Dit is mijn moeder .

Zij weet niet wat er in de wereld speelt. Zij weet wie er wel of niet hun handjes bij hun zak hebben gehouden. Nee mijn moeder geniet op haar manier van muziek, van bewegend beeld op tv

Mijn moeder heeft de ziekte van Pick Ze is in het laatste stadium aan beland. Na een hele lange weg, een hele lange weg zelfs. Nu praat ze over waar ze geboren is Dus haar gedachte is zover terug. Dus bijna bij haar geboorte. Raar verloop he.

Mijn moeder door veel mensen in het verleden niet begrepen, ze was raar. Ze was gek ze was klein. Ja ja bla bla ze had drie grote mannen om haar heen..Als ze die maar zag, dan was ze veilig..Mijn moedertje was onze moeder. Wat mensen over haar dachten. Tja die mensen hebben tot de dag van vandaag nooit naar gevraagd. Dat zegt veel over mensen..

Oh ja ben vandaag in laren geweest. Maar ja het was net zoals woensdag, gewoon stabiel op haar manier..

Het was niet mijn moeder die…

Laren 19-01-2022

Het was niet mijn moeder die het vroeg, wie ben jij. Nee het begon vanmorgen vroeg al. Ik kwam op een adres waar ik verleden jaar voor het laatst ben geweest. Het was nog donker en de eerste die ik zag , goh krijg nou wat jij hier. De 2e ha de verloren zoon is terug. Doet me goed.

Daarna kwam ik terug op de zaak mooi optijd terug gepland en ik ging richting Laren. Daar had ik met mijn vader afgesproken om samen te gaan. Mijn moeder had er overduidelijk geen zin in vandaag. Begrijpelijk natuurlijk. De ene dag gaat slechter en beter dan de andere dag. Maar haar advocaatje ging moeizaam naar binnen toe. Op de achtergrond heerlijk geroddel van de dame die ook bij mijn moeder in de huiskamer zit. Gelukkig zit zij ook met een reden hier. Dus serieus nemen kan niet.

Lopen we terug door de gang. Zegt mijn vader kijk daar. Draai me om en ik hoor gelijk hoi vreemdeling. Zo ben je een verloren zoon en zo een vreemdeling, zij mocht het zeggen. Tijd geleden ja had een reden..Iets met een pandemie ach laten we hopen nu niet meer. Haar laatste woorden. Krijgen we nog een keer poffertjes jazeker beloofd bij deze.

Hoop echt dat iedereen die nu achter de deuren binnenkomt. Hun gezond verstand gebruiken. Mondkapje op en verkouden blijf weg. Gewoon de regels volgen. Die mensen verdienen echt aandacht en als het op slot zit. Kan het personeel niet nog een keer de aandacht geven. Het zal wel moeten. Als we er voor zorgen dat het niet hoeft. Dan is dat mooi meegenomen voor het personeel.

Rest mij nog . Mijn moeder tja het is een hoopje mens. Gewoon niet mijn moeder meer, keihard maar het is zo. Ik gaat er heen uit fatsoen. Mensen die mij nu veroordelen kan zijn. Maar dan begrijpt u mij niet. Zou echt jammer zijn. Want uitleggen doe ik niet. Net zo goed erover praten lastig. Schrijven dan. Lukt nog steeds. Nog steeds wel..

Achter de deuren

Zaterdagmiddag op 08-01-2022.

Het is regenachtig zeg maar gerust, er is helemaal niks aan. Maar goed mijn vader een warme muts op. Stond ie al bij de ingang te wachten. Niet te lang hoor. Gezamenlijk lopen wij de deuren door..

Te lang geleden weer. Mijn vader loopt door om zijn vrouw,mijn moeder te halen. Je merkt gelijk toen ze terug kwamen, welk personeel op de afdeling is. Mijn moeder straalde rust uit. Wou praten gooit meer letters door elkaar heen. Dan gemiddeld scarbelaar maar goed. Haar dwang naar een advocaatje is niet uit te leggen..Het zelf eten daarvan is onmogelijk, voeren wat mijn vader met liefde doet.

Het is bijna onmogelijk om het te doen. Als het op is. Kijkt ze sip. Op haar manier dan. De woorden tja , haar opgetrokken benen. Want haar hoofd kan ze nu op haar knie liggen. Ze gaat achteruit. Maar ze heeft nu even pas op de plaats gemaakt even niks. Wanneer de volgende fase intreedt kan ik niet weten. Ik weet wel, de stappen die de ziekte van Pick inhoudt. Zijn echt kort of heel lang. Niemand weet het precies. Het is een andere wereld.

Nog effe de handjes in de lucht en ze wou naar huis. Haar ouderlijk huis. Ergens in Bussum. In werkelijkheid bedoeld ze gewoon de huiskamer aan het einde van de gang..

