dat doe ik niet. Wij weten wat het inhoudt. U maakt het niet mee. Waar denk u aan. Waar bent u nu. Dat zijn vragen. Vragen die er zijn, maar helaas zonder antwoord. Want niemand kan een antwoord geven. Want het is eenmaal zo.

Maar er is 1 ding wat altijd spreekt. Uw ogen. Die ogen hebben elke keer weer een verhaal. Waren het een paar weken geleden nog ogen die fel waren. Nu op dit moment zijn het ogen die rust uitstralen. Tuurlijk heeft dat een reden. Omdat u nogal een eigen wil heeft. Best wel goed. Maar sommige dingen kunnen gewoon niet meer. Ook al zouden we dat wel willen voor u.

Medicijnen tja de 1 noemt het vergif de ander zoals ik. Zegt het is beter voor u. Want als iets niet meer werkt dan zijn er medicijnen voor om het te voorkomen dat het gebeurd. Dat u er dit zeg ik op manier stoned van wordt. Tja zolang er geen roze olifantjes voor bij komen en u geen eekhoorns met een paraplu ziet. Is het eenmaal zo.

Vandaag was het dus een rustig bezoek. Met voor mij persoonlijk een mooi verloop. Daar zal u denken. Heb je de medicijnen van je moeder. Nee dat niet. Maar dat er mooie dingen gaan gebeuren kan ik alleen maar voor me houden. Ook was u wel benieuwd wie die vrouw was. Tja Ma aan uw ogen ligt het dus niet. Geloof dat u vanmiddag of nu al het al vergeten bent. Maakt niet uit hoor. We houden allemaal van u..

Hoe laat ben je der…

Zaterdagmiddag 05-01-2019.

Hoe laat ben je der. Vroeg hij aan mij op vrijdagmiddag. Laat je het weten pa. Ja mijn vader laat met appen begonnen. Maar het gaat steeds beter. Dus vandaag om 14.00.

Reden er twee wagens de parkeerplaats op. Mooi gezicht altijd. Samen liepen wij naar de deuren. Heel ontspannen eigenlijk. Ja het is zo gewoon he. Eenmaal door deuren heen. Viel ons wat op. Het was leeg,alles was opgeruimd. Dag kerst op naar de paashaas.

Mijn vader zal der wel effe halen. Fluiten kwam hij de huiskamer binnen. Mijn moeder reageert op zijn bekende fluit toontje. Mooi om te zien. Haar gezicht tja hoe zal ik het eens omschrijven. Is veranderd haar blik zegt gewoon niks meer. Eenmaal uit de huiskamer. Stond ik daar met mijn vriendin. Op de vraag wie zijn dat. Moest ze effe nadenken. Maar ze gokte goed.

Heel lief vroeg mijn vader. Wil je eerst kiwi. Geprakt dat dan weer wel. Eerst was het zelf doen met een vork nu is het voeren met een lepel. Hoe die man dat doet. Met geduld en liefde. Tuurlijk kwam vroeger te sprake. Mijn vader beweerde dat hij mij gevoerd had. Mijn moeder ontkende dat . Toch wel makkelijk. Streelt mijn trots weer.

Daarna wuifde ze me. Dat ik mee moest komen. Ja dat handje he. In het restaurant kregen we de befaamde woordhuzzel van moeder. Leek wel hints. Klinkt als eh advocaatje. Heerlijk gewoon. Om te zien hoe mijn vader voor mijn moeder zorgt. Diep respect voor die man. Volgende maand zijn ze 51 jaar getrouwd. 51 jaar samen nou ja samen.

Dit beeld zal me altijd bijblijven waarom omdat we van dag tot dag leven . Morgen kan het anders zijn. Toen we naar buiten liepen. Zei mijn vader zo onze plicht ook weer gedaan. Dit bedoelde hij grappig. Want het is geen plicht. Het is gewoon zo.. Samen reden wij van de parkeerplaats af. Tja eens …

Doe mij maar een …

Dinsdag vandaag. Het waren even rare dagen de afgelopen week. Mijn moeder was nog al actief voor haar doen. Eh vergelijk het met een klein kind wat net weer de wereld ontdekt. Maar mijn moeder doet het andersom..

