Mijn keuze mijn leven

Ik moet dit ik moet dat en ik moet zo. Je zegt dit en je schrijft dat. Je leest zus en leest zo. Echt alles wat je doet ligt onder een vergrootglas. De ellende in de wereld. Corona ellende daarbij tegenwoordig jongeren die maar een eind weg insteken op leeftijds genoten.

Ik ben geen wereldverbeteraar, ik kan niet toveren. Ik werk hard voor mijn centen. Ook al begrijp ik soms niet waarvoor ik het doe. Ik wordt geleefd door mensen die denken dat ze het goed doen. Kan ik daar dan over schrijven. Nee want de mensen die alles beter weten, tja die zullen mij ongelijk geven.

Daarbij wat kan ik er aan doen. Dat ouders geen controlle meer hebben over de jongeren die lopen te rellen. Jongeren die met messen over straat lopen. Wat kan ik daar aan doen. Helemaal niks.

Daarbij de wereldproblemen het zal allemaal wel lekker me reet roesten, dat de wereld bestaat uit graaiers en mensen die beslissingen nemen, voor ons en wij daarna niet luisteren, ach ik weet wat ik zelf doe.

Ik heb respect voor iedereen , ik hou me gewoon aan regels en doe mijn ding. Bovendien ik geniet van mijn leven. Kan ik u daar mee jaloers maken. Waarom zou ik. Ik blijf heus wel schrijven maar alleen over wat ik leuk vindt. Als ik een dag geen zin heb om iets te plaatsen op de sociale media. Dan doe ik dat niet.

Heel simpel toch. Waarom zoveel ellende lezen op nieuwssites , staat vol met leugens of niet dan. Ik hou van mijn leven en weet wat er speelt in mijn leven, der zijn soms dingen die ik voor me houdt. Dat is mijn goed recht. Ik verdwijn niet van sociale media mijn blog verdwijnt niet. Alleen ik doe wat ik leuk vind en ik doe wat ik doe..

Het maakt mij niet uit.

Wit zwart bruin blauw geel rood of wat dan ook. Het maakt mij niet uit. Wat voor een kleur je hebt. Mooi he. Eigenlijk best wel simpel.

Dat ik me gediscrimineerd voel. Ach dat gebeurd al jaren. Kaal hoofd breed en tatoeages succes voor alles. Kan mij niks schelen. Ben geboren in Nederland het land waar alles mag en vrije meningsuiting mag hebben. Dat slaat wel een beetje door nu.

Rellen in de schilderswijk ,rellen op kanaaleiland, tja door wie of wat, hebben de jongeren geen ouders, waar is het mis gegaan. Waarom tegen de politie keren. Waarom kan de politie er niks tegen doen. Waarom mogen de niet blanken wel hard schreeuwen dat ze gediscrimineerd worden en waarom schreeuwen de Nederlanders niet. Niet omdat we bang zijn. Maar omdat we te goed zijn als Nederlander.

Schreeuwen is aandacht trekken. Een Nederlander schreeuwt niet. Beetje jammer. Want we klagen dat we in een hoek worden gezet. Tja dat wilt u zelf toch, oh ja als de sociale media een afspiegeling is van de complete bevolking van Nederland dan denk ik tja niet iedereen is zo.

Lang kort gezegd. Als de politiek geen kloten heeft en duidelijk onderscheid maakt in kleur. Als er Bas wordt over hoop geschoten omdat ie er wat van zei. Aan de andere kant de hele wereld in brand staat omdat Floyd wordt mishandeld met de dood tot gevolg. Het wezenlijke verschil. Bas vroeg er niet om om. Floyd wel. Maar Bas is blank en Floyd tja.

Bedoel maar de hele wereld is ziek. Niemand kan meer normaal nadenken. Hokjes denken en doen. Ga zo door en niet lopen zeiken dat u als Nederlandse niks meer te zeggen heeft. U heeft een stem.

Oh ja dit nog. Respect is een woord respect geven is krijgen.

Deed u dat nou expres

Dametje in uw kleine wagentje, waar kwam u vandaan vanmorgen op de a15 bij Barendrecht, ik keek constant in mijn spiegels. Ik had u niet gezien. Totdat ik uw neus van uw autootje zag.

