Wel met een mondkapje hoor

20-08-20 donderdag.

Alex wanneer ga jij weer eens. Tja lastige vraag voor mij. Omdat ik met teveel mensen in aanraking kom. Voel ik me eigen een gevaar voor de zwakkere mens onder ons. Dit kan mijn eigen gedachte zijn en mijn eigen keuze. Zouden meer mensen eens moeten aan denken.

Maar goed. Ik dus naar laren vandaag. Kom bij de ingang, een eigen mondkapje meenemen anders te koop hier voor 1 euro hoppa , helemaal gelijk. Zorg voor je eigen bescherming en die voor andere. Kleine moeite en geen discussie mogelijk.

Lopend door de deuren heen. Besef ik me dat ik in andere wereld kom. Dat het corona virus nog steeds niet weg is. Wat een ruimte. Loop door de gangen heen. Hoi alex gaat het goed met je. Tja Alex met een mondkapje op. Succes hoor. Op de afdeling vreemde gezichten en ook bekende hallo en hoi.

Hoi moeders gaat je mee , gaan we wat drinken. Ze knikte en ik met mijn mondkapje haar duwen. Gewoon omdat mijn armen geen 1,5m lang zijn. Doe maar een vruchtensap, nou dat ging erin. Ze wist nog wel nadat ik de letter A had gezegd. Dat ik Alex moest zijn. Wat deed Alex dan. Vrachtwagenchauffeur. Toch wel een beetje trots weer. Maar als haar drinken op is. Krijgt ze toch wel een beetje haast.

Breng me maar terug. Sorry moeders. Je bent jezelf niet meer, al een hele tijd niet meer. De corona shit ellende heeft het contact kapot gemaakt. Het heeft te lang geduurd , u bent verder achteruit gegaan. Begrijpen we allemaal. We hebben er vrede mee. Hoop alleen dat iedereen verstandig is en dat de deuren open blijven gaan..

Na 4 maanden en 5 dagen

Het is na een lange tijd. Van afwachten dinsdag 15-7-2020. Ja 4 maanden en 5 dagen geleden zag ik haar voor het laatst. Iets met corona en het verzorgings huis wat begrijpelijk op slot ging.

Al die maanden goed contact met de verzorging gehad. Een band van vertrouwen opgebouwd. Dank daar voor. Maar vandaag heb ik de moed verzameld. Ja moed verzamelen, zegt deze grote kerel met zijn tattoos.

Ik was mooi optijd klaar. Om 13.45 je eigen melden. Eh inschrijven. Ja ook ik. Terwijl je met naam en toenaam geristeerd staat al zolang mijn moeder achter de deuren zit. Maar goed doe gewoon wat me gezegd wordt. Doe braaf een mond kapje op. Heel braaf. Nog een mooi gesprek gehad buiten. Maar dan mag je naar binnen.

Voor de schuifdeuren blijven staan. Omdat er altijd weer mensen zijn die niet braaf zijn. Ondertussen zie je het personeel wat overal vandaan komt en zonder mondkapje naar binnen en buiten loopt. Langs komen. Vraagtekens ja zeker.

Het blije gezicht achter de receptie, jou herken ik zelfs met een mondkapje op. Welke weg mag ik bewandelen. De gewone weg. Door de deuren heen. Hallo andere wereld, het was een beetje veranderd. Maar goed loop de gang door. Op een pilaar hangt een brief.

Blijf hier wachten hulp eh personeel komt zo. Oke braaf dat ik ben wacht netjes. Wacht en wacht nog langer. Komt er een dame aangelopen. Met een dienblad. Ah die werkt hier. Hoe gaat dat in werking hier. Oh loop maar door. Doe ik dus.

Loop gelijk door naar de kamer. Doe de deur open. Donker in haar kamer , ze lag te slapen . Bam klein klapje in mijn gezicht. Ach ze lag zo lief te slapen. Dat ik maar gevraagd heb. Hou effe een papiertje bij haar neus. Als het papiertje heen en weer gaat is het goed.

