Ik zeg namens vele bedankt

Mijn moeder leeft in een verzorgingshuis, daar is zij omdat ze de ziekte van Pick heeft. 3jaar geleden brachten mijn vader en ik haar naar binnen door de deuren heen. De deuren die voor haar nog 1 keer open zullen gaan.

De wereld achter de deuren is een andere wereld. Een wereld die vele niet begrijpen. Ik wel en met mij anderen ook. Het afgelopen jaar is een jaar om snel te vergeten. 10 maart 2020 was ik daar nog zonder mondkapje, paar dagen later ging het huis op slot. Na die dag heb ik mijn moeder nog 5keer gezien ,de rest van het jaar..

Dan ben je familie mantelzorger aangewezen op personeel. Die je moet vertrouwen, ze zorgen voor mijn moeder of uw naasten. Kan er heel veel over gaan zeggen of iets verzinnen.

Maar ik zeg bedankt tegen de mensen die voor mijn moeder zorgen, bedankt tegen de mensen die voor andere naasten zorgen. Ze moeten veel doorstaan. De zorgen bij het personeel is ook aanwezig, zij zorgen ervoor dat wij geen zorgen hebben. Maar ik weet wel dat de mensen die zorgen ook zorgen hebben.

Kan alleen maar hopen. Dat er snel een einde komt aan dit verhaal. Het verhaal van corona, zal een spuitje helpen dat wij of ik weer naar mijn moeder kan. Zal het weer zover komen. Dat vraag ik me af. Zal mijn moeder het begrijpen, ik weet het niet.

Maar voor alle mensen die zorgen voor mensen in verzorgingshuizen, kan ik alleen maar dit zeggen..

Wat zou u doen..

Dinsdag 6 oktober alweer zeg..

Ik was vandaag erg op tijd klaar. Dus mooi effe wat dingen regelen. Zoals rijbewijs iets dus met cbr voor een 75 jarige mijn vader dus. Alles geregeld en hij mag door naar de keuring. Mooi zo. Maar hij zou gaan vandaag.

Aangezien ze flink aan het verbouwen zijn bij hem thuis en de straat enz.. Moest ie thuis blijven. Kijk ie me aan. Ok ochtend mantelzorg ik kan dat. Dus ik me aangemeld via een digitaal formulier ja ja met de tijd mee. Loop ik met mondkapje op naar de ingang. Ja mevrouw achter de balie. U bent nieuw dat kan zien ha ha. Altijd weer leuk. Maar kom niet voor haar..

Loop door de gang heen. Effe plantjes water geven op haar kamer. Door naar de huiskamer. Goedemorgen allen. Koffie tijd dus. Mag ik naar mijn moeder toe in de huiskamer. Tja je moet het weer vragen. Ja hoor. Daar zat ze. Met haar hoofd voorover , slaap ze nou of heeft ze last van slappe nekspieren. Hoi moeders. Ze kijk me aan met een paar ogen. Kan het niet uit leggen.

Maar ik weet wel dat ze nadat ik mijn masker effe iets naar beneden deed. Niet meer ging. Ze wou zo wie zo niet mee. Stellig zei ze nee. Ook niet naar een 2e keer proberen, dan is 3e keer niet meer nodig en was dit bezoek.

Ze is jarig vandaag.

Vrijdag 25 september 2020..Mooie dag hoor..

Vandaag was ze jarig, de vrouw die ons grootbracht. Ze weet daar niks meer van. Maar vraag niet aan haar hoe jong ze is geworden, 17 jaar toch nou dat gezicht nee 71 jaar punt. Helemaal goed dus..

Op de parkeerplaats kwam ik mijn vader al tegen. Mooi gezellig liepen wij naar de deuren toe. Of we ons wel aangemeld hebben. Ja natuurlijk hebben wij dat gedaan. Meneer wilt dat mondkapje ook over een neus doen. Oh is het ook een neuskapje dan

Lopend door gangen heen. Tja 2 kalende mannen naast elkaar. Mensen zien meer dan wij weten. Maar we waren snel in de gaten daar. Gefeliciteerd hier en daar en daar zat het feestvarken in haar rolstoel. Ze kreeg nog wat te eten van Mevr J deze weet het wel wie ik bedoel. Nee het is niks op batterijen, de lach was daar en mijn vader nee die snapte het niet.

Laat maar wat ik wel weet. De liefde tussen die 2 mensen. Die zo bruut verstoord is. Echt mijn vader die zo lief gewoon is voor mijn moeder. Terwijl zij niet weet dat ze getrouwd is met hem. Zo bijzonder. Dat ze ons 2 aankeek en mijn favoriete nichtje en schonezus. Tja die keek mijn moeder ook aan. Op een manier wat moet ik met jullie. Ongestoord ging mijn vader verder. Tja het deed mij wat om hem zo te zien.