U gebaarde hevig met uw middelvinger. Ik was me niet van kwaad bewust. Ik zag u niet, U reedt dus naast mij in mijn dode hoek. Ik gaf gas bij want ik moest naar rechts. U liet het gaspedaal los. Maar bleef wel rijden naast mij. Zo dwong u mij weer om te blijven spiegelen. Dat hoort bij mijn werk namelijk.

U dacht dat u groot was en uiteindelijk de afslag naar Barendrecht nam. Stond u echt netjes. Wou u mij in problemen brengen soms. Was u nou echt van plan om mij zo hard te laten remmen, u zou niet de eerste zijn. Die door een domme actie, voor de cabine eindigt.

Maar het toont wel weer wat aan. De spiegels zijn niet genoeg. Er moet gewoon meer komen. Want door onbezonnen acties van mensen die denken dat ze in de dooie hoek kunnen blijven rijden. Deze mensen zullen het nooit leren. Voorkomen is beter dan achteraf zeggen. Het had voorkomen kunnen worden.

Moeders heeft u het ook..

Het is al een paar weken geleden dat ik voor het laatst de deuren passeerde van het verzorgingshuis waar mijn moeder verblijft. Niet omdat ze toen niet herkende maar eigenlijk omdat ik met heel veel mensen in aanraking kom..

Dat is het dillema waar ik mee stoei. Corona is nog lang niet weg in dit land of waar dan ook. Probeer ik me zoveel aan de voorgeschreven regels te houden. Zoveel mogelijk afstand te houden, komen er werknemers onder dwang van koppelbaasjes die hun goudmijntje willen behouden. Die mensen moeten verklaren dat ze gezond zijn. We weten wel beter.

Dan is het vandaag en deze week warm moeders, gaat het een beetje. U hield ook van het strand. Maar wel een rustig strand ergens op Terschelling he. Niet die poppenkast op Scheveningen,Zandvoort of het pittoreske Bloemendaal aan zee. Ja moeders er staan lange files op een tijdstip van de dag. Dat de meeste mensen nog slapen. Deze mensen zorgen er mede voor. Dat u ook nog een groter risico loopt.

Dank u allemaal, die nu hutje mutje op het strand liggen. Gezellig elkaar vol hijgen. Helemaal top gewoon. Lieve moeder waarom houdt ik me dan nog aan de regels. Omdat ik van u wat geleerd hebt. Respect hebben. Doe maar normaal dan doe je gek genoeg, tja had iedereen dat maar geleerd.

Ik weet mijn plaats lieve moeder. Uw man mijn vader komt vaker langs. Die man die u lief hebt. Hoop wel dat u dat weet. Dat is de vraag die ik heb. Voorlopig sta ik langs de zijlijn, wacht af wat er komen gaat. Als je normaal nadenkt dan weet je het.

Groot doen is afgaan

De maatschappij is verrot hoor ik vele mensen roepen. Ja de roeptoeter is er altijd aanwezig. Vroeger had je bij veronica roepie roepie vogel. Dat beest hadden ze toen moeten afschieten. Lol. Nee we schreeuwen allemaal.

Ik ben een chauffeur in hart en nieren. Daarbij luister ik veel en praten mensen met mij. Ik roep af en toe ook wel eens wat. Maar de verhalen die ik hoor. Doen mij verdriet. Denk dan niet meer aan mezelf. Waarom doen mensen groot omdat ze een naampje achter hun naam hebben staan.

Nou lekker belangrijk. Vergeten sommige mensen dat ze dan misschien wel geleerd hebben. Maar alleen de weg tussen huis en werk weten te vinden. Dat ze dat als graadmeter nemen om te denken dat ze meer weten, dan een gemiddelde beroepstoerist. Ze zijn ook mensen. Waarom denken mensen met een naampje achter hun naam altijd , dat ze meer zijn. Dat ze een terreur beleid kunnen voeren.

Als je hun dan daar mee confrontereerd zullen ze het glashard ontkennen. Omdat ze daar de ballen niet voor hebben. Ach zo is de hele maatschappij eigenlijk. Dat een beroepstoerist zoals ik, zijn werk nog met een beetje liefde doet. Ja ik durf dat toe te geven. Dat mijn leven op de weg bepaald wordt door iemand met een naampje achter hun naam. Tja dat is eenmaal zo.

