Wel met een mondkapje hoor

20-08-20 donderdag.

Alex wanneer ga jij weer eens. Tja lastige vraag voor mij. Omdat ik met teveel mensen in aanraking kom. Voel ik me eigen een gevaar voor de zwakkere mens onder ons. Dit kan mijn eigen gedachte zijn en mijn eigen keuze. Zouden meer mensen eens moeten aan denken.

Maar goed. Ik dus naar laren vandaag. Kom bij de ingang, een eigen mondkapje meenemen anders te koop hier voor 1 euro hoppa , helemaal gelijk. Zorg voor je eigen bescherming en die voor andere. Kleine moeite en geen discussie mogelijk.

Lopend door de deuren heen. Besef ik me dat ik in andere wereld kom. Dat het corona virus nog steeds niet weg is. Wat een ruimte. Loop door de gangen heen. Hoi alex gaat het goed met je. Tja Alex met een mondkapje op. Succes hoor. Op de afdeling vreemde gezichten en ook bekende hallo en hoi.

Hoi moeders gaat je mee , gaan we wat drinken. Ze knikte en ik met mijn mondkapje haar duwen. Gewoon omdat mijn armen geen 1,5m lang zijn. Doe maar een vruchtensap, nou dat ging erin. Ze wist nog wel nadat ik de letter A had gezegd. Dat ik Alex moest zijn. Wat deed Alex dan. Vrachtwagenchauffeur. Toch wel een beetje trots weer. Maar als haar drinken op is. Krijgt ze toch wel een beetje haast.

Breng me maar terug. Sorry moeders. Je bent jezelf niet meer, al een hele tijd niet meer. De corona shit ellende heeft het contact kapot gemaakt. Het heeft te lang geduurd , u bent verder achteruit gegaan. Begrijpen we allemaal. We hebben er vrede mee. Hoop alleen dat iedereen verstandig is en dat de deuren open blijven gaan..

Hoe lang of hoe langer nog

10 maart zag ik u voor het laatst in levende lijve. U gokte wie ik was. Want dat was toen al wat. Ik was mijn vader en mijn vader was uw vader en mijn broer was… Zo kan ik doorgaan.

U weet niet wat er aan de hand is buiten de deuren. Uw vraagt zich niet af, of juist wel. Waar is die kale chauffeur eigenlijk. Die chauffeur vraagt zich af. Hoe lang nog eigenlijk. Tuurlijk wordt er aan gewerkt. Maar nu gaat er nog meer open.

Open ja maar we horen niks over de verzorgingshuizen, dat er 1 persoon naar binnen mag. Nogal logisch is dat ik dat niet ben en ook mijn broer niet. Daarom maak ik me zorgen, want er zijn nog steeds brandhaarden in dit land. Blijkt wel als de druk te hoog wordt. Dat mensen gaan zwikken. Zorgen de mensen ervoor dat ik mijn moeder nog langer niet gaat zien.

Dat mensen iemand afbranden die zijn moeder heeft verloren. Ja ik schrijf de premier. Ik vind dat respectloos, ook die man heeft voor zijn moeder gezorgd, snappen mensen wel wat wij meemaken. Snappen mensen wel dat ook ik mijn moeder niet zie. Is dat reden om iemand af te branden.

Ja ik mis mijn moeder, op afstand lees ik dingen en reageer daar op. Krijg dan reactie terug en de laatste woorden, waren hoe is het met jou. Kan wel zeggen goed. Dat zei ik ook. Maar deze grote kerel met die kale kop en tattoos heeft ook gevoel. Ja gevoel. Ik mis mijn moeder. Tuurlijk is zij ziek en tuurlijk is dat al langer. Maar haar zien en denken shit dat gaat zoals het gaat.

Het zal lastig worden om haar te zeggen wie ben ik. Zal zij het nog weten. Dat is een vraag zonder antwoord voorlopig.

Het is geen paasgedachte.

Hoi moeder.