Wat heeft dan voor een zin om je inteschrijven terwijl niemand er naar kijkt. Het gaat veranderen dat wel. Maar ondertussen lopen er mensen rond daar. Tja 4 maanden en 5 dagen. Er kan een boel veranderen of mijn moeder veranderd is. Daar weet ik het antwoord al een beetje op. Maar dat wil ik zelf meemaken. …

Inge BEDANKT. Namens mijn moeder.

28/6/20                                                                                                      Almere.

Er zijn soms dingen die gebeuren, waar ik, mijn vader en ook mijn moeder van balen. Want afscheid nemen bestaat niet, op dit moment wel heel letterlijk genomen ook.

Ik neem u mee naar het begin dat mijn moeder door de deuren heen liep, het was toen vreemd, je laat iemand achter waarvan je weet die komt er nog 1x uit, maar niet lopend. Je gaat dan elke week een paar langs, door de deuren heen, mijn moeder leeft daar, word verzorgd door het personeel wat daar aan het werk is. Wij als familie zijn een kliek, wij steunen elkaar en als je dan mensen hebt, die je begrijpt wat je bedoelt, mijn moeder een gevoel geeft, van vertrouwen, ja Inge jij was dat persoon ook.

Nu stappen we naar het jaar 2020, iets met corona ellende, 10 maart kwam ik voor het laatst door de deuren heen, het was niet anders, maar dan vertrouw je op het contact, via de sociale media en telefoon, vooral mijn vader belde begrijpelijk heel veel, Inge gaf hem een goed gevoel. De regels werden aangescherpt tot de dag van vandaag nog niet door de deuren heen gelopen. Maar op 1 juli is dag dat Inge ons gaat verlaten. Ze gaat om een aantal redenen weg van de afdeling, diepe buiging voor haar. Want zij bracht mijn moeder rust, altijd weer die glimlach bij dat mensje. Goud gewoon.

Afscheid kunnen we niet nemen van Inge, raar maar waar. Want per 6 juli mogen we weer op gepaste tijden naar binnen toe, hier is een rooster voor gemaakt, willen we met mijn moeder wat drinken, dan moet ik daar een afspraak voor maken, schijnt de zon heerlijk buiten, moet ik daar een afspraak voor maken, zodat we dan buiten kunnen gaan met mijn moeder. Zijn we dan binnen de deuren, mogen we niet een gesprek aangaan met het personeel, u raadt het al, daar moet je een afspraak voor maken. Oh ja ten aller tijde afstand houden en als je dichterbij komt dan natuurlijk een mondkapje.

Dus lieve Inge, ik had geen afspraak kunnen maken voor afscheid te nemen, want het is nog geen 6juli. Raar maar waar zeg. Mag ik je bedanken namens ons allemaal, voor de ongein, de liefde en het luisterend oor. Weet zeker dat wij elkaar nog gaan tegenkomen, maar het is wel vreemd om niet bij je afscheid te zijn, mijn moeder zal het onwaarschijnlijk niet gaan begrijpen. Maar ik weet het zeker, zij zal je ook gaan missen. Maar ook je collega’s ach voordat dit een treurverhaal wordt.

De corona heeft meer kapot gemaakt, dan men liefheeft, doet mij zeer om te lezen dat mensen denken dat er niks meer aan de hand is. Maar ondertussen mag ik mijn moeder op gezette tijden zien en hoop dat ik het gaat redden, ja mensen de verzorgingstehuizen zijn open he, nou niet allemaal. Dat is de keiharde waarheid, net zo dat het keihard is dat Inge weg gaat, balen gewoon.

Groetjes Rob, Dien, Marcel en Alex.  

Hoe lang of hoe langer nog

10 maart zag ik u voor het laatst in levende lijve. U gokte wie ik was. Want dat was toen al wat. Ik was mijn vader en mijn vader was uw vader en mijn broer was… Zo kan ik doorgaan.

