Aftellen tot..

Het is begonnen de stress of te wel het aftellen tot donderdag 03-06-2021 om 13.45 uur, zal ik de tandarts een elleboog geven en mijn mond vol met tanden..

Vol met tanden in zijn handen geven. Spannend ja echt wel. Beter voor mij ja echt wel. Want een mond vol bloed en pijn aan de tanden. Nee daar wordt ik niet vrolijk van. Effe pijn lijden tot iets moois ja daar wordt ik uiteindelijk vrolijk van.

Helemaal omdat ik weet hoe ie eruit komt te zien. Traditioneel hetzelfde met een klein spleetje tussen mijn voortanden. Echt helemaal goed gewoon. Donderdagmiddag tja.. Mensen verklaren me voor gek. Maar waarom zou je eigen schamen voor je gebit, is toch nergens voor nodig. De jarenlange slijtage van roken en red Bull drinken eist giga zijn tol.

Ga u echt niet verbeteren. Door te zeggen doe het niet. Maar dan moet u mij ook niet proberen waar te maken. Dat ik ach laat maar. Ik heb de keuze gemaakt en kies voor een mooie toekomst, daarbij een paar dagen niet eten. Kan ook geen kwaad voor mij. Zoals een bekend voetballer ooit zei..

Elk nadeel heeft zijn voordeel. Hij heeft gelijk..

De oude chauffeur heeft een naam.

Ik stond op een parkeerplaats ergens in het land, mijn verplichte pauze te maken. Het zonnetje scheen, toen ik verblind werd door een glimmende truck, ik kon die truck ergens van. De vrachtwagen parkeerde in de schaduw en de chauffeur stapte uit, hoi vriend zei de chauffeur.

Het was de oude chauffeur, die ik laatst sprak in een donkere kroeg, hoi man zei ik hem, je was laatst zo vertrokken, waarom zei ik hem. Ik zal me eerst eens voorstellen zei de oude chauffeur, ik ben Anton, ik ben Alex zei ik hem. Ik kreeg het gevoel dat er iets was, Anton was gelaten en zijn gezicht sprak boekdelen. Anton wat is er vriend. Het gaat niet goed met mij, mijn leven als chauffeur is gewoon niet goed, sprak hij.

Vrienden van de weg, die overlijden in hun truck, overal in Europa hoor ik de verhalen, mijn wereld is de chauffeurswereld, maar steeds weer hoor ik de berichten, je weet ik heb geen sociale media, dus de verhalen lees ik niet, maar Alex weet je ik was thuis, keek hem aan heb jij een thuis dan, ja bij mijn zus. Mijn zus maakte zich zorgen, ben met haar naar de dokter geweest, de beste man kon mij niet eens, heb er nooit tijd voor gehad. Maar ik had last van mijn been en daar zat een wondje op, de dokter was niet streng maar wel keihard, als u niet gezonder gaat leven, dan wordt u ook gevonden met de gordijnen dicht. Alex ik heb trombose.

Nu moet ik stoppen met wekenlang onderweg zijn, ik moet onder controle blijven, moet gecontroleerd worden op mijn bloedwaardes, ik keek hem aan en zag zijn twijfel in zijn gelaat. Laat mij je helpen zei ik hem. Jij bent geen dokter maar een chauffeur zei Anton mij, ja maar ik ben meer als dat.

Jouw leven is op de weg, je zit urenlang op je stoel naar buiten te kijken, je rijdt heel Europa door en het liefst verder, net zoals een schipper, die wereldzeeën bevaart, de kans op Trombose is gewoon meer aanwezig bij ons. Maar in de wereld van internet, waar jij niks mee hebt, is het mogelijk om de controle zelf uit te voeren. Je hebt aan telefoon of tablet al genoeg. Anton keek mij vertwijfeld aan. Ik kan je helpen vriend, kan je helpen, zodat je gewoon je werk kan blijven doen. Zijn gelaat trok op, maar ik heb niks met toetsen, of beeldschermen, mijn baas installeerden een boordcomputer. Een hele nieuwe met een tablet erbij, ik snap er niks van en heb dat onding aan de kanten gepleurd.

Dit wordt nog wat een hele toer, maar vriend mijn pauze zit erop, Anton keek mij aan, zal ik het telefoonnummer geven van mijn zus, ja en van je baas graag, ik gaat eens bellen van de week, rij je deze week in Nederland rond, ja zei hij, vanwege de Europese eenheid, heeft het geen zin om weg te gaan, te veel feestdagen overal. Ik gaat je helpen vriend. Nu reed ik eerder dan hem weg, deed mij zeer, maar er is een oplossing.???

(Wordt vervolgd)

Alex lacht en Alex huilt. Maar weet wel wie ik ben..

Het is 4 maart 1996.

oordelen-4

Ik kom in de middag thuis met een truck geladen met betonelementen, in die reed ik met een semidieplader bij een bedrijf in Zwanenburg, ik kwam thuis om te eten, niet wetende wat er later zou gebeuren. Ik reed in die tijd, veel in de nacht, om betonelementen te plaatsen op de snelweg, in de avond om 21.00 uur beginnen en lossen langs de snelweg, koppelen op een Rijkswaterstaat terrein en zo ging het de hele nacht door. Na een nachtje gewerkt te hebben, kwam ik in de nacht thuis en sliep een paar uur, ach ik was jong en gek en deed dat gewoon, in de ochtend op 5 maart belde mijn baas op, kan je eerst langs Zwanenburg komen, ik moet even met je praten, ik dacht oh, maar ik melde me bij de baas. Ik moet je wat vertellen, mijn zoon heeft een hersentumor. Ik schrok en was beduusd, die jongen was bijna net zo oud als mij.

Maar het leven ging verder, ik ging naar Amsterdam, daar waren collega’s al bezig met een kraan demonteren, ja dat was ook mijn werk. Ik melde me en ging gelijk aan de slag, mijn collega riep, Alex pak effe een pallet, ik zag een pallet en liep er heen, ik tilde de pallet op en stapte naar voren, Alex was niet meer op de werkvloer, maar kwam in de parkeergarage terecht, onder die pallet was dus een gat. Ik stapte daarin.  Na een lang verhaal heel kort te maken, ik kwam in het ziekenhuis terecht met een gebroken rug. Ja gewoon gebroken, het was een mooie breuk ook al zat ik niet ver van een dwarslaesie af. Maar in het ziekenhuis kwam wel de jongste zoon langs van mijn baas, hij was geopereerd en had een tulband om, zoveel respect als ik voor die jongen had, daar vergat ik mee wat ik zelf had, de woorden die hij antwoorde op mijn vraag, hoe is het met jou, antwoorde hij, Alex ik kom voor jou en jij niet voor mij. Boem die kwam binnen, helaas leeft hij niet meer.

5maart ’17.

Nu is 21 jaar later, 21 jaar leef ik met pijn en irritatie in mijn rug, heb geleerd er mee te leven, al die jaren heb ik me leren aanpassen, dagelijks hoor ik, de opmerking, loop niet zo breed, kijk eens wat vrolijker, ja ik zou wel willen.

Maar mensen kunnen niet weten, wat ik heb, ik loop niet met een bord op mijn rug, pas op ik heb pijn. Nee ik leef ermee, het is mijn lichaam en ik weet dat ik het hebt, loop er niet mee te koop. Rugpijn is niet fijn, maar ik weet wel, dat het mij niet in de weg zit, ik heb er mee leren leven, ik ben degene die nooit blij kijkt, ik ben degene die breed loopt, ja dat ben ik.

Ik wil alleen maar zeggen, veroordeel mensen niet, voordat je weet wat er is, laat mensen in hun waarde en vraag het gewoon. Het is mijn leven wat langzamerhand openbaar wordt, het is mooi, ik wil het zelf, ik ben altijd iemand met twee gezichten, ik heb twee levens.

ded82b46677729b9b5be9fcea53da59b

Alex lacht en Alex huilt, maar het is Alex die schrijft, ik ben Alex schrijft.