Dit is mijn moeder .

Zij weet niet wat er in de wereld speelt. Zij weet wie er wel of niet hun handjes bij hun zak hebben gehouden. Nee mijn moeder geniet op haar manier van muziek, van bewegend beeld op tv

Mijn moeder heeft de ziekte van Pick Ze is in het laatste stadium aan beland. Na een hele lange weg, een hele lange weg zelfs. Nu praat ze over waar ze geboren is Dus haar gedachte is zover terug. Dus bijna bij haar geboorte. Raar verloop he.

Mijn moeder door veel mensen in het verleden niet begrepen, ze was raar. Ze was gek ze was klein. Ja ja bla bla ze had drie grote mannen om haar heen..Als ze die maar zag, dan was ze veilig..Mijn moedertje was onze moeder. Wat mensen over haar dachten. Tja die mensen hebben tot de dag van vandaag nooit naar gevraagd. Dat zegt veel over mensen..

Oh ja ben vandaag in laren geweest. Maar ja het was net zoals woensdag, gewoon stabiel op haar manier..

Het was niet mijn moeder die…

Laren 19-01-2022

Het was niet mijn moeder die het vroeg, wie ben jij. Nee het begon vanmorgen vroeg al. Ik kwam op een adres waar ik verleden jaar voor het laatst ben geweest. Het was nog donker en de eerste die ik zag , goh krijg nou wat jij hier. De 2e ha de verloren zoon is terug. Doet me goed.

Daarna kwam ik terug op de zaak mooi optijd terug gepland en ik ging richting Laren. Daar had ik met mijn vader afgesproken om samen te gaan. Mijn moeder had er overduidelijk geen zin in vandaag. Begrijpelijk natuurlijk. De ene dag gaat slechter en beter dan de andere dag. Maar haar advocaatje ging moeizaam naar binnen toe. Op de achtergrond heerlijk geroddel van de dame die ook bij mijn moeder in de huiskamer zit. Gelukkig zit zij ook met een reden hier. Dus serieus nemen kan niet.

Lopen we terug door de gang. Zegt mijn vader kijk daar. Draai me om en ik hoor gelijk hoi vreemdeling. Zo ben je een verloren zoon en zo een vreemdeling, zij mocht het zeggen. Tijd geleden ja had een reden..Iets met een pandemie ach laten we hopen nu niet meer. Haar laatste woorden. Krijgen we nog een keer poffertjes jazeker beloofd bij deze.

Hoop echt dat iedereen die nu achter de deuren binnenkomt. Hun gezond verstand gebruiken. Mondkapje op en verkouden blijf weg. Gewoon de regels volgen. Die mensen verdienen echt aandacht en als het op slot zit. Kan het personeel niet nog een keer de aandacht geven. Het zal wel moeten. Als we er voor zorgen dat het niet hoeft. Dan is dat mooi meegenomen voor het personeel.

Rest mij nog . Mijn moeder tja het is een hoopje mens. Gewoon niet mijn moeder meer, keihard maar het is zo. Ik gaat er heen uit fatsoen. Mensen die mij nu veroordelen kan zijn. Maar dan begrijpt u mij niet. Zou echt jammer zijn. Want uitleggen doe ik niet. Net zo goed erover praten lastig. Schrijven dan. Lukt nog steeds. Nog steeds wel..

Achter de deuren…

Achter de deuren daar is het de andere wereld. Waar ik al een tijd over schrijf en elke keer toch weer iets anders mee heb gemaakt..

Vandaag 28 november 2021.

Het is zondag en de afspraak stond al een tijdje Alex mag ik mee. Dat was een vraag waar ik geen nee op kon zeggen. Esther Apte al op tijd. Goed haal je wel op. Dus samen naar Laren toe met zijn 3e. Mijn vader reedt voor mij het terrein op.

Samen dollend met mondkapjes op. Lopen wij de deuren door. Het is en blijft elke keer weer vreemd, gewoon een totaal andere wereld. Mijn vader liep door om zijn vrouw te halen, we namen plaats in het restaurant, al snel verscheen ons oma moeder en vrouw ten tonele.

Elke keer weer is het de vraag. Wat doet ze vandaag niet. Wat ze de vorige keer wel deed. Het wordt steeds minder. Kan er veel over schrijven maar beter wordt het gewoon niet. Die hoop hebben we al lang laten varen. Haar advocaatje ging erin en daarna was het klaar. Totaal geen contact, als je dacht dat je contact hebt. Dan is het alweer verbroken.

Het was een bezoek met een trotste vader die zijn kleindochter met zijn vrouw op de foto zette. Het was ook de foto dat mijn moeder in een koffie kopje zat. Huh ja kijk maar. Want lol moet je hebben en blijven houden..

Tot de volgende keer weer..

Het knaagde aan mijn..

Za 16-10-2021.

Ik zou eigenlijk niet gaan dit weekend. Om in mijn eigen straatje te praten. Het logistieke kwam niet goed uit. Maar na een telefoon gesprek met mijn vader. Die zei ik gaat vanmiddag naar laren toe. Begon mijn geweten te knagen. Ik stuurde een apje pa hoe laat bent u daar.

