Het was hem echt die Anton toch..

Daar reed ik diep in de nacht een industrieterrein op, precies op de bloktijd van 04.00 uur meld ik me aan, toen ik mijn vrachtwagen voor de los deur wou zetten, moest ik effe in mijn ogen wrijven, zie ik het goed, nee dat kan niet, het was de vrachtwagen van Anton de oude chauffeur, ik herkende hem aan de lampen voorop en aan de zijkant, tja een rijdende kerstboom eigenlijk, de pijpen glommen mooi aan de achterkant van zijn cabine, maar de vraag die bij mij rees was hij het echt.

Muts op want ik met haarnetje, tja als je geen haar, loop ik de dubbele deur, de koelhal in, kijk een paar deuren verderop, zie ik een man met een baseballpet op, ik roep door de hal heen, hee Anton, hij kijkt op en zegt krijg nou wat. Ik liep op hem af, mogguhh Anton, man dit is geen goedemorgen, dit is midden in de nacht, koffie zo hoor zegt ie, maar ik moet nog lossen zeg ik hem, jij bent bijna leeg. Ik kom je helpen vriend, dat doen collega’s van de weg tenminste, elkaar helpen, dat zou jij toch ook doen. Zo gebeurde het ook, gezamenlijk liepen wij de pallets uit de trailer.

Bij de koffieautomaat, keek ik hem aan, vertel eens hoezo jij met een koeler achter en dan ook nog bij een bedrijf waar ik jou niet verwacht. Alex zegt Anton, hij duwt zijn pet iets omhoog, mijn baas heeft meerdere losse trekkers, ik en maat, zijn oudsten, de rest is nog nat van het vruchtwater achter hun oren, hebben van alles gedaan, maar werken en uren maken, nee dat willen ze niet. Mijn baas had dus 1 trekker bij dit bedrijf rondrijden, gisterenavond stond de trekker nog wel op het terrein, maar de chauffeur was gek naar huis gegaan, hij trok het niet meer. Dus baasje belde mij op wil je gaan koppelen daar en effe een nachtje en half dagje rijden voor dat bedrijf.

Dus ik ben gisteren daarnaartoe gegaan, Alex ik snap je helemaal, groot bedrijf, vele schakels en niemand weet wat, veel computers veel bureaus, de koffie was niet te zuipen in de kantine. Kwam ik de planning opgelopen, moet de trailer hebben van de chauffeur die gek naar huis is gegaan, een paar hoofden kwamen boven het beeldscherm uit, wie bent u dan, nou wie ben jij dan zei ik er gelijk overheen, man wat een jochies, die moeten zoveel chauffeurs aansturen. Hoor ik ineens he opa ben jij van die kerstboom buiten, je staat knap in de weg. Je komt er om te werken, maar je mag niet eens werken, ik snapte mijn collega echt, dat ie de brui eraan gaf.

Uiteindelijk is het toch gelukt, een helder licht stond op, dit nummer moet je hebben, oh he he maar weet je helder licht, ook toevallig waar de trailer staat, hij keek me aan, over zijn brilletje heen, laat maar zitten, ik zoek buiten wel, wat een onpersoonlijke teringzooi zeg. Je bent een nummer.

Alex ik heb de baas gebeld 1 ritje en dan basta, zo ben ik nu hier samen met jou, hoe is het verders met jou, ik zeg goed, nergens is het grasgroener dus. Echt zei Anton, ik heb 1 jongen meegemaakt in het verleden, die was een stageloper, ik daagde hem uit, ik kan beter rijden dan jou, de stageloper antwoorde mij toen, als ik net zo oud als jou ben, ben ik net zo goed. Jij doet me veel denken aan die jongeman toen. Alex je papieren zijn klaar, zei de controleur, ik vraag gelijk en zijn papieren, een probleem, het waren niet de juiste papieren, wel de juiste vracht, tja daar moet je een helder licht voor zijn om dat voor elkaar te krijgen. Jochie gaat verder met je rit zei Anton, ik breng dat herrie ding weg zo, koppel mijn eigen trailer weer aan en waar mijn weg gaat is ook waar mijn truck gaat.

-wordt zeker vervolgd-

Ik zat van de week

Als je chauffeur bent. Kom je op veel plaatsen..

Overal waar je gaat is het anders. De koffie smaakt nooit hetzelfde. Maar altijd net weer iets anders. Maar de verhalen bij de koffie automaat .