Het is Pasen, het is een rare Pasen omdat het zo is. Iets met eenzaamheid. De gedachte dat we ooit met zijn allen aan het paasontbijt zaten. U met drie grote kerels. Samen een wandeling maken in landgoed de beek. Aan het einde van de straat waar wij woonden.

Nu in 2020 is het anders. In maart dit jaar zag ik u voor het laatst in levende lijve, van toen tot de dag van vandaag, zijn het foto’s en filmpjes. Is het internet het belangrijkste medium. Niet voor u. U maakt dat niet mee. Is dat raar, nee zeker niet.

Waar ons leven verder moet gaan. Zal u leven achteruit gaan. Ook hopen we dat niet. We weten het niet waar u gedachten nu zijn. Denkt u nog wel na of staat uw wereld ook stil. Hoe lang gaat dit nog duren. Hoe lang gaat ik u niet zien.

We wachten af tot ergens in april. Maar dat is maar een datum. Klinkt raar. Maar 2020 kunnen we beter als verloren beschouwen. Het is hard. Maar als ik normaal nadenk. Dan zeg ik keihard.

Zie ik u dit jaar nog in levende lijve, mogen we dit jaar nog door deuren heen gaan. Dat is een vraag zonder antwoord. Helaas. Maar als we door de deuren heen mogen. Weet u dan nog wie wij zijn. Weet het niet. Uw leven is anders dan ons leven. Wij gaan vooruit. U gaat helaas achteruit. Want de ziekte van Pick stopt niet. Dat is de harde waarheid. Waar ik over nadenkt..

Het is nog steeds raar.

06-04-2020

Hoe lang geleden zei ik tegen, tot snel. Het waren de laatste woorden die ik zei tegen u. Daarna begon de grote onzekerheid. De deuren gingen op slot, u kreeg geen bezoek meer. Het mocht niet meer en daarbij onze eigen keuze, uit veiligheid voor uw gezondheid.

Gelukkig is het contract goed met het tehuis waar u verblijft. Een foto, filmpje en een telefoontje effe praten, spreek vaak het woord respect uit. Voor de mensen in uw tehuis. Het zijn de kleine dingen die het hem doen. U zal het niet begrijpen. Daar kan u niks aan doen .

Hoe lang gaat het nog duren. Voordat wij weer samen wat gaan drinken. Niemand die het kan zeggen of ├╝berhaupt denken. De wereld is in de war. Dat is de schuld niet van uw ziekte. Maar van de corona. Ook dat zal uw niks zeggen lieve moeder. Uw wereld zullen vele mensen niet begrijpen. Maar weet wel dat er 3 mannen zijn. Die in uw leven waren en zijn. Zij leven door. Maar ook in grote onzekerheid.

Dit was een kleine update, kan alleen maar zeggen moeder, de mensen die denken dat ze onoverwinnelijk zijn. Door naar bouwmarkten te gaan en denken te kunnen feest vieren. Dat zijn mensen die niet begrijpen wat wij door maken. Ja de grote onzekerheid. Tot snel moeders..

Wie ben jij..

Donderdag 23-01-2020.

Ik zat te eten, daar ging mijn telefoon. Ik zag wie er belde. Mijn vader en hij was vrolijk. Dat is ie gelukkig wel meer. Maar hij moest effe wat kwijt.

Alex wat mij nou weer overkwam vanmiddag. Kwam in de huiskamer en ze zei gelijk ik gaat met je mee, naar haar kamer toe. Nadat mijn vader de deur van het slot had gehaald, deed ze zelf de deur open. Heb je kiwi mee. De laatste keren kwam de kiwi er met dezelfde snelheid er weer uit. Maar vandaag niet. Nadat de kiwi op was. Tanden poetsen, ok tanden gepoetst en nu wat gaan we doen. Naar buiten toe. Dat is een tijd geleden. Jas aan sjaal om en naar buiten. Daar zei mijn moeder tegen iedereen goedemiddag.