Zo geschiedde dat ik de parkeerplaats op reedt en bij de ingang een bus zag staan met vlaggetjes erop. Zwart met wit. Respect. Maar ja we weten die dag komt voor ons ook daar. Dus lopen we door. Naar de afdeling door de gang. Hoe lang lopen we al de gang door. Hoe lang al. Nou bijna 4 jaar. Het is 4 jaar geleden dat ik samen met mijn vader. Mijn moeder achterlieten daar. Toen liep ze nog zelf.

Nu is het een hoopje mens van 49kilo. Meer is het niet. Die niet uit haar woorden kan komen en graag een advocaatje eet , eet met hindernissen want een moment filmen is leuk. Maar uiteindelijk is het een strijd, tegen de wil van het advocaatje eten, of gewoon niet door slikken, tja dat moeten wij in de gaten houden, dat doen wij met liefde.

Het contact met onze moeder en vrouw van is minimaal. Ze kijkt je wel aan, maar met een lege blik. De kleur van haar. Kan ik niet benoemen. Maar ik weet wel. Ben blij dat ik toch wel gegaan ben. Het is toch je moeder he..

La la ik wil contact

3-10-2021

Het is een druilerige zondag zeg. Maar daar kan ik tegen. Geen depressie te bekennen dat scheelt weer. Hoop takjes en blaadjes op de weg. De 1e herfststorm is geweest.

Maar goed we lopen over de parkeerplaats opzoek naar mijn vader. Niet daar wat raar. Precies 11.00 komt ie aan hoor. Zal eens precies op tijd komen. Ahum ja pa ik snap het. Gezellig door de deuren heen. Kon wel zien in het restaurant dat het buiten slecht weer is.

Hoe zal het zijn met moeders. Oh ja zag de kaarten in haar kastje leggen. Dank allemaal wat een heerlijke dikke stapel. Lopend naar de huiskamer. Hoop nieuwe mensen. Dus nieuwe gebruiksaanwijzingen. Moeders in haar racestoel keek mij aan en dacht het zal wel..

Lopend naar het restaurant, mooi plaatsje gevonden. Moeders wat wil je, sous komt er altijd trouw uit. Jullie weten wel wat dat is. Al met al. Het is niet veel meer met haar. Dat weten we al langer. Ik lieg erniet om..Het gaat hard.

Het op bezoek gaan is gewoon uit respect voor mijn moeder. Dat is gewoon zo en laat ik geen punt tussen vallen. Omdat ik vindt dat het ons leven is. Als mensen er anders over nadenken moeten hun zelf weten. Ja ik ben die grote gast met een kale kop en tattoos, maar wel met respect voor zijn moedertje.

Ze is volgende week jarig.

19sept 2021.

Het is de zondag de laatste zondag van onze vakantie, vannacht gaat de wekker weer. Maar goed. Sinds een paar weekjes naar Laren toe. Eens kijken hoe het is daar.

Mijn vader was er ook. Wat we kwamen gelijk aan. Samen effe dollen op de parkeerplaats lopen we naar de ingang. Mondkapje op en handen effe in de alcohol gaan we de deuren door, lopend door de gang heen.

Gaan we eerst naar haar kamer. Ze heeft een nieuwe buurvrouw gekregen. Want de aardappel meneer is overleden, kwam effe binnen. Maar ja dan ons zonneschijntje halen. Hmm een blik wat geen blik is in haar ogen. Maar goed. We doen het maar zoals we denken. Hopelijk doen we het goed.

Ze is of ze gaat achteruit dat weten we. Kan er veel over schrijven maar doe ik effe niet. Want..

Deze vrouw van deze man is volgende week zaterdag 25september jarig. Zij mag dan hopelijk 72jaar worden. Wat mij leuk zal zijn. Nog een ronde kaartjes sturen.

Voor de jarige Dien Does vos. Adres.

Het adres is. De Stichtse Hof .

Afdeling Mauvezand en Le Gras.

Naarderstraat 81

1251.BG Laren .

Lijkt me leuk voor haar. Gewoon eens kijken wat er kan gebeuren. Dank alvast.

Ze was rustig.

Zondag 25juli 2021.

De zondag waarvan je denkt. Oh ja het is zondag. Rijden we naar Laren toe. Waarom op zondag. Nou doordeweeks moet ik het in ach laat maar. Nee we draaien de parkeerplaats op.

Lopend naar de schuifdeuren doen wij jawel ons mondkapje op. Dat willen ze graag dus dat doen we dan ook gewoon. Geen probleem hoor. Je gaat er al met een gevoel heen. Een gevoel van hoe zal ze vandaag zijn.

Goedemorgen dames en heren. Er zat wel 1 dame bij die ik herkende, oh ja vakantie tijd natuurlijk. Ook daar. Hoi moeders gaat je mee. Ze keek me sappig aan. Op de achtergrond hoor ik een dame roepen. Ha doeslief is er ook . Ja mijn grote vriendin.