Ja dat zijn de verhalen die de chauffeur hoort. Het gaat altijd over het wachten of over de knappe ontvangster van de goederen. Stoere mannentaal. Die zou ik wel effe kunnen pakken onder het wachten en prompt mag die grootbek gaan lossen. Ga maar lekker afkoelen in de koel hal. Bedoel maar de verhalen zijn er altijd.

Maar het kan ook gewoon ergens over gaan. Over het personeels tekort bijvoorbeeld. Niet alleen in het transport is het wat. Maar in alle vak gebieden waar je enigzins met je handen moet werken. Is het bal. Personeel is niet vinden.

Maar op de eerste plaats zijn veel werkgevers hiervoor verantwoordelijk. Want het stelsel matig laag houden van de lonen is ook een reden. De 2e verantwoordelijke is de regering. Die nog steeds en al jaren . Jonge schoolverlaters oproept om te gaan leren. Want ze roepen al veel te lang. De digitale wereld is de toekomst. Ga maar lekker studeren. Dat levert de staatskas tenminste geld op.

Wat is er mis met handen die kunnen werken. Wat is er mis met werken. Wat is er mis om werk te doen waar je niet voor geleerd hebt. Waarom is dat vreemd dan. Omdat thuis zitten meer oplevert. Ik kan me dat niet voorstellen.

Want van werken ben ik nooit slechter geworden. Ik zat van de week aan een bakkie koffie en daar zaten twee monteurs van heftrucks . Die twee hoeven nog maar een paar jaar en dan lekker met de vut. Maar de opvolging is er niet. Als ze wel komen dan eisen ze een laptop en een tesla . Ja lekker makkelijk om je gereedschap mee te nemen.

De maatschappij draait door. Dat is wat ik zeker weet. De politiek verschuilt zich achter geen daden maar wel woorden. Ze nemen geen besluiten en dus zal er nooit wat veranderen uiteindelijk. Omdat de laatste regeringen het ook verzuimt hebben. Hebben de werkgevers ervan geprofiteerd en nu zijn de problemen daar en niemand weet wat het probleem is.

Behalve dan degene die zitten te wachten tot ze mogen lossen en aan een bakkie koffie zitten. Ja de mensen van de vloer..

Je bent als chauffeur pas uitgeleerd als je tussen 6 planken ligt.

Ooit zei een gelouterd ervaren chauffeur, ik kan het beter als jou, waarop ik hem aankeek, nou als ik net zo oud jou ben, dan heb ik net zoveel ervaring.

Iedere chauffeur van tegenwoordig die zegt ik veel ervaring, is ook ooit begonnen. Als een klein mannetje of vrouwtje, tuurlijk zijn er zij instromers, maar daar heb ik het niet over. Nee over de mensen die al jong waren besmet met een virus. Vele mensen zullen nu gaan denken hoe ben ik ooit begonnen.

Was de tijd toen anders 26 jaar geleden, werd er toen geen onderscheid gemaakt tussen wie je was of wat je was. Leergierig zoals ik was, wou ik weten wat het chauffeurs vak inhield, ik wou niks anders. Ook al had ik een toekomst in het automonteur zijn, ik moest chauffeur worden.

Door praten en vragen en vooral op mijn bek gaan, dus door schade en schande stond ik op, ik was brutaal en leerde al snel rijden, bekend verhaal toch. Maar de tijden veranderden, de mentaliteit op en rond de weg veranderd. Chauffeurs vergeten hoe ze begonnen zijn. Wij weten het wel, maar door de komst van internet, zijn we allemaal geleerden geworden, praten op een scherm, dat kunnen we allemaal.

Maar heeft u recent nog tegen een jong chauffeur gezegd, ik heb meer ervaring als jou, nee de jonge chauffeur zal geen opmerking maken en ons aankijken en zeggen, waar bemoei je eigen mee oudje. Daar mee bedoel ik, de jonge chauffeurs kijken niet meer om naar ons. Raar eigenlijk, dat de ervaring van een oude rot in het vak niet meer geld. Wij die nog weten wat het is om banden zelf te wisselen, wij die weten hoe een truck werkt, worden gewoon genegeerd. Is dat zo.