Ben eigenlijk wel benieuwd of degene die boven de mensen met een naampje achter hun naam wel weten, wat ze voor een beleid voeren. Dat is iets wat ik gaat ontdekken. Het antwoord weet ik al namelijk. Want ik denk gewoon na. Want ik hoef niet groot te doen om af te gaan. Ik doe gewoon wat ik moet doen. De verhalen samen smeden tot 1 verhaal. Dat is mijn kracht en dat kan ik..Moet ik een wat mee doen. Misschien kan ik er dan ook nog wat mee verdienen..

Tja ik zie u wel. Maar u mij ook.

De wielrenner die in deze vakantie vlucht voor zijn thuis stress, rijdt het liefst voor over gebogen hangend over zijn stuur heen. Trappend met die pedalen, helemaal in trance en wat er om hem heen gebeurd. Tja dat is toch niet zijn wereld.

Waar er ooit iemand voor een vrachtwagen stond hevig gebarend dat de vrachtwagenchauffeur zijn wagen op zij moest zetten. Rijden ze tegenwoordig gewoon het liefst midden op de weg. Helemaal als je dan met vrachtwagen rijdt daar waar hun fietsen.

Ik heb alle respect voor de mannen en vrouwen, maar ik zie hun wel. Maar zien jullie mij wel dan. Want dat vraag ik me af. Waarom naast mij blijven hangen. Ooit wel eens van een dooie hoek gehoord. Nee zeker. Als u achter mij blijft rijden. Kan het zijn dat ik moet remmen. Geloof dat u niet weet. Dat uw fiets niet tegen een achterkant van een trailer op kan.

Het maakt mij niet uit. Dat u zo goed bezig bent. Maar weet wel dat u niet alleen op de weg bent. Een fietspad is ook voor u aangelegd, tuurlijk rijdt de hoofdrijbaan beter. Maar ja daar rijden de mensen die niet op een fietspad mogen komen. Als u dan wel op de hoofdbaan rijdt. Hou rechts en niet op het midden van de weg.

U als fervent wielrenner herkent zich niet in dit beeld. Tuurlijk niet u rijdt ook vooruit. Want achteruit fietsen gaat niet …

Wat ben ik stil..

Wat zal ik eens schrijven denk ik vaak. Alles wordt toch al geschreven namelijk, de warmte de regen coroja of coronee zeg het maar. De terugkerende vakantie gangers. Volgens mij willen ze heel graag naar huis toe. Want relaxte vakantie is het niet geweest. Ze hebben haast en rijden hard door.

Waar zal ik het dan over hebben, tja mondkapje op of niet, mijn mening is gewoon als het moet dan moet dat toch. Zelf in het vliegtuig om elkaar dan in in elkaar te slaan omdat iemand geen mondkapje op heeft. Tja bij de gate staat een bord. Het is de gedachte die de mens in bedwang houdt.

Nog steeds weet ik niet waar ik het over gaat hebben. Dat ik morgen een vreemde kant voor mijn doen opgaat. Tja heb nogal last van autisme, lekker belangrijk he. Ook niet spannend genoeg om iets over te schrijven. Lekker over het weer dan.

Dat einde van de week het lekker warm wordt, tja het klimaat is goed bezig. Echt waar. Jaagt mensen lekker dicht op elkaar op het strand en op terrassen, iedereen zal er weer in gaan trappen. Ach als je normaal denkt. Dan snap je het gewoon.

Wat ben ik stil. Ja ik geniet van mijn eigen leventje. Puur mijn eigen leventje. Niks mis mee met mijn leventje. Vrienden zat ergens daar waar ik graag kom. Geen gezeik of gezeur over dat ene onderwerp. Maar vrienden in Nederland tja effe gezellig zijn , kom maar langs hoor , oh nee we zijn bang nou goed dan ben ik dat ook. Wat ben ik er stil van zeg..

Een mens is geen robot

We leven in een maatschappij van angst. Mooi begin he. Maar het is wel zo. We zijn loonslaven, die worden geleefd door mensen die denken dat ze geleerd hebben.

De geleerden leven op conclusies uit duistere onderzoeken. Hun mening dringen ze ons op. We geloven het ook nog. Zijn het de boeren die daardoor met hun rug tegen de boerenschuur aan worden gezet, hun verhaal wordt niet gehoord.