Tja bedoel maar.. Gefeliciteerd moeders..

Ze is bijna ….

Dinsdag 22-09-2019.

Ik was mooi optijd klaar, beetje geluk net voor de lunch nog. Kan ik mijn moeder bezoeken, jawel op tijd liep ik naar binnen.

Heeft u zich eigen geregistreerd, jawel mevrouw antwoorde ik vanachter mijn mondkapje. Jawel de bezoeker moet een mondkapje op. Puur alleen de bezoeker. Maakt mij niet uit hoor. Maar Meneer de Jonge niet liegen he. Meer zeg ik niet.

Lopend door de gang heen, kom ik dichterbij. Jawel hoor mevr J staat in de keuken. Kan haar naam wel noemen. Maar doe ik een keer niet. Effe de huishoudelijke mededeling hoeveel gebak vrijdag. Oh ja mijn moeder is vrijdag jarig. Wat ze voor haar verjaardag wilt hebben. Dat werd een fout spelletje hints spelen.

Ik weet wat ze wil hebben. Nee het is geen vliegreis. Beetje lullig ja ik weet het. Geen dozijn batterijen ook niet. Jammer hoor. Maar goed mijn moeder zat daar maar. Totaal niet in de gaten dat ik daar stond. Hoi moeders. Ik wil weg hier..

Ze wou weg daar. Ze wil naar de kroeg. Altijd met een vreemde kerel met een mondkapje op toch. Zo liepen wij door de gang heen.Eh mijn moeder in de rolstoel hoor. Doe maar een rond schaaltje tja waarom ook niet.

Mijn moeder was verheugd en blij dat ze vrijdag jarig is. Lijkt wel een kleine meid die haar verjaardag gaat vieren. Wij weten met zijn allen beter.. Het gaat door. Van dag tot dag ..

Wel met een mondkapje hoor

20-08-20 donderdag.

Alex wanneer ga jij weer eens. Tja lastige vraag voor mij. Omdat ik met teveel mensen in aanraking kom. Voel ik me eigen een gevaar voor de zwakkere mens onder ons. Dit kan mijn eigen gedachte zijn en mijn eigen keuze. Zouden meer mensen eens moeten aan denken.

Maar goed. Ik dus naar laren vandaag. Kom bij de ingang, een eigen mondkapje meenemen anders te koop hier voor 1 euro hoppa , helemaal gelijk. Zorg voor je eigen bescherming en die voor andere. Kleine moeite en geen discussie mogelijk.

Lopend door de deuren heen. Besef ik me dat ik in andere wereld kom. Dat het corona virus nog steeds niet weg is. Wat een ruimte. Loop door de gangen heen. Hoi alex gaat het goed met je. Tja Alex met een mondkapje op. Succes hoor. Op de afdeling vreemde gezichten en ook bekende hallo en hoi.

Hoi moeders gaat je mee , gaan we wat drinken. Ze knikte en ik met mijn mondkapje haar duwen. Gewoon omdat mijn armen geen 1,5m lang zijn. Doe maar een vruchtensap, nou dat ging erin. Ze wist nog wel nadat ik de letter A had gezegd. Dat ik Alex moest zijn. Wat deed Alex dan. Vrachtwagenchauffeur. Toch wel een beetje trots weer. Maar als haar drinken op is. Krijgt ze toch wel een beetje haast.

Breng me maar terug. Sorry moeders. Je bent jezelf niet meer, al een hele tijd niet meer. De corona shit ellende heeft het contact kapot gemaakt. Het heeft te lang geduurd , u bent verder achteruit gegaan. Begrijpen we allemaal. We hebben er vrede mee. Hoop alleen dat iedereen verstandig is en dat de deuren open blijven gaan..

Na 4 maanden en 5 dagen

Het is na een lange tijd. Van afwachten dinsdag 15-7-2020. Ja 4 maanden en 5 dagen geleden zag ik haar voor het laatst. Iets met corona en het verzorgings huis wat begrijpelijk op slot ging.

Al die maanden goed contact met de verzorging gehad. Een band van vertrouwen opgebouwd. Dank daar voor. Maar vandaag heb ik de moed verzameld. Ja moed verzamelen, zegt deze grote kerel met zijn tattoos.

Ik was mooi optijd klaar. Om 13.45 je eigen melden. Eh inschrijven. Ja ook ik. Terwijl je met naam en toenaam geristeerd staat al zolang mijn moeder achter de deuren zit. Maar goed doe gewoon wat me gezegd wordt. Doe braaf een mond kapje op. Heel braaf. Nog een mooi gesprek gehad buiten. Maar dan mag je naar binnen.

Voor de schuifdeuren blijven staan. Omdat er altijd weer mensen zijn die niet braaf zijn. Ondertussen zie je het personeel wat overal vandaan komt en zonder mondkapje naar binnen en buiten loopt. Langs komen. Vraagtekens ja zeker.