U weet niet wat er aan de hand is buiten de deuren. Uw vraagt zich niet af, of juist wel. Waar is die kale chauffeur eigenlijk. Die chauffeur vraagt zich af. Hoe lang nog eigenlijk. Tuurlijk wordt er aan gewerkt. Maar nu gaat er nog meer open.

Open ja maar we horen niks over de verzorgingshuizen, dat er 1 persoon naar binnen mag. Nogal logisch is dat ik dat niet ben en ook mijn broer niet. Daarom maak ik me zorgen, want er zijn nog steeds brandhaarden in dit land. Blijkt wel als de druk te hoog wordt. Dat mensen gaan zwikken. Zorgen de mensen ervoor dat ik mijn moeder nog langer niet gaat zien.

Dat mensen iemand afbranden die zijn moeder heeft verloren. Ja ik schrijf de premier. Ik vind dat respectloos, ook die man heeft voor zijn moeder gezorgd, snappen mensen wel wat wij meemaken. Snappen mensen wel dat ook ik mijn moeder niet zie. Is dat reden om iemand af te branden.

Ja ik mis mijn moeder, op afstand lees ik dingen en reageer daar op. Krijg dan reactie terug en de laatste woorden, waren hoe is het met jou. Kan wel zeggen goed. Dat zei ik ook. Maar deze grote kerel met die kale kop en tattoos heeft ook gevoel. Ja gevoel. Ik mis mijn moeder. Tuurlijk is zij ziek en tuurlijk is dat al langer. Maar haar zien en denken shit dat gaat zoals het gaat.

Het zal lastig worden om haar te zeggen wie ben ik. Zal zij het nog weten. Dat is een vraag zonder antwoord voorlopig.

Het is geen paasgedachte.

Hoi moeder.

Het is Pasen, het is een rare Pasen omdat het zo is. Iets met eenzaamheid. De gedachte dat we ooit met zijn allen aan het paasontbijt zaten. U met drie grote kerels. Samen een wandeling maken in landgoed de beek. Aan het einde van de straat waar wij woonden.

Nu in 2020 is het anders. In maart dit jaar zag ik u voor het laatst in levende lijve, van toen tot de dag van vandaag, zijn het foto’s en filmpjes. Is het internet het belangrijkste medium. Niet voor u. U maakt dat niet mee. Is dat raar, nee zeker niet.

Waar ons leven verder moet gaan. Zal u leven achteruit gaan. Ook hopen we dat niet. We weten het niet waar u gedachten nu zijn. Denkt u nog wel na of staat uw wereld ook stil. Hoe lang gaat dit nog duren. Hoe lang gaat ik u niet zien.

We wachten af tot ergens in april. Maar dat is maar een datum. Klinkt raar. Maar 2020 kunnen we beter als verloren beschouwen. Het is hard. Maar als ik normaal nadenk. Dan zeg ik keihard.

Zie ik u dit jaar nog in levende lijve, mogen we dit jaar nog door deuren heen gaan. Dat is een vraag zonder antwoord. Helaas. Maar als we door de deuren heen mogen. Weet u dan nog wie wij zijn. Weet het niet. Uw leven is anders dan ons leven. Wij gaan vooruit. U gaat helaas achteruit. Want de ziekte van Pick stopt niet. Dat is de harde waarheid. Waar ik over nadenkt..

Het is nog steeds raar.

06-04-2020

Hoe lang geleden zei ik tegen, tot snel. Het waren de laatste woorden die ik zei tegen u. Daarna begon de grote onzekerheid. De deuren gingen op slot, u kreeg geen bezoek meer. Het mocht niet meer en daarbij onze eigen keuze, uit veiligheid voor uw gezondheid.