Effe de kroeg in wat wil je hebben, doe maar een advocaatje. Zonder te knoeien genoot ze ervan. Is ook wel anders geweest. Breng mij maar weer naar beneden. Zo blij als mijn vader was. Bracht hij haar terug. Parkeerde de rolstoel voor de televisie en mijn moeder keek hem aan. Wie ben jij eigenlijk. Nou zei mijn vader. Ben getrouwd met je. Geef mij maar een kus en dan kan je gaan. Hij liep de gangen door. Maakte nog net geen dansje.

Hij was blij, ze had een goede dag. De vraag die ze ook nog beantwoorde. Was je gevallen vannacht nee hoor, ben gaan zitten. Voor de wasbak ik had dorst. Helemaal goud gewoon. Goed om te horen dat mijn vader blij was. Hij blij ik ook blij.

In welk jaar is haar gedachte.

Maandag 20-01-2020.

Wat een mooie dag vandaag, eerst heugelijk nieuws van een geboorte van een wereldburger, hij is de zoon van een heel goede vriend van mij. Dat was afgelopen nacht. Maar later op de dag kwam ik weer met beide benen op de grond neer.

Ik liep de deuren door, de dame achter de balie. Hoi tot over 5 min zeker. Nou hoop dat het er 6 zijn. Liep door de boekenkast deur heen. De rust was daar. Door de gang, bij de huiskamer, eh waar is ze nou. De huiskamer was bijna leeg. Naar de overkant van de gang. Loop naar binnen, daar zat ze aan de tafel. Hoi Dientje. Ze kijk me aan. Ja ik ga met je mee..

De verbazing aan mijn zeide was aanwezig. Zo makkelijk vandaag. Bijna saai te noemen. Nam haar mee. Een dame van de verzorging gaf haar toestemming , weet het niet waar zij zich mee bemoeide. Maar goed op naar de kroeg.

Waar gaan we zitten ma , nou daar, het vaste plekje. Ga maar een ju jud juderance halen. Doe ik. Breng jij me zo naar de huurmanlaan toe. Keek mijn moeder aan. Wat ga je doen dan daar. Tv kijken. Andre van Duin is op tv, daar keek ze naar in de huiskamer. Mijn moeder is vroeger opgegroeid op de huurmanlaan. Nummer 54. Dat wist zij mij te vertellen.

Maar wie zijn daar dan. Mijn vader en moeder, ik vraag en de duiven en pony nee die zijn er niet. Die twee jongens zijn al lang de deur uit. Dus geen beesten meer. Die twee jongens waar zijn die dan. Mijn moeder verzamelt haar woorden. Die wonen in Almere, zo effe een paar jaar terug. Oh wonen die twee dan bij elkaar. Nee de ene woont daar en die ander. Ja zeg ik die ander. Die woont ja moeders dat ben ik.

Maar die jongens heb ik al een tijd niet meer gezien. Dat was ook wat. Mijn broer is zondag nog geweest en ik vorige week. Trouwens mijn vader is haar vader. En 54 jaar geleden woonde ze op de huurmanlaan, tja ze is 71 jaar min 54 = 17. Die is in haar eigen film in de zwart wit tijd aangekomen. Haar laatste woorden waren weer. Je mag gaan. Bij het weg lopen, stond de bijdehand taart op schotels te leggen, keek haar niet voor mijn moeder he. Oh hoezo niet. Lees effe dame.

Dat bedoel ik dus. Ik liep door de gang heen naar de boekenkast. Toetste de code in en ik stond weer buiten. Nadat ik mijn vader had gebeld. Dacht ik hoe gaat ik dit bezoek omschrijven. Voor het eerst had ik geen woorden ..

Ze gokte me op 36,37 of 46

Dinsdag 14-01-2020.

Het is regenachtig en het waait hard vandaag. Ja de herfst doet zijn werk goed oh nee het is te zachte winter. Kon het niet uitleggen.

Was vandaag bij mijn moeder. Liep door de deuren heen, dacht toen tja, wat gaat ik vandaag zien. Hoorde iets van mijn vader waar ik me zorgen over maakt. Ze deed het al maar het is erger geworden. Het slikken. Het hoort bij haar ziekte. Dat weet ik, maar toch.