Mondkapjes wel of niet, tja schop de verzorgende maatschappij maar lekker tegen hun ziel aan. Hebben ze net alles weer op de rit. Komt er een geleerde aan met een onderzoek deel 1 terwijl er al een deel2 was. Bedoel maar

Dan hebben we nog meer beroepen die geleefd worden door computers want de computer heeft altijd gelijk. De mens die achter het toetsenbord zit, kan zich verschuilen achter zijn scherm. Want wat er op het scherm staat. Is de waarheid . Jawel mocht het niet zo zijn. Theoretisch denken is nooit praktisch. De werkende mens wordt geleefd door mensen die op een toetsenbord rammen.

De werkende mens tja nog steeds mogen de chauffeurs niet naar de wc. Nog steeds moeten we onze handen ontsmetten met alcohol, ga zo maar door. Dan ook nog de computer die ons opnaait, dan is het feest compleet en gaan er ongelukken gebeuren, heeft de computer daar wel eens over nagedacht. Of de mens die achter de computer zit. Dat is de vraag.

De vraag gvd geen vraag is. Want het menselijke in het werk is ver te zoeken. Zijn we robots geworden die altijd maar braaf ja knikken. Ja knikkers zat op deze wereld, mensen die elkaar reet aflikken. Maar mensen die nee zeggen, die worden zeldzaam, mensen wordt wakker. We zijn geen robots we zijn geen nummers. We zijn mensen van vlees en bloed en we hebben maar 1 leven. Dat snapt een computer toch niet..

Jij voelde je anders.

Jij was jong. Je was een jongen. Je werd altijd als laatste gekozen. Thuis speelde je met de poppen van je zus. Je ouders vonden dat heel normaal. Je was hun kind.

In de loop van de jaren trok je ook de kleren van je zus aan. Je was een man die zich een vrouw voelde, ja je voelde je een vrouw, je vertelde het aan je ouders, je ouders schrokken niet eens . Ze steunden je.

Je kwam in een andere wereld terecht. Accepteren door anderen mensen is een strijd, je vrienden kunnen je niet meer. Je was altijd al anders. Maar je nieuwe vrienden snappen je. Ze leven hetzelfde met angst, veel praten met elkaar. Jij kreeg een vriend. Hand in hand lopen. Nee dat is te gevaarlijk, elkaar zoenen in het openbaar. Dat is vies. Maar je was trots je vriend was trots. Hij liep naast een vrouw die een man was. Leg het maar uit.

Het is hun wereld. Hun leven. Dat mensen nog steeds er heilig van overtuigd zijn. Dat het een ziekte is, dat ook openlijk uitspreken, dat zegt genoeg over de bekrompenheid van iemand. Dat mannen stoer zijn en niks moeten hebben echt waar. Spreek voor jezelf.

Ik respecteer de lhbti gemeenschap. Waarom omdat het ook mensen zijn, ze respecteren mij ik hun ook. Dat is toch niet zo moeilijk. Als u er wel problemen mee hebt. Dat is dan uw probleem..

Nieuwe week

Het is zondagavond, zit wel tevreden thuis in ons vakantiehuis op de bank. De wekker was al gezet, want vrijdag het reisbureau al laten weten waar de reis morgen heen gaat.

Tja als vakantieganger moet je toch nog werken voor je centen, het was een mooi weekend thuis, alleen wat doen al die mensen toch tegenwoordig. Lezen ze het nieuws niet meer. Horen ze geen nieuws op de radio, leven ze weer allemaal in een bubbel of onder een steen.

Het grootste nieuws was toch wel. Dat de groote vleesverwerker van Duitsland geen mensen meer mag inhuren. Zeg maar daag met je handje uitzendbureau. Veiligheid gaat voor alles. Maar zijn we niet bang meer , nee we doen weer van alles, dat in omringende landen alles weer op slot gaat.

Daar doen wij niks mee, want we hebben vakantie ja toch. Want in de vakantie gelden geen regels. Want wij moeten plezier hebben wij moeten genieten. Tja ik moet ook veel. Voornamelijk me aan de regels houden. Dat is zeker teveel gevraagd he..

Genieten kan op vele manieren. Echt waar, maar we zijn zo verwend , gelukkig ik niet, ik gaat vannacht weer de weg op als beroepstoerist, die genieten elke dag weer en hebben niet veel nodig om te genieten. Dat is wat ik ook gaat doen. Maar wel me aan de regels houden. Dat is toch het minste wat ik doen..