Doe maar een ronde..

Het is dinsdag 04-06-2019.

Na de laatste keer vorige week. Waar het eigenlijk toch wel een feestje was op een manier. Die niet vaak voorkomt dus daar waar wij van nagenieten.

Was ik vandaag een beetje op een rare tijd in Laren. Etenstijd namelijk. Effe buiten wachten in de zon en dan langzaam lopend naar binnen toe. Door de deuren heen, daar waar het nog steeds een andere wereld is. Lopend door gang heen. Meneer kan u de knoop uit mijn veters halen. Tuurlijk kan ik dat. Verder lopend ha de huiskamer.

Ze zag mij en ga jij maar weg. Ho even ikke nee hoor gaat niet weg. Toen zag ze het. Haal jij dat ding even. Nee zeg ik haar. Je weet toch wel dat ding. Ja ik weet het. Moeders je zit erin. Oh ja.

Nou dan gaat ik mee met je. Heeft ze al gegeten jazeker. Op naar de kroeg eh restaurant dan . Draai haar rolstoel op haar vaste plaats bij dat ene tafeltje en vraag haar wat ze wil. Gelijk de wedervraag wat wil jij dan. Op mijn antwoord of ze dat ging halen kwam geen antwoord begrijpelijk.

Doe maar een ronde, oh ze vouwde haar handen in een ronde en ik wist het. Ach waarom ook niet. Doe maar een advocaatje met slagroom en een cola. Het vrouwtje achter de balie en ik dollen altijd wel. Dat bedoel ik ook. Waarom kan hier in deze wereld wel.

Het advocaatje ging erin bij der hoor. Toch geniet ze daarvan. Vindt ik top. Dat ze niet meer veel weet, is gewoon de situatie accepteren meer is dat niet. Dat sommige reacties van haar op bepaalde dingen beetje hard binnen komen. Is niet anders. De leuke reacties zijn des ter leuker.

Ja het was kort. Maar wel relaxt..

Alex ikke dus en muziek en bovenal koffie, ja dat ben ik dus helemaal.

De koffie is een middel of eigenlijk een genotsmiddel waar je intens van moet of mag genieten. Het is voor mij persoonlijk gewoon een brandstof, de wereld van onderzoekers kunnen wel blijven onderzoeken, dat de koffie slecht voor je is. Maar zo onderhand is ademen op deze wereld ook slecht voor je.

 

Koffie is bij mij elke dag aanwezig, tot grote wanhoop van andere, maar die hebben pech. De koffie is voor mij iets om de dag mee te beginnen, wel met echte koffie hoor, want wie kan het als ik het omschrijf. ´

Koffie uit een machine, je hebt zin in een bakkie, je ziet de automaat staan, je zet het bekertje eronder, druk op het knopje en plof het bekertje vol, de zogenaamde plof koffie, een diepvries substantie wat warm wordt gemaakt en dat koffie mag noemen, ik noem het gewoon een goed middel als je darmen dicht zitten, na een bakkie koffie kan je gelijk naar de wc. Het woord koffie is magisch helaas weten sommige fabrikanten dat woord zo te misbruiken, dat de onderzoekende instanties eens die fabrikanten moeten gaan onderzoeken, of ze wel weten wat echte koffie is.

Maar koffie is voor mij een rode draad, vroeger had ik een baas, die zei, Alex gaan we koffiedrinken, ja lekker Roel, heb jij een kwartje voor me dan, zei ie altijd standaard. Ja dat was een mooie baas die Roel Mur.

Maar nu na 25jaar chauffeur zijn en eigenlijk koffie verslaafd en ook nog muziek erbij, want wat is er lekkerder om een goede lp op te zetten en een lekker bakkie koffie erbij te hebben en te genieten. Ja dat is voor mij het gevoel van vrijheid.

Maar wat er nog mooier is, drinken uit een mok, een koffiemok. Mijn eigen koffiemok. De mok van alexschrijft.nl. Gewoon een mok die bij mij hoort, de mok die niet te krijgen is, maar ik weg geef aan mensen, die ik zelf uitkies. Maar gisteravond was het zover, de eerste mok ging naar de jarige Eline. Zeer verrast was zij en ik ben er trots op.