In de huiskamer zat ze. Mooi aangekleed, helemaal top gedaan weer. Hoi zei ik , nee zei ze gelijk , ik gelijk ja ok ik gaat mee. Naar de kroeg toe. Liep achter de rolstoel en dacht toen. Vroeger belde ze me op. Doe je voorzichtig het waait hard. Gaat het goed op de weg. Als er een ongeluk was met vrachtwagens belde ze ook. Toen dacht ik . Ik ben met werk bezig. Maar ze maakte zich zorgen. Nu zit ze in een rolstoel en ik kan mijn verhaal niet kwijt.

De bekende vraag kwam voorbij, haar antwoord deed me goed. Nou ja. Vroeg haar wie ben ik. Jij bent de zoon van eh. Je bent 36, 37 eh 46 jaar. Toen ik haar zei ik ben 47, verviel ze weer in haar stilte. Daar waar vorig jaar haar handen blindelings in elkaar gingen. Leek het vandaag dokter bibber wel. Trillen met die handen. Keek naar haar handen. Ja het is hard maar waar. Ze veranderd weer langzaam.

Wij weten dat het zo is. Maar het is een vreemde wereld en een vreemde ziekte. We leven van dag tot dag en dat is niet zo vreemd. Maar wel als je altijd bereikbaar wil zijn. Niet alleen voor mijn moeder. Maar voor iedereen. Tja er zijn zoveel zonen en dochters in dezelfde situatie als mijn broer en mij. Wij zijn niet de enigen. Dat weten wij.

Oh ja haar laatste woorden waren. Je mag gaan..

Afscheid nemen…

Afscheid nemen bestaat niet zegt men in de volksmond. Nou het enigste waar je afscheid van neemt is van 2019. Maar er kan wel iemand afscheid. Hij stopt met het werk. Hij is Mark. Mark kunnen wij vanaf dag 1 dat wij door de deuren liepen. Hij was degene die ons de weg wees. Ja Mark dat was jij.

Dus de afdeling had een koud/warm buffet geregeld gemaakt of iets anders. De bewoners werden er bij betrokken. Want Mark zijn leven ja dat dus. Maar er was natuurlijk weer 1 dame. Die een beetje dwars is. Nee niet op die manier. Zij kan daar niks aan doen. Ja dat is mijn moeder. Ik was vandaag met mijn vader daar.

Voor vele een aardschok. Twee van die mannen. Maar goed. Het contact tja de sleutel was weg. Dus kon mijn moeder niet opstarten. Is het de drukte is het wat anders. Weet niet meer. Maar ik weet wel. Dat langs gaan geen verplichting is. Maar puur voor je eigen gevoel is. Tja moeders. Je zal Mark gaan missen of gaat je het niet door hebben.

Afscheid nemen is of was bij Mark met een handdruk. Waar uit 2 mannen dezelfde woorden kwamen. We zien mekaar snel weer. Hij weet het wel en wij denken het. Afscheid nemen van mijn moeder tja als ze niet eens weet wie je bent. Is het geen afscheid.

Op deze twee mensen ben ik trots. Mijn vader die rond stuitert en zijn dingen doet. Mijn moeder tja. Mijn moeder dus. Zij wensen u en ook ik een goed uiteinde en op naar 2020. Of ik nog eens zo ,een foto kan nemen. Ik weet het niet..

Het was echt kerst daar..

Dit is en blijft een foto die me wat doet.

2e kerstdag, 26-12-2019.

We gaan op naar het einde van het jaar. Een jaar met vele dingen die gebeurd zijn, nooit heb ik iets niet geschreven om ook maar enigzins de aandacht ervoor te vragen. Maar vandaag .

Vandaag waren wij met zijn 2 en ik met mijn te foute kersttrui aan. Wat maakt het uit. Loop het tehuis in, zie je een heleboel dingen. Ze doen er wel heel veel aan, waaraan aan de kerst. Bomen en mooie teksten. Mooi om te lezen en te zien. Lopend door de gang heen, zie ik al snel een bekende. Je bent weer terug, ja zeker en ze zitten in een kring iets met kerstcadeaus aan het uitdelen. Ik was benieuwd oh ja toen je moeder een cadeau kreeg. Zei ze heel lief. Dank u wel kerstman.