Het blije gezicht achter de receptie, jou herken ik zelfs met een mondkapje op. Welke weg mag ik bewandelen. De gewone weg. Door de deuren heen. Hallo andere wereld, het was een beetje veranderd. Maar goed loop de gang door. Op een pilaar hangt een brief.

Blijf hier wachten hulp eh personeel komt zo. Oke braaf dat ik ben wacht netjes. Wacht en wacht nog langer. Komt er een dame aangelopen. Met een dienblad. Ah die werkt hier. Hoe gaat dat in werking hier. Oh loop maar door. Doe ik dus.

Loop gelijk door naar de kamer. Doe de deur open. Donker in haar kamer , ze lag te slapen . Bam klein klapje in mijn gezicht. Ach ze lag zo lief te slapen. Dat ik maar gevraagd heb. Hou effe een papiertje bij haar neus. Als het papiertje heen en weer gaat is het goed.

Wat heeft dan voor een zin om je inteschrijven terwijl niemand er naar kijkt. Het gaat veranderen dat wel. Maar ondertussen lopen er mensen rond daar. Tja 4 maanden en 5 dagen. Er kan een boel veranderen of mijn moeder veranderd is. Daar weet ik het antwoord al een beetje op. Maar dat wil ik zelf meemaken. …

Inge BEDANKT. Namens mijn moeder.

28/6/20                                                                                                      Almere.

Er zijn soms dingen die gebeuren, waar ik, mijn vader en ook mijn moeder van balen. Want afscheid nemen bestaat niet, op dit moment wel heel letterlijk genomen ook.

Ik neem u mee naar het begin dat mijn moeder door de deuren heen liep, het was toen vreemd, je laat iemand achter waarvan je weet die komt er nog 1x uit, maar niet lopend. Je gaat dan elke week een paar langs, door de deuren heen, mijn moeder leeft daar, word verzorgd door het personeel wat daar aan het werk is. Wij als familie zijn een kliek, wij steunen elkaar en als je dan mensen hebt, die je begrijpt wat je bedoelt, mijn moeder een gevoel geeft, van vertrouwen, ja Inge jij was dat persoon ook.

Nu stappen we naar het jaar 2020, iets met corona ellende, 10 maart kwam ik voor het laatst door de deuren heen, het was niet anders, maar dan vertrouw je op het contact, via de sociale media en telefoon, vooral mijn vader belde begrijpelijk heel veel, Inge gaf hem een goed gevoel. De regels werden aangescherpt tot de dag van vandaag nog niet door de deuren heen gelopen. Maar op 1 juli is dag dat Inge ons gaat verlaten. Ze gaat om een aantal redenen weg van de afdeling, diepe buiging voor haar. Want zij bracht mijn moeder rust, altijd weer die glimlach bij dat mensje. Goud gewoon.

Afscheid kunnen we niet nemen van Inge, raar maar waar. Want per 6 juli mogen we weer op gepaste tijden naar binnen toe, hier is een rooster voor gemaakt, willen we met mijn moeder wat drinken, dan moet ik daar een afspraak voor maken, schijnt de zon heerlijk buiten, moet ik daar een afspraak voor maken, zodat we dan buiten kunnen gaan met mijn moeder. Zijn we dan binnen de deuren, mogen we niet een gesprek aangaan met het personeel, u raadt het al, daar moet je een afspraak voor maken. Oh ja ten aller tijde afstand houden en als je dichterbij komt dan natuurlijk een mondkapje.

Dus lieve Inge, ik had geen afspraak kunnen maken voor afscheid te nemen, want het is nog geen 6juli. Raar maar waar zeg. Mag ik je bedanken namens ons allemaal, voor de ongein, de liefde en het luisterend oor. Weet zeker dat wij elkaar nog gaan tegenkomen, maar het is wel vreemd om niet bij je afscheid te zijn, mijn moeder zal het onwaarschijnlijk niet gaan begrijpen. Maar ik weet het zeker, zij zal je ook gaan missen. Maar ook je collega’s ach voordat dit een treurverhaal wordt.

De corona heeft meer kapot gemaakt, dan men liefheeft, doet mij zeer om te lezen dat mensen denken dat er niks meer aan de hand is. Maar ondertussen mag ik mijn moeder op gezette tijden zien en hoop dat ik het gaat redden, ja mensen de verzorgingstehuizen zijn open he, nou niet allemaal. Dat is de keiharde waarheid, net zo dat het keihard is dat Inge weg gaat, balen gewoon.

Groetjes Rob, Dien, Marcel en Alex.  

Hoe lang of hoe langer nog

10 maart zag ik u voor het laatst in levende lijve. U gokte wie ik was. Want dat was toen al wat. Ik was mijn vader en mijn vader was uw vader en mijn broer was… Zo kan ik doorgaan.