Gelukkig is het contract goed met het tehuis waar u verblijft. Een foto, filmpje en een telefoontje effe praten, spreek vaak het woord respect uit. Voor de mensen in uw tehuis. Het zijn de kleine dingen die het hem doen. U zal het niet begrijpen. Daar kan u niks aan doen .

Hoe lang gaat het nog duren. Voordat wij weer samen wat gaan drinken. Niemand die het kan zeggen of überhaupt denken. De wereld is in de war. Dat is de schuld niet van uw ziekte. Maar van de corona. Ook dat zal uw niks zeggen lieve moeder. Uw wereld zullen vele mensen niet begrijpen. Maar weet wel dat er 3 mannen zijn. Die in uw leven waren en zijn. Zij leven door. Maar ook in grote onzekerheid.

Dit was een kleine update, kan alleen maar zeggen moeder, de mensen die denken dat ze onoverwinnelijk zijn. Door naar bouwmarkten te gaan en denken te kunnen feest vieren. Dat zijn mensen die niet begrijpen wat wij door maken. Ja de grote onzekerheid. Tot snel moeders..

Ze kan niet …..

Dinsdag 11-02-2020.

Het is waaierig buiten. Maar binnen is het windstil in het tehuis waar mijn moeder is. Makkelijk he gesloten deuren. Soms denk ik wel eens waren ze maar open. Zodat de politiek ook eens kan zien wat er gvd gebeurd.

Maar goed. Mijn moeder is verplaatst. Klinkt raar. Maar waar ik eerst rechts ging de huiskamer in. Moet ik nu links. Ik kwam om een tijd die niet handig is. Want dat is etenstijd, aangezien dat mijn moeder steeds meer moeite krijgt met slikken. Hoef ik dat eigenlijk niet te zien. Maar na een telefoontje van mijn vader..

Was ik blij dat ik er was. Praten en regelen en eten geven. Ja mijn moeder kon dat vroeger. Maar hedendaags. Praten slechter regelen niet meer en eten moet worden gegeven. Dan wel in een tempo die mijn moeder aangeeft. Mond open is mond leeg. Wat is daar moeilijk aan. Tegen mijn moeder zeggen. Als je niet kan slikken. Klinkt als een slechte grap. Staat ergens in een dossier. Zal er verder niet over uitwijden wat er daarna gebeurde.

Maar na 3 x binnen gekomen te zijn. Trapte mijn moeder er niet in. Ze ging niet mee met mij. Kan het me wel voorstellen hoor. Dit was een kort blog. Omdat ik boos ben.

Boos omdat het zo gaat. Waarom vraag ik me af..

Ruim die rommel op..

03-02-2020. Laren

Wij waren ook afgelopen zaterdag in Laren geweest. Maar toen was het ook stil in de rolstoel. Raar maar waar.

Vandaag was ik er weer. Nieuwe bewoners die dwars door de deur willen. Gewoonweg omdat ze het niet of nog niet begrijpen dat ze achter de gesloten deuren leven. Nou ik wacht wel effe hoor. Maar goed effe praten met de dame van de receptie altijd leuk.

Maar dan als nog kan ik de deur door. Lopend naar de huiskamer. Zijn de gangen stil. De gangen die alles horen en oortjes hebben. Maar daar zat mijn moeder. Er hing nog een doek op haar stoel. Op het moment dat ik bijna de remmen los gooide, hoorde ik ze heeft nog niet gegeten. Ze heeft nog pap gehad. Je mag het wel geven. Nou het is beter zo te horen als jij het geeft.

Dan leun ik over een stoel heen en kijk naar mijn moeder. Dat ze woorden door heen en elkaar haalt. Liefst de letters ook nog. Daar bij hoe ze slikt. Dan weet ik wel hoever ze is. Haar wereld wordt steeds kleiner. Ik heb er veel over gelezen. Het klopt allemaal maar het is raar omdat het je eigen moeder is.