We rijden haar naar het restaurant, 2koffie en schaaltje sous. Dat is advocaatje in de dementaal, dus dat. Klein lepeltje en het sousje gleed lekker naar binnen. Het contact was minimaal gewoon. Het menselijke is er gewoon niet meer. Ze is mijn moeder op papier. Maar in werkelijkheid is ze iemand die niet meer vecht tegen van alles. Ze is gelaten in haar gedachten..

Bij het terugbrengen naar de huiskamer, rijd ik daar naar binnen. Hoor ik gaat naar het strand, naar Scheveningen kom uit den haag he weet je. Mijn grote vriendin. Hele verhalen maar ja of het waar is..Dag moeders tot snel…

De hele familie

Zondag 11juli.

Deze dag gaat de boeken in als een mooi dag. De dag dat mijn moeder haar mannen om haar heen had.

We reden naar Laren toe, afslag en dan het terrein op. Daar zat mijn broer al met zijn vrouw. Vervolgens de parkeerplaats op,staat de juke weer. Hoi pa. Zo dan is de hele bende bij elkaar. Mijn vader trots. Komt niet zo heel vaak voor namelijk.

Maar het was voor een goed doel. We hadden 1 wens. Want het kan maar zo gebeuren dat moeders zegt , ik stop ermee. Kan zo maar gebeuren, dus lopen wij met zijn allen door de gang heen. Tja kaal was het woord

Mooi gezicht hoor. Moeders met al haar mannen. Het is zoals het hoort. Naar buiten lopend. Plaatsje zoeken voor een foto. Een foto van moeders met haar mannen. Want die foto’s zijn er haast niet. Geen recente namelijk.

Nou mooi plaatje gevonden en dan effe lachen en op naar de koffie.

Dit is een mooi beeld. Drie mannen met ieder een verhaal. Moeders die de drie mannen in bedwang hield. Nu zorgen de drie mannen op hun manier voor haar.. .

Advocaatje erin en ze was er klaar mee. Oh ja haar Familie was het. Dat wist ze dan wel..

Ze had het koud..

De zon schijnt. Loop een weekje bij huis vanwege een kleine verbouwing intern in mijn mond. Maar goed kan ik mooi langs Laren heen..

Mijn vader zijn wagen stond er al. Toen ik de parkeerplaats opdraaide, mooi zo. Het gaat met naar binnen gaan iets makkelijker, effe de handen vol spuiten met alcohol en dan door de deur heen. Hallo andere wereld, want dat blijft zo. Het is niet onze wereld achter de deuren. Dus ook weer een mondkapje, want als je niet gevaccineerd bent. Tja simpel toch.

Loop de gang door. Langs haar kamer jawel daar stond ze met mijn vader. Ze keek me aan. Haar blik zegt niks. Ze wou naar buiten. Vest mee en we lopen naar de deuren om naar buiten te gaan. Code deur open wat leuk, effe rondje park. Bijpraten met mijn vader en toen we effe stil stonden. In de zon. Kreeg of had mijn moeder het koud. Kan ook niet anders. Want binnen leven en wachten tot je rolstoel verplaatst wordt.

Kan een normaal mens zich niet voorstellen, maar het advocaatje ging er lekker in. Dat dan weer wel en zwaaien doen we met in elkaar gevouwen handen in de lucht. Diep respect voor mijn vader. Hoe hij elke keer weer zo lief en zorgzaam is. 1 foto zegt genoeg..

Ik had contact..

Zondag 30 mei. De laatste zondag van mei..De zon schijnt en na een mooie relaxte zaterdag ,rijden we met een goed gevoel naar Laren.

Onderweg vraag ik me af. Hoe zal het zijn..Parkeer de juke en we lopen naar de deuren toe, het is druk , effe een klein gesprekje met de dame achter de kassa bar koffie hoek. Tijd niet gezien, nee dat had een rede. Maar goed we gaan de goede kant op. Er kleurt mooi licht aan de horizon. Lopend door de gangen heen.

Kom ik jawel het is weer koffietijd, kijk even wie er koffie zat te drinken. Eh ok nieuwe mensen. Loop door de huiskamer in. Hoi gaat u mee .. Ze kijkt mij aan. Het zal wel je zegt advocaatje dus altijd goed. Nou weer terug door de gangen heen, parkeer ik haar , ja ze wou een sous. Dan krijgt ze ook een sous, de dame kwam langs 2 koffie en een sous. Ondertussen roep ik doessie ze reageert erop, Vossie haar achternaam ze kijkt op en krijgt een glimlach op de vraag wie er aan de andere kant zat kon ze geen antwoord geven en was het contact verbroken.

Dan gaat ze aan de sous beginnen. Grote standaard lepel vervangen door een klein koffie lepeltje , dat ging goed af en toe even liefdevol haar mond schoon maken..

Dus genieten en rondje tuin , staan we bij het water wat denk je twee eenden, tja dame en heer , ik heb niks voor jullie. Al met al kan ik zeggen

Het is zoals het is. Het gaat zoals het gaat. De ene dag wat beter dan de andere dag. Maar het gaat wel achteruit ipv vooruit, daar hoef je geen geleerde voor te zijn..