Achter de deuren…

Achter de deuren daar is het de andere wereld. Waar ik al een tijd over schrijf en elke keer toch weer iets anders mee heb gemaakt..

Vandaag 28 november 2021.

Het is zondag en de afspraak stond al een tijdje Alex mag ik mee. Dat was een vraag waar ik geen nee op kon zeggen. Esther Apte al op tijd. Goed haal je wel op. Dus samen naar Laren toe met zijn 3e. Mijn vader reedt voor mij het terrein op.

Samen dollend met mondkapjes op. Lopen wij de deuren door. Het is en blijft elke keer weer vreemd, gewoon een totaal andere wereld. Mijn vader liep door om zijn vrouw te halen, we namen plaats in het restaurant, al snel verscheen ons oma moeder en vrouw ten tonele.

Elke keer weer is het de vraag. Wat doet ze vandaag niet. Wat ze de vorige keer wel deed. Het wordt steeds minder. Kan er veel over schrijven maar beter wordt het gewoon niet. Die hoop hebben we al lang laten varen. Haar advocaatje ging erin en daarna was het klaar. Totaal geen contact, als je dacht dat je contact hebt. Dan is het alweer verbroken.

Het was een bezoek met een trotste vader die zijn kleindochter met zijn vrouw op de foto zette. Het was ook de foto dat mijn moeder in een koffie kopje zat. Huh ja kijk maar. Want lol moet je hebben en blijven houden..

Tot de volgende keer weer..

Stap voor stap achteruit

Zondag 31 oktober 2021..

Vandaag weer naar Laren. Gisteravond zag ik die man mijn vader ook al. Lekker gegeten met zijn 5en , maar goed vandaag is weer een andere dag. Reed de parkeerplaats op. Zijn wagen stond er al. Lopend door de schuifdeuren heen. Mogguh pa..Hij stond te wachten daar.

Lopend door de gang, hopen we elke keer eigenlijk wel. Dat moeders aan komt rennen en kan lachen en ons kan knuffelen, de waarheid is anders. Ik zie een vrouw die mijn moeder is en die in een rolstoel zit. Totaal niks meer weet. Ze kan je aankijken zonder blik..

Mijn vader haalde haar op uit de huiskamer, als ik daarnaar kijkt , krijg ik een gevoel van kippenvel, de liefde die er nog is. De zorgzaamheid en dan keihard in het restaurant op je bek gaan. Omdat moeders nergens meer op reageert. We staan machteloos, ze kon nog op commando haar hand opsteken, het advocaatje ging moeizaam , want haar mond tja ..

We weten wat er loos is. We kunnen alleen maar doen wat we moeten doen. Als de dag daar is. Zijn wij erook. Dan weten we het. Ze heeft rust. Nu is ze bezig met de laatste stappen. Hoeveel nog weten wij niet..

Het knaagde aan mijn..

Za 16-10-2021.

Ik zou eigenlijk niet gaan dit weekend. Om in mijn eigen straatje te praten. Het logistieke kwam niet goed uit. Maar na een telefoon gesprek met mijn vader. Die zei ik gaat vanmiddag naar laren toe. Begon mijn geweten te knagen. Ik stuurde een apje pa hoe laat bent u daar.

Zo geschiedde dat ik de parkeerplaats op reedt en bij de ingang een bus zag staan met vlaggetjes erop. Zwart met wit. Respect. Maar ja we weten die dag komt voor ons ook daar. Dus lopen we door. Naar de afdeling door de gang. Hoe lang lopen we al de gang door. Hoe lang al. Nou bijna 4 jaar. Het is 4 jaar geleden dat ik samen met mijn vader. Mijn moeder achterlieten daar. Toen liep ze nog zelf.

Nu is het een hoopje mens van 49kilo. Meer is het niet. Die niet uit haar woorden kan komen en graag een advocaatje eet , eet met hindernissen want een moment filmen is leuk. Maar uiteindelijk is het een strijd, tegen de wil van het advocaatje eten, of gewoon niet door slikken, tja dat moeten wij in de gaten houden, dat doen wij met liefde.

Het contact met onze moeder en vrouw van is minimaal. Ze kijkt je wel aan, maar met een lege blik. De kleur van haar. Kan ik niet benoemen. Maar ik weet wel. Ben blij dat ik toch wel gegaan ben. Het is toch je moeder he..

La la ik wil contact

3-10-2021

Het is een druilerige zondag zeg. Maar daar kan ik tegen. Geen depressie te bekennen dat scheelt weer. Hoop takjes en blaadjes op de weg. De 1e herfststorm is geweest.

Maar goed we lopen over de parkeerplaats opzoek naar mijn vader. Niet daar wat raar. Precies 11.00 komt ie aan hoor. Zal eens precies op tijd komen. Ahum ja pa ik snap het. Gezellig door de deuren heen. Kon wel zien in het restaurant dat het buiten slecht weer is.

