Ze kan niet …..

Dinsdag 11-02-2020.

Het is waaierig buiten. Maar binnen is het windstil in het tehuis waar mijn moeder is. Makkelijk he gesloten deuren. Soms denk ik wel eens waren ze maar open. Zodat de politiek ook eens kan zien wat er gvd gebeurd.

Maar goed. Mijn moeder is verplaatst. Klinkt raar. Maar waar ik eerst rechts ging de huiskamer in. Moet ik nu links. Ik kwam om een tijd die niet handig is. Want dat is etenstijd, aangezien dat mijn moeder steeds meer moeite krijgt met slikken. Hoef ik dat eigenlijk niet te zien. Maar na een telefoontje van mijn vader..

Was ik blij dat ik er was. Praten en regelen en eten geven. Ja mijn moeder kon dat vroeger. Maar hedendaags. Praten slechter regelen niet meer en eten moet worden gegeven. Dan wel in een tempo die mijn moeder aangeeft. Mond open is mond leeg. Wat is daar moeilijk aan. Tegen mijn moeder zeggen. Als je niet kan slikken. Klinkt als een slechte grap. Staat ergens in een dossier. Zal er verder niet over uitwijden wat er daarna gebeurde.

Maar na 3 x binnen gekomen te zijn. Trapte mijn moeder er niet in. Ze ging niet mee met mij. Kan het me wel voorstellen hoor. Dit was een kort blog. Omdat ik boos ben.

Boos omdat het zo gaat. Waarom vraag ik me af..

Vraag me wel eens…

Donderdag vandaag ben bij mijn moeder geweest. Het verhaal van de parkeerplaats en door de deuren heen is zo onderhand wel bekend.

Maar mijn moeder tja vindt het elke keer wat. Om haar zo te zien. De zorg die haar gegeven wordt is top en over de top heen. Wat bedoel ik daarmee.

Tien bewoners, 2 verzorgende medewerkers. 2 te weinig dus. Echt waar . Wat ik niet begrijp is dat het bedrijfsleven gekopieerd wordt in de verzorgingshuizen. Met minder mensen kunnen we het werk ook doen. Eh de mensen achter de deur zijn geen robots maar mensen die verzorging nodig hebben.

Mensen die een leven hebben. Mensen die hier het einde krijgen. Mogen die mensen geen verzorging hebben soms. Ook hier merk ik het duidelijk. Geld is het woord. Personeel is het woord. Ontevredenheid is het grote woord.

Waar die prutsers in Den Haag 2 miljard elk jaar weer weggegeven aan grote multinationals zal het leven in Nederland nog soberder worden. We zullen nog meer gaan inleveren. Willen we dit wel. Ik wil dat mijn moeder de verzorging krijgt die ze nodig heeft. Gewoon nodig heeft. De mensen hier die werken hard. Persoonlijk leed. Zoals rugklachten. Daar luistert de directie niet naar.

Vraag me wel eens af. Hebben politici eigenlijk wel een leven. Hebben ze wel kloten om nee te zeggen tegen iets waar ze het niet mee eens zijn. Wat zou Mark toch doen als zijn moeder Alzheimer krijgt. Zou ie dan ook gevoelloos zijn. Nou ik heb nieuws voor hem. Als dit mij al pijn doet. Dan zal hij alles bij elkaar liegen om zijn eigen straatje schoon te vegen.

Mensen lezers . Waarom alleen de politie, leraren en mensen uit gezondheidszorg actie voeren. Waarom niet gewoon iedereen. Want iedereen heeft last van deze regering. Oh ja als u zegt ik niet. Weet ik gelijk wat u stemt.

Met vriendelijke groet Alex een zoon van iemand die er niet voor gekozen heeft om ernstig ziek te worden. Maar wel een zoon met kloten en zal zorgen dat de deuren dicht blijven en achter de deuren. Ja daar moet alles goed komen.

Het was weg…

Na een tweetal weken. Reed ik weer de parkeerplaats op. De zon scheen in mijn gezicht. Lekker weer dacht ik zo..

Parkeerde mijn Juke en liep stap voor stap op de ingang af. De eerste twee schuifdeuren waren open. Zeker ook om te luchten nadat ze een aantal weken dicht zijn geweest. Om af en toe open te gaan natuurlijk.

Ik liep naar binnen en keek op een papier. Graag melden bij de portier. Vanwege ja hoor. U mag omlopen. Het was dus weer zover. Opnieuw weer.

Niet leuk maar het is echt niet anders. Hopen dat het niet doorzet want dan krijgen we weer een klein verbod tot. Dan mag er maar 1 persoon naar binnen van de familie.

Maar ik zag haar na twee of drie weken weer. Wat is ze veranderd. Echt wat gaat dat snel. Ik weet niet wat ik er van moet denken. Ga maar zei ze. Ga maar.. Oké dan ga ik weer. Lopend op mijn gekleurde sneakers. Die werden bewonderd door mijn grootste fan daar. Het mopper kontje. Zo neem iedereen maar mee op je mooie schoenen. Dan heb ik rust. Ik weet het niet hoor. Maar als u zelf nou eens gaat…

Ach ja zo zie je maar. Zelfs daar zijn mensen niet hetzelfde. Net als voor de gesloten deuren . Hebben deze mensen ook een handleiding..