Ik gaat nog maar een bakkie nemen en luister dan naar muziek en weet ik dit is de zondag, de dag van rust. Rust met een bakkie koffie en ja ik weet nu, dat u denkt wat voor een muziek dan, dat is mijn eigen smaak net zoals de koffie dat is ook mijn smaak, maar hij smaakt thuis het beste.

Mijn kortste blog ooit..

Vanwege vakantie zin en zo, zeg ik, ik pak twee boeken onder mijn arm en pak de tas in en ik ben weg, weg uit deze achterlijke wereld, gewoon twee weken rust.  Ja dit is het kortste blog wat ik ooit geschreven hebt, maar ik ben eraan toe.

8c061ffe3ee4d4635c914822f62e1d8a

 

Tot over twee weken.

Ik ben opgeladen en ga er weer tegenaan..

Als je chauffeur bent, dan leef je de meest onmogelijke tijden.

Je werkt veel in de nacht, slaapt onregelmatig en het leven gaat gewoon door, ik ben een chauffeur, die dus in de nacht werkt en dat met heel veel plezier doet, waarom omdat mijn werk al 25 jaar mijn hobby is. Mensen verklaren me voor gek dat ik dat zo zeg. Maar wat is er mooier om te leven als chauffeur, je maakt mensen blij met hun spullen, je maakt mensen minder blij omdat je zoveel ruimte nodig hebt. Maar uiteindelijk ben je het zelf die de uitstraling geeft, ik hou van mijn werk.

Maar als je zoveel onregelmatig leeft, dan ben je ook weleens toe aan vakantie, dat heb ik nu dus. Heerlijk aan het genieten op een plaats ergens in Duitsland, met familie en vrienden uit het dorp hier en dan blijkt het wel, dat het respect in het dagelijks leven heel ver weg is te zoeken.

Hier in dit dorp, leeft men gewoon zoals het moet zijn. Daar geniet ik van. Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg. Mijn vermoeidheid is er uitgekomen, twee weken lange nachten gemaakt, veel slapen en niet met mijn werk bezig zijn, opladen noemt men dat ook weleens. Nou dat ik opgeladen ben dat weet ik zeker.

Maar wat me tegen valt, is dat er mensen zijn die echt alleen maar aan hun zelf denken, liefst een schouderklopje krijgen omdat ze zo goed werk gedaan hebben, ze vallen mij aan, omdat ik een blog schrijf, maar ondertussen weet ik niet wie hun zijn. Lezen is ook een vak. Want ik viel niemand aan in mijn vorig geschreven blog, ik stelde alleen maar een feit. Dat de Europa geen Europa meer is, dat de problemen met werknemers, die in ander land werken, veroorzaakt worden door Brussel en dan voelen sommige mensen hun gelijk aangevallen, omdat ze van de bond zijn geweest en, keihard zeggen, dat wij als chauffeurs in actie moeten komen, jawel maar waar zijn de bonden dan voor. Om alleen ja te knikken tegen werkgevers, waarom hebben de bonden geen klote meer. Ja via internet reageren. Dat doen ze al jaren.  Al jaren leef ik in onmin met mensen die zeggen dat ze van de bond zijn. Terwijl ik niet eens lid meer ben van de bond, wie eigenlijk wel. Want ik geloof dat ik niet lieg. Als de meeste chauffeurs hun vertrouwen in de bond al heel wat jaar kwijt zijn.

Maar ik ben dus een chauffeur en een schrijver, ik schrijf wat ik denk en geniet daarbij van het schrijven over mijn leven als chauffeur.

Ik hoop, dat mensen dat gaan begrijpen, ik kan iemand tegen zijn poten schoppen, maar dat doe ik niet. Waarom niet, omdat ik respect hebt, ik schrijf gewoon wat ik zie en waarneem in een blog. Daar mag best een discussie opkomen, maar lees dan wel eerst het blog goed en ga dan pas reageren, dan hoef ik ook niet dit gaan schrijven.

Ja ik ben opgeladen en klaar voor weer een paar maanden op de weg en in de nacht gaan leven en daarnaast gaat ik hard aan de gang met mijn tweede of eigenlijk eerste echte boek, waarin ik als chauffeur in de aandacht zal staan, want 25 jaar chauffeur zijn, dat mag niet onopgemerkt voorbijgaan.