Hoe zal het zijn met moeders. Oh ja zag de kaarten in haar kastje leggen. Dank allemaal wat een heerlijke dikke stapel. Lopend naar de huiskamer. Hoop nieuwe mensen. Dus nieuwe gebruiksaanwijzingen. Moeders in haar racestoel keek mij aan en dacht het zal wel..

Lopend naar het restaurant, mooi plaatsje gevonden. Moeders wat wil je, sous komt er altijd trouw uit. Jullie weten wel wat dat is. Al met al. Het is niet veel meer met haar. Dat weten we al langer. Ik lieg erniet om..Het gaat hard.

Het op bezoek gaan is gewoon uit respect voor mijn moeder. Dat is gewoon zo en laat ik geen punt tussen vallen. Omdat ik vindt dat het ons leven is. Als mensen er anders over nadenken moeten hun zelf weten. Ja ik ben die grote gast met een kale kop en tattoos, maar wel met respect voor zijn moedertje.

Ze is volgende week jarig.

19sept 2021.

Het is de zondag de laatste zondag van onze vakantie, vannacht gaat de wekker weer. Maar goed. Sinds een paar weekjes naar Laren toe. Eens kijken hoe het is daar.

Mijn vader was er ook. Wat we kwamen gelijk aan. Samen effe dollen op de parkeerplaats lopen we naar de ingang. Mondkapje op en handen effe in de alcohol gaan we de deuren door, lopend door de gang heen.

Gaan we eerst naar haar kamer. Ze heeft een nieuwe buurvrouw gekregen. Want de aardappel meneer is overleden, kwam effe binnen. Maar ja dan ons zonneschijntje halen. Hmm een blik wat geen blik is in haar ogen. Maar goed. We doen het maar zoals we denken. Hopelijk doen we het goed.

Ze is of ze gaat achteruit dat weten we. Kan er veel over schrijven maar doe ik effe niet. Want..

Deze vrouw van deze man is volgende week zaterdag 25september jarig. Zij mag dan hopelijk 72jaar worden. Wat mij leuk zal zijn. Nog een ronde kaartjes sturen.

Voor de jarige Dien Does vos. Adres.

Het adres is. De Stichtse Hof .

Afdeling Mauvezand en Le Gras.

Naarderstraat 81

1251.BG Laren .

Lijkt me leuk voor haar. Gewoon eens kijken wat er kan gebeuren. Dank alvast.

Hoe is het daar..??

Donderdag 12 /08/21

Vorige week kregen we het bericht. De boel gaat op slot. Corona uitbraak. Bewoners die besmet zijn geraakt door het onbekende. Medewerkers die nu ook logisch positief zijn getest. Het is een puinhoop..

Op de afdeling waar mijn moeder verblijft 25 mensen positief, dat eerst mijn vader toestemming gaf. Om mijn moeder in de huiskamer te laten verblijven, werd ik van de week gebeld. We willen je moeder op haar kamer laten. Dat is veiliger ok dat begrijp ik. Las vervolgens dat er een camera voor op haar kamer. Dat is toch wat mijn moeder die in haar hele leven niks fout heeft gedaan. Onder cameratoezicht.

Ik begrijp het wel. Maar waar komt het vandaan. Wie oh wie en waarom horen we er zo weinig over. Het is niet niks. Respect voor het personeel dat zeker. Maar mijn moeder tja..

Ze was rustig.

Zondag 25juli 2021.

De zondag waarvan je denkt. Oh ja het is zondag. Rijden we naar Laren toe. Waarom op zondag. Nou doordeweeks moet ik het in ach laat maar. Nee we draaien de parkeerplaats op.

Lopend naar de schuifdeuren doen wij jawel ons mondkapje op. Dat willen ze graag dus dat doen we dan ook gewoon. Geen probleem hoor. Je gaat er al met een gevoel heen. Een gevoel van hoe zal ze vandaag zijn.

Goedemorgen dames en heren. Er zat wel 1 dame bij die ik herkende, oh ja vakantie tijd natuurlijk. Ook daar. Hoi moeders gaat je mee. Ze keek me sappig aan. Op de achtergrond hoor ik een dame roepen. Ha doeslief is er ook . Ja mijn grote vriendin.

We rijden haar naar het restaurant, 2koffie en schaaltje sous. Dat is advocaatje in de dementaal, dus dat. Klein lepeltje en het sousje gleed lekker naar binnen. Het contact was minimaal gewoon. Het menselijke is er gewoon niet meer. Ze is mijn moeder op papier. Maar in werkelijkheid is ze iemand die niet meer vecht tegen van alles. Ze is gelaten in haar gedachten..

Bij het terugbrengen naar de huiskamer, rijd ik daar naar binnen. Hoor ik gaat naar het strand, naar Scheveningen kom uit den haag he weet je. Mijn grote vriendin. Hele verhalen maar ja of het waar is..Dag moeders tot snel…