Maar goed de pap moet effe doorgespoeld worden. Dat bleek wel. Want haar vinger ging omhoog , wees naar mij en zo van jij hier komen. Neem je me mee. Jazeker wel. Effe wat drinken. Zoals een echte moeder is. Ruim die rommel op. Eh mag ik nog effe mijn cola opdrinken. Nou vooruit dan.

Ja het is en blijft een vreemde wereld achter de deuren. Kan alleen maar zeggen, diepe buiging voor het personeel. Echt respect voor jullie. Hoe jullie omgaan met de mensen. Ik zou het geduld niet hebben namelijk. Deze schreef ik weer eens op de parkeerplaats bij het tehuis. Waarom omdat ik daar wel geduld voor heb. Oh ja ik heb de rommel opgeruimd hoor. Luister echt naar mijn moeder..

Het is een weg naar..

Dinsdag 28-01-2020

De weg naar mijn moeder is nog steeds dezelfde weg. Die ik ooit beschreef. Auto parkeren en dan door de deuren heen. Lopend door de gangen heen. Kom je bij de huiskamer. Dat is en blijft 1 van de wegen die we steeds blijven volgen.

De verrassing elke keer weer. Hoe is het met mijn moeder, je kan heel stoer zeggen, ik accepteer het. Maar ondertussen zie je moeders in haar rolstoel zitten en denk je, is dat mijn moeder. Ja dat is mijn moeder. Ze was huilerig nee ik gaat niet mee. Zou ik ook zeggen. Effe een paar stappen terug en dan nog een keer. Ja ik gaat mee.

Maar ja vorige week was ze nog op haar manier vrolijk. Daar ben ik nog steeds blij om. Maar 1 stap vooruit is meestal 2 stappen achteruit. Zo is dat ook gebeurd. Mocht snel mijn koffie opdrinken. Moest goed luisteren naar haar. Want niet alleen de woorden gaan door elkaar heen. Maar nu ook de letters. Dat hoort bij haar ziekte hoor.

Want ik lees er over. Niet dat heel veel bekend is. Omdat het gewoon zo is. De weg die wij begaan, is haar bezoeken en dat je voor jezelf. Het is de weg die wij samen begaan. Alleen het is een doodlopende weg, waar ooit een einde aan komt. Dat weet ik zeker.

Wie ben jij..

Donderdag 23-01-2020.

Ik zat te eten, daar ging mijn telefoon. Ik zag wie er belde. Mijn vader en hij was vrolijk. Dat is ie gelukkig wel meer. Maar hij moest effe wat kwijt.

Alex wat mij nou weer overkwam vanmiddag. Kwam in de huiskamer en ze zei gelijk ik gaat met je mee, naar haar kamer toe. Nadat mijn vader de deur van het slot had gehaald, deed ze zelf de deur open. Heb je kiwi mee. De laatste keren kwam de kiwi er met dezelfde snelheid er weer uit. Maar vandaag niet. Nadat de kiwi op was. Tanden poetsen, ok tanden gepoetst en nu wat gaan we doen. Naar buiten toe. Dat is een tijd geleden. Jas aan sjaal om en naar buiten. Daar zei mijn moeder tegen iedereen goedemiddag.

Effe de kroeg in wat wil je hebben, doe maar een advocaatje. Zonder te knoeien genoot ze ervan. Is ook wel anders geweest. Breng mij maar weer naar beneden. Zo blij als mijn vader was. Bracht hij haar terug. Parkeerde de rolstoel voor de televisie en mijn moeder keek hem aan. Wie ben jij eigenlijk. Nou zei mijn vader. Ben getrouwd met je. Geef mij maar een kus en dan kan je gaan. Hij liep de gangen door. Maakte nog net geen dansje.

Hij was blij, ze had een goede dag. De vraag die ze ook nog beantwoorde. Was je gevallen vannacht nee hoor, ben gaan zitten. Voor de wasbak ik had dorst. Helemaal goud gewoon. Goed om te horen dat mijn vader blij was. Hij blij ik ook blij.