U weet niet wat er aan de hand is buiten de deuren. Uw vraagt zich niet af, of juist wel. Waar is die kale chauffeur eigenlijk. Die chauffeur vraagt zich af. Hoe lang nog eigenlijk. Tuurlijk wordt er aan gewerkt. Maar nu gaat er nog meer open.

Open ja maar we horen niks over de verzorgingshuizen, dat er 1 persoon naar binnen mag. Nogal logisch is dat ik dat niet ben en ook mijn broer niet. Daarom maak ik me zorgen, want er zijn nog steeds brandhaarden in dit land. Blijkt wel als de druk te hoog wordt. Dat mensen gaan zwikken. Zorgen de mensen ervoor dat ik mijn moeder nog langer niet gaat zien.

Dat mensen iemand afbranden die zijn moeder heeft verloren. Ja ik schrijf de premier. Ik vind dat respectloos, ook die man heeft voor zijn moeder gezorgd, snappen mensen wel wat wij meemaken. Snappen mensen wel dat ook ik mijn moeder niet zie. Is dat reden om iemand af te branden.

Ja ik mis mijn moeder, op afstand lees ik dingen en reageer daar op. Krijg dan reactie terug en de laatste woorden, waren hoe is het met jou. Kan wel zeggen goed. Dat zei ik ook. Maar deze grote kerel met die kale kop en tattoos heeft ook gevoel. Ja gevoel. Ik mis mijn moeder. Tuurlijk is zij ziek en tuurlijk is dat al langer. Maar haar zien en denken shit dat gaat zoals het gaat.

Het zal lastig worden om haar te zeggen wie ben ik. Zal zij het nog weten. Dat is een vraag zonder antwoord voorlopig.

Het is geen paasgedachte.

Hoi moeder.

Het is Pasen, het is een rare Pasen omdat het zo is. Iets met eenzaamheid. De gedachte dat we ooit met zijn allen aan het paasontbijt zaten. U met drie grote kerels. Samen een wandeling maken in landgoed de beek. Aan het einde van de straat waar wij woonden.

Nu in 2020 is het anders. In maart dit jaar zag ik u voor het laatst in levende lijve, van toen tot de dag van vandaag, zijn het foto’s en filmpjes. Is het internet het belangrijkste medium. Niet voor u. U maakt dat niet mee. Is dat raar, nee zeker niet.

Waar ons leven verder moet gaan. Zal u leven achteruit gaan. Ook hopen we dat niet. We weten het niet waar u gedachten nu zijn. Denkt u nog wel na of staat uw wereld ook stil. Hoe lang gaat dit nog duren. Hoe lang gaat ik u niet zien.

We wachten af tot ergens in april. Maar dat is maar een datum. Klinkt raar. Maar 2020 kunnen we beter als verloren beschouwen. Het is hard. Maar als ik normaal nadenk. Dan zeg ik keihard.

Zie ik u dit jaar nog in levende lijve, mogen we dit jaar nog door deuren heen gaan. Dat is een vraag zonder antwoord. Helaas. Maar als we door de deuren heen mogen. Weet u dan nog wie wij zijn. Weet het niet. Uw leven is anders dan ons leven. Wij gaan vooruit. U gaat helaas achteruit. Want de ziekte van Pick stopt niet. Dat is de harde waarheid. Waar ik over nadenkt..

Het is nog steeds raar.

06-04-2020

Hoe lang geleden zei ik tegen, tot snel. Het waren de laatste woorden die ik zei tegen u. Daarna begon de grote onzekerheid. De deuren gingen op slot, u kreeg geen bezoek meer. Het mocht niet meer en daarbij onze eigen keuze, uit veiligheid voor uw gezondheid.

Gelukkig is het contract goed met het tehuis waar u verblijft. Een foto, filmpje en een telefoontje effe praten, spreek vaak het woord respect uit. Voor de mensen in uw tehuis. Het zijn de kleine dingen die het hem doen. U zal het niet begrijpen. Daar kan u niks aan doen .

Hoe lang gaat het nog duren. Voordat wij weer samen wat gaan drinken. Niemand die het kan zeggen of überhaupt denken. De wereld is in de war. Dat is de schuld niet van uw ziekte. Maar van de corona. Ook dat zal uw niks zeggen lieve moeder. Uw wereld zullen vele mensen niet begrijpen. Maar weet wel dat er 3 mannen zijn. Die in uw leven waren en zijn. Zij leven door. Maar ook in grote onzekerheid.

Dit was een kleine update, kan alleen maar zeggen moeder, de mensen die denken dat ze onoverwinnelijk zijn. Door naar bouwmarkten te gaan en denken te kunnen feest vieren. Dat zijn mensen die niet begrijpen wat wij door maken. Ja de grote onzekerheid. Tot snel moeders..