Inderdaad in de huiskamer hing een mooie sfeer. Mensen die ouder zijn en dan toch klein zijn , cadeautjes uitpakken. Vind dat toch weer een mooie actie van de afdeling. Dank daarvoor . Mijn moeder zat daar en ik heb effe zitten kijken. Wonderbaarlijke wereld is het toch. Ze kan heel goed negeren. Of is dat haar eigen wereld. Hoi moeders. Ze keek me aan. Elke keer weer is dat de vraag bij mij. Herkent ze me of niet.

Maar op de vraag ga je mee. Twijfel en nog een keer vragen ging ze mee. In de kroeg vraag je wat ze wil hebben. Totaal niet verwacht een bak met geel spul en slagroom. Ach waarom niet. Wat ik al langer wist en dacht. Kleuren herkennen is toch iets wat niet helemaal meer werkt bij haar. Mijn trui viel haar niet op. Maar goed eigenlijk ook. Ahum zeg ik dan.

Breng me maar weer terug. Ja het is waar ze veel aan denkt. Doe dat ook trouw, maak er altijd wel een geintje van. Ach lol moet je blijven houden. Maar wat ik me wel eens afvraag. Hebben de rest van de bewoners geen familie. Toch wel raar dat ik me dat afvraag. Nee het niks met de kerstgedachte te maken. Maar gewoon.

Ik mis mijn echte moeder. De vrouw die met kerst zorgde dat je zo vol zat. Altijd bezig was. Trots op haar kinderen was en bleef. Ook al maakte ik er soms een puinhoop van. Maar de laatste jaren heb ik alles op de rails. Maar dat heeft ze niet meer meegekregen, tja haar ziekte he.. Ik begrijp het, het is hard maar waar..

Waar was je dan..

Dinsdag 08-01-2019 alweer de tijd vliegt. Bijna een jaar door de deuren heen en wat is ze veranderd zeg..

Vandaag was ik effe wat later en eigenlijk beviel me dat wel. Ik liep door de gang heen en wist eigenlijk niet wat kon verwachten. Moeder lacht en moeder huilt. Tja en vandaag. Liep de huiskamer in. Daar zat ze hoor. In haar eigen leven. Herkende ze me wel of ja zeker wel. Maar eventjes . Ben naast haar gaan zitten. Gewoon naast haar. Kreeg geen contact. Na 5 min zei ze uit het niets. Ga maar naar huis jij.

Ik dacht het niet. Ik bleef eigenwijs eens zitten. Kijken naar haar. Wat doet ze en hoe vaak. Handen op tafel handen op de rug handen in elkaar. Kan er wel een liedje van maken. Zal best wel een hit kunnen worden bij de animatieteams op de camping. Maar dit deed ze constant. Echt als je zit te kijken. Dan zie je meer. Had ze het door dat ik er nog steeds was. Kwijlen en andere gezichten kwam allemaal voorbij.

Na een half uur. Plotseling het spelletje woordkruis. Huzzel de woorden door elkaar heen en je krijgt rolstoel. We gaan een borrel halen zei ze. Ja die heb ik wel nodig. Na dat ze zelf met hulp van mij haar glas heeft ingeschonken. Balde ze haar vuisten. Oh gaan we boksen. Ja boksen dus. Maar daarna was het weer klaar.

Nadat ze weer in haar stoel zat in de huiskamer. Even de bewoners een warm hart toe gesproken. 1 voordeel als ik door de deur heen loopt. Weten ze het al niet meer. Dat is toch vreemd. Dat je op een afstand van 5 meter niet meer weet wat je gezegd hebt.

Ik kan niet zoals Frank zingen ga die wereld uit. Want ik weet niet welke wereld ze is. Haar eigen wereld. Waar was je dan. Vraag ik me nu af..