Dus ik door de deuren heen. De kerstsfeer gaat heersen. Tja ze maken er wel wat van. Diepe buiging hoor. De bewoners maken een kerst stukje. Eigenlijk is iedereen op hun eigen manier er mee bezig. Maar ja op een of andere manier ik niet.

Maar mijn moeder zat in de stoel. Zag mij wel of niet en toen weer wel. Ze wou mee naar de kroeg. Ok rollator erbij en toch maar in de rolstoel. Maar in het restaurant vroeg ik haar. Thee ma nee zei ze koffie ma nee zei ze cassis ma nee zei ze. Doe mij maar een advocaatje. Ik schrijf de zin wat langer op..

Die was op en dan is het klaar ook. Terug naar haar kamer en uit de rolstoel over naar de rollator en terug naar de stoel. Ga maar zegt ze. Blijf nog even. Dan komt haar arm eraan en weet ik dat ik kan gaan.. Duidelijk een eigen willetje nog..

Maar vraag me wel wat af. Is de werkdruk niet te hoog. Op de afdeling. Want de gezelligheid heerst daar. Hebben ze tijd over soms. Nee zeker niet. Dames en heren diepe buiging voor jullie en niet alleen van mij. Maar ook van andere. Andere met hun eigen verhaal. Zo mooi om te horen. Ja ik ben weer op de parkeerplaats. De plaats waar ook verhalen zijn.

De zon zal altijd schijnen.

Het is vandaag dinsdag 11/12/2018. Geen speciale datum. Maar het gaat hard naar het einde van het jaar..

Ik was in Laren. Ja ik was want het was kort. Te kort maar het is niet anders. Ze zat in de stoel en ze was hoe zal ik het zeggen. Niet helemaal haar zelf. Klinkt raar maar dat is eenmaal zo. Sommige dingen gebeuren nou eenmaal en vindt het niet nodig om daarover te schrijven. Want ik heb respect voor de mensen die daar zo hard werken en altijd weer er voor klaar staan.

Maar de rolstoel gehaald en op naar de kroeg. Kreeg niet de tijd om mijn koffie op te drinken want de thee sloeg ze in 2 slokken achterover. Met water erbij. Maar voelt ze het verschil wel.. Maar ze zei niks. Kon vragen wat ik wou. Ze brabbelde wat . Kan niet meer praten. Bam die kwam binnen. Ze duwde haar rolstoel weer van de tafel af. Tja dan is het duidelijk. Koffie achter over slaan en het is klaar..

Terug naar de huiskamer. Vlogen de kerstballen om me oren. Ja meneer de kerstboom bouwer. Wel de ballen vasthouden en ophangen graag. Ze waren gelukkig van plastic. Het afscheid nemen wordt steeds zwaarder.

Want ik heb het gevoel dat ik geen contact meer heb. Heel vreemd gevoel is dat. Kunnen alleen maar hopen. Dat ze weer eens een goede dag heeft. Dat ze kan lachen . Maar als ik eerlijk ben. Dan zal dat niet meer gaan gebeuren.

Op de wandel terug effe staan praten. Ja met meneer de schoonmaker. Gewoon een goed gesprek. Ook dat werk moet daar gebeuren een schakel in het netwerk van mensen die daar werken. Ooit komt de dag dat we afscheid nemen van elkaar. Dat zal gaan met een diepe buiging voor jullie allemaal. Zal ik met een zachte trom weggaan daar. Nee ik heb nog een plannetje achter de hand.

Maar als de dag gekomen is. Dan zal dat zo zijn. Het leven is nooit eerlijk. Als je nummer daar is. Dan is het zo.. Het is nooit eerlijk. Maar weet wel dat mijn moeder geen nummertje heeft getrokken die heeft ze toegewezen gekregen. Maar wanneer weten we niet..

Ik weet wel de zon zal altijd schijnen hoe donker de wolken ook zullen zijn..

Het is mooi om haar zo…

De wereld om mij heen gaat op vakantie. De snelweg naar mijn moeder loopt iets anders. Iets met werkzaamheden voor het goede doel. Heel veel mensen in de stres want de weg is dicht.

Maar wij gewoon relaxt in de Juke met de airco aan naar Laren toe. Mooi weer om te rijden en op de parkeerplaats is het duidelijk te zien. Rustig zeg. Door de schuifdeuren heen met een koeltas. Jazeker met een bakje heel vers fruit. Daar houdt ze zo van.

We lopen de huiskamer in en daar zat ze in haar rolstoel. Voorover met haar hoofd. Kleine schrikbeweging van mijn kant. Oh shit. Nee toch niet. Ze ontwaakt. Lag je te slapen soms. Nee hoor echt niet. Ik vraag aan haar. Ga je mee naar buiten.

Ja ze lacht. Zo dankbaar. Lekker racen met een rolstoel. Ach lol is het woord vandaag. Buiten een mooi plekje in de schaduw gevonden. Had een vorkje meegenomen die van mij was of is. Tenminste al 45 jaar oud. De Herkenning was daar. Ze kon het vorkje nog. Lekker smullen van de aardbei en kiwi. Ze was ondeugend eh ik ook.

Lekker bakje koffie en cassis voor haar. De ondeugende blik in haar ogen deed mij goed. Maar ze keek op haar horloge en wist hoe laat het was. Ze moest naar huis toe. Het was lunchtijd. Ja dat weet ze dan wel weer.

Ben me ervan bewust. Dat dit spaarzame momenten zijn. Mooi meegenomen dus.

Oh oh Ja zeker..

Na een mooie dagje Utrecht gisteren met zeer goed weer en mooie live optredens. Was het vandaag weer de werkelijkheid.

Dus in ons te drukke schema dit weekend.. Maken wij gewoon tijd om naar Laren te rijden en daar op bezoek te gaan. Dus wederom op de parkeerplaats naast die andere Juke geparkeerd. Vandaag konden we gewoon zonder blokkades door de schuifdeuren heen.

Lopend door gang heen. Wordt er in de verte gezwaaid naar mij. Eenmaal dichterbij. Meld de begeleidster. Hoi ik heb nieuwe lenzen in. Oh ja daarom zag je mij.

Lol is dat gewoon. Maar mijn moeder spande de kroon. Kom je de huiskamer binnen. Zegt mijn vader kijk eens wie daar is. Ze draait haar hoofd en zegt oh god nee he. Nou lekker dan. Sta je daar met bruine kop en tatoeages . Eh ook hallo. Gewoon goud weer.

Maar de werkelijkheid is harder. Samen door een lange gang om in het restaurant een bak koffie te drinken. Voor ons is de koffie heet. Voor haar is het een kwestie van zo snel mogelijk het bakkie leeg drinken. De acceptatie tot het niet meer kunnen lopen is een proces wat bemoeilijkt wordt door haar ziekte.

Het is gewoon het proces waarin je leeft. De wereld van mensen met een ziekte komt zo dichtbij. Normaal zat ik al elk jaar in mijn truck op een vrije zaterdag. Reed ik met gehandicapten rond. Dankbaar als ze zijn. Met liefde gaf ik deze mensen een dag van hun leven.

Maar de afgelopen twee jaar vluchte ik daarvoor. Ik wil mijn moeder nog 1 keer een mooie dag geven. Maar helaas die dag komt nooit meer. Maar elke keer door de schuifdeuren gaan. Dat is net zo dankbaar en respectvol. Ik heb respect voor de jongens die het doen op hun vrije zaterdag. Maar ik ben er dit jaar weer niet bij. Sorry.

Het loopje met mijn vader is over de parkeerplaats heen. Effe bijpraten en dan scheiden onze wegen weer .