Het was bijzonder.

Moeders jarig. Heel bijzonder om te zien..

De hele familie samen, zoals altijd 5min te laat. Reden wij de oprit op van het tehuis. Oh ja mijn broer was nog later. Dus daarom broers.

Samen met mijn vader liep ik door de gang heen. We zeiden weinig alleen de woorden. Dit is bijzonder Alex. Ja pa heel bijzonder. Lopen we rustig verder. Mijn moeder was hoe zal ik het zeggen. Erg gelaten. Kaarten en een ballon. De ballon aan de rolstoel. Lopen wij terug naar het restaurant.

Daar waar iedereen zat. Had mijn moeder het door. Dat iedereen er was weet ik niet. Maar wat ik wel weet. Dat ze wel 72 is geworden maar het drammen om een taartje , is ze een kind van 5 jaar. Hilarisch gewoon.

Al met al dikke pret. Dank allen voor de kaarten. En mijn moeder die had haar advocaatje op, iets van stukje taart. Sinaasappelsap erin en toen was het klaar. Ze was er klaar mee. Ze wou terug. Dus de hele dag feest vieren wij in gedachten. Meer kunnen wij niet doen.

Zij is jarig

25 september 2021

Op de dag dat alles weer mag, op de dag mensen zich weer eens apart voelen omdat ze schijnbaar een kamer krijgen in het gevang. Een cel van 2 bij 2 met een stalen deur eten door een vakje heen. Omdat deze mensen schijnbaar een probleem hebben. Je kan ook uit eten bij een fastfood restaurant of gewoon effe testen..Hou eens op.

Mijn moeder is vandaag op deze dag jarig. Dus inderdaad minister Hugo het is vandaag een feestdag. Niet omdat alles mag maar omdat mijn moeder jarig mag zijn. 72 jaar zeg. Doet mij er denken dat ik volgend jaar ach laat maar.

Maar mijn moeder heeft mij of ons altijd wat geleerd. Iedereen is hetzelfde. Toen ik kaal werd. Was ze zo lief neem een haarstukje ,keek haar toen aan en ze wist het geen goed idee. Nee moeders ik ben wie ik ben. Daar had ze vrede mee. Mijn moeder zorgde voor ons. Ook al dacht ze vaak kan het eens normaal gaan. Nee dat kon het niet.

Dat vandaag zij jarig is. Is voor ons heel mooi en ben er trots op dat ze weer jarig is. Kan ook maar zo de laatste zijn. Daarom zijn we straks met zijn allen bij haar. Waarschijnlijk effe voor haar een advocaatje en dan is het klaar. Voor ons zal het samenzijn het belangrijkste zijn. De gedachte van mijn moeder en ook van mijn vader.

Zal ik voortzetten, ieder is mens, niemand is apart. Doe maar normaal doe je gek genoeg. Als je denkt dat je anders bent, dan zet je eigen voor schut neer. Lachen is gezond maar uitlachen is naar. Plagen kan pesten is niet leuk..

Ze is volgende week jarig.

19sept 2021.

Het is de zondag de laatste zondag van onze vakantie, vannacht gaat de wekker weer. Maar goed. Sinds een paar weekjes naar Laren toe. Eens kijken hoe het is daar.

Mijn vader was er ook. Wat we kwamen gelijk aan. Samen effe dollen op de parkeerplaats lopen we naar de ingang. Mondkapje op en handen effe in de alcohol gaan we de deuren door, lopend door de gang heen.

Gaan we eerst naar haar kamer. Ze heeft een nieuwe buurvrouw gekregen. Want de aardappel meneer is overleden, kwam effe binnen. Maar ja dan ons zonneschijntje halen. Hmm een blik wat geen blik is in haar ogen. Maar goed. We doen het maar zoals we denken. Hopelijk doen we het goed.

Ze is of ze gaat achteruit dat weten we. Kan er veel over schrijven maar doe ik effe niet. Want..

Deze vrouw van deze man is volgende week zaterdag 25september jarig. Zij mag dan hopelijk 72jaar worden. Wat mij leuk zal zijn. Nog een ronde kaartjes sturen.

Voor de jarige Dien Does vos. Adres.

Het adres is. De Stichtse Hof .

Afdeling Mauvezand en Le Gras.

Naarderstraat 81

1251.BG Laren .

Lijkt me leuk voor haar. Gewoon eens kijken wat er kan gebeuren. Dank alvast.

Hoe is het daar..??

Donderdag 12 /08/21

Vorige week kregen we het bericht. De boel gaat op slot. Corona uitbraak. Bewoners die besmet zijn geraakt door het onbekende. Medewerkers die nu ook logisch positief zijn getest. Het is een puinhoop..

Op de afdeling waar mijn moeder verblijft 25 mensen positief, dat eerst mijn vader toestemming gaf. Om mijn moeder in de huiskamer te laten verblijven, werd ik van de week gebeld. We willen je moeder op haar kamer laten. Dat is veiliger ok dat begrijp ik. Las vervolgens dat er een camera voor op haar kamer. Dat is toch wat mijn moeder die in haar hele leven niks fout heeft gedaan. Onder cameratoezicht.

Ik begrijp het wel. Maar waar komt het vandaan. Wie oh wie en waarom horen we er zo weinig over. Het is niet niks. Respect voor het personeel dat zeker. Maar mijn moeder tja..

Ze was rustig.

Zondag 25juli 2021.

De zondag waarvan je denkt. Oh ja het is zondag. Rijden we naar Laren toe. Waarom op zondag. Nou doordeweeks moet ik het in ach laat maar. Nee we draaien de parkeerplaats op.

Lopend naar de schuifdeuren doen wij jawel ons mondkapje op. Dat willen ze graag dus dat doen we dan ook gewoon. Geen probleem hoor. Je gaat er al met een gevoel heen. Een gevoel van hoe zal ze vandaag zijn.

Goedemorgen dames en heren. Er zat wel 1 dame bij die ik herkende, oh ja vakantie tijd natuurlijk. Ook daar. Hoi moeders gaat je mee. Ze keek me sappig aan. Op de achtergrond hoor ik een dame roepen. Ha doeslief is er ook . Ja mijn grote vriendin.

We rijden haar naar het restaurant, 2koffie en schaaltje sous. Dat is advocaatje in de dementaal, dus dat. Klein lepeltje en het sousje gleed lekker naar binnen. Het contact was minimaal gewoon. Het menselijke is er gewoon niet meer. Ze is mijn moeder op papier. Maar in werkelijkheid is ze iemand die niet meer vecht tegen van alles. Ze is gelaten in haar gedachten..

Bij het terugbrengen naar de huiskamer, rijd ik daar naar binnen. Hoor ik gaat naar het strand, naar Scheveningen kom uit den haag he weet je. Mijn grote vriendin. Hele verhalen maar ja of het waar is..Dag moeders tot snel…

De hele familie

Zondag 11juli.

Deze dag gaat de boeken in als een mooi dag. De dag dat mijn moeder haar mannen om haar heen had.

We reden naar Laren toe, afslag en dan het terrein op. Daar zat mijn broer al met zijn vrouw. Vervolgens de parkeerplaats op,staat de juke weer. Hoi pa. Zo dan is de hele bende bij elkaar. Mijn vader trots. Komt niet zo heel vaak voor namelijk.

Maar het was voor een goed doel. We hadden 1 wens. Want het kan maar zo gebeuren dat moeders zegt , ik stop ermee. Kan zo maar gebeuren, dus lopen wij met zijn allen door de gang heen. Tja kaal was het woord

Mooi gezicht hoor. Moeders met al haar mannen. Het is zoals het hoort. Naar buiten lopend. Plaatsje zoeken voor een foto. Een foto van moeders met haar mannen. Want die foto’s zijn er haast niet. Geen recente namelijk.

Nou mooi plaatje gevonden en dan effe lachen en op naar de koffie.

Dit is een mooi beeld. Drie mannen met ieder een verhaal. Moeders die de drie mannen in bedwang hield. Nu zorgen de drie mannen op hun manier voor haar.. .

Advocaatje erin en ze was er klaar mee. Oh ja haar Familie was het. Dat wist ze dan wel..

Mijn vader

Mijn vader en moeder.

De man die voor iedereen klaar staat. De man die overal een indruk achterlaat. Ahum de man die niet van veren in zijn reet houdt..

Doe maar normaal dan doe je gek genoeg ,dat waren zijn woorden. De afgelopen jaren. Heb ik iedereen mee genomen achter de deuren. De man die getrouwd is met mijn moeder. Die schuift zich het liefst op de achtergrond.

Maar wat ben ik trots op die man. Die man die mijn moeder zo liefdevol verzorgt. Ook al zegt mijn moeder dat ze hem niet kan. Elke keer weer gaat ie naar mijn moeder toe met zijn tasje.

Hoef niks over het verleden te schrijven, die man is mijn vriend. Ook al is die vriendschap ooit een beetje bekoeld geweest. Kwam door mij zelf. Hij bleef altijd mijn vader. Mijn maatje mijn vriend.

Pa ik hou van je.

Zonnebril op ..

Het is en blijft raar om geen contact te hebben met je eigen moeder. Dat is een binnenkomer zeg. Maar naar mijn eigen gevoel de keiharde waarheid.

Maar goed. Na een bakkie koffie thuis bij mijn vader. Die ik gelijk weer geholpen met het 1 en ander, rijden wij achter elkaar aan naar Laren. We lopen naast elkaar naar de ingang. Nog effe dat mondkapje op. Hopelijk mogen ze….

Door de gang heen. De sfeer van oranje zit er prima in en dat is prima. Overigens vragen aan iemand met alzheimer wanneer het 1e Europees kampioenschap werd gespeeld , gelukkig was er multi po gok ..Maar goed. Effe lachen met de dames die aan de koffie of water zaten. Tja sommige dingen blijven echt achter de deuren daar. Meer zeg ik niet. Hoi moeders..Haar blik was leeg.

Op haar kamer, vragen we bijna gelijk wie zijn wij. Nou haar blik was genoeg, ik wil naar buiten. Dan gaan we dat doen. Zonnebril mee en zet hem maar op. Wel effe de pootjes uitvouwen, na een rondje wandelen waar de vissen helemaal niet gevoerd werden. Liepen wij zo het restaurant in.

Natuurlijk het standaard recept. U mag niet raden. Tijd om de koffie achterover te slaan is er net. Ze wil terug. Terug naar beneden naar huis.

Het gevoel van niet gezien worden. Kan ik mijn moeder niet kwalijk nemen. Het is wat zij heeft. De ziekte van Pick gaat door in haar lichaam. Ze wordt langzaam afgebroken. Ik accepteer dat. Maar hard blijft het elke keer weer en opnieuw en opnieuw raar..

Ze had het koud..

De zon schijnt. Loop een weekje bij huis vanwege een kleine verbouwing intern in mijn mond. Maar goed kan ik mooi langs Laren heen..

Mijn vader zijn wagen stond er al. Toen ik de parkeerplaats opdraaide, mooi zo. Het gaat met naar binnen gaan iets makkelijker, effe de handen vol spuiten met alcohol en dan door de deur heen. Hallo andere wereld, want dat blijft zo. Het is niet onze wereld achter de deuren. Dus ook weer een mondkapje, want als je niet gevaccineerd bent. Tja simpel toch.

Loop de gang door. Langs haar kamer jawel daar stond