Waarom staat de oude garde niet op, waarom slaan we niet de handen in 1 en zeggen, jongens en meiden wij willen jullie helpen. Met raad en tips, want in de praktijk gebeurd het, niet in de schoolbanken. Mooi dat papiertje maar op papier ben je chauffeur, dat wil nog niet zeggen, dat je ook daadwerkelijk kan rijden. Waarom laten wij de jonge garde zo zwemmen. Dit omdat we leven in 2018, het is al jaren fout gegaan. We komen chauffeurs te kort en dat komt door het beleid van de regering, als er geen aandacht aan wordt besteed, komt er niks meer van. Het woord internet haalt ons in, wij de oudjes die weten hoe het moet, wat een wiel wisselen is, niet bang om zwarte handen te krijgen, kunnen niet op tegen jonge chauffeurs, die zijn opgegroeid met het internet.

Het begint altijd ergens, bij het begin en ik weet niet of de chauffeur nog leeft, die het ooit tegen mij zei, ik weet wel, dat ik tot de dag van vandaag nog steeds leer en nooit uitgeleerd ben. Je bent als chauffeur pas uitgeleerd als je tussen 6 planken ligt. Dus jonge chauffeurs, ook voor jullie geld het, praten lost meer op dan stoer doen en weten op 20-jarige leeftijd hoe alles moet op papier eh beeldscherm dan. Als je iets niet weet, vraag het gerust. De oude chauffeur bijt echt niet hoor. Beetje blaffen dat dan weer wel.

De schrijver heeft altijd een laatste woord.

Het internet gebruik is groot, hoe kan een bericht zo viraal gaan dat mijn kinderen lopen te stuiteren en voor hun een leerschool van de bovenste regel was. Ik schreef een brief voor Melanie Schultz afgelopen vrijdag.

Ik was met vakantie en las een tweet, dat chauffeurs a sociaal zijn, is dat zo, dus ik zei ik moet hier iets mee doen, schrijf een brief zei mijn vriendin, heb ik al eens eerder gedaan met een meneer potgraven dus ik wist wat er kon gebeuren en het gebeurde ook, de statistieken op mijn blog schoten omhoog, begon met 13.000 bezoekers en nu zondag staat de teller op 31.292 bezoekers. Ben er trots op jazeker, maar het veel meer kunnen zijn, indien er niet 1 onverlaat was, die dacht ik knip en plak het verhaal wel even op een aantal facebook pagina’s inclusief het foutje. Ja een foutje. Ik schreef bovenaan, een aantal woorden. Namelijk, asociaal, Scultz, V.I.D, wind. Ja wat was het foutje, de naam van Schultz, dat heeft degene niet opgemerkt, zo lezen mensen dus niet. Gisteren heb ik weer aangepast.

Ik heb me eigen boos gemaakt, heb ik contact met die meneer gehad en die schrok, kwam met een heel verhaal, omdat ie effe bang werd, maar ik ben niet kwaadwillend en eigenlijk trots dat een heleboel mensen mijn blog toch hebben gelezen. Nu reeds contact gehad met een aantal beheerders en afspraken gemaakt, blij mee, weet ik wel zeker, maar ik zal me toch gaan houden aan mijn eerdere plan. Delen kan altijd van Facebook af, van mijn pagina, delen kan altijd rechtstreeks van blog af, dat is voor mij de beste manier.

img14880482890981

Het bleek wel op een parkeerplaats in Duitsland, mij jukebox stond daar en achterop staat alexschrijft.nl, mensen uit Nederland bleven erbij staan en sloegen de link op, ja het werkt echt.

Gelukkig zijn er dan echte vrienden de beroepstoeristen, die mij begrijpen, ja het is een vriendengroep via twitter, die elkaar begrijpen en lol hebben en elkaar helpen, met een speciaal iemand daarbij, ik schreef al eens over, wat twee keer. Zij is Eline, zij degene die vlogt, mooie beeldverhalen maakt, dan wil ik nou de kracht weleens van internet.

Eline heeft een YOU TUBE kanaal, dit is haar link  .

U kan haar volgen daar, haar verhalen horen en zien, met binnenkort een mooi antwoord, wie ben ik eigenlijk, dus een mooie reden om haar te gaan volgen.

Maar waar het nu uiteindelijk over ging, mijn kinderen hebben een les geleerd, dat als je iets dot, je het wel goed moet doen, deel iets en weet wat er mee kan gebeuren, deel niet zomaar wat, als je niet weet wat er kan gebeuren. Dat is de les die ik hun mee gaf en geloof mij, ze hebben de les heel snel begrepen.

De wijze les en laatste woorden, de schrijver heeft uiteindelijk altijd weer een foefje achter de hand om iets aan te tonen.

Ik zeg mijn vakantie is bijna over en ik ben niet uitgerust en heb geen zin om te gaan werken, maar wel zin om weer de beroepstoerist uit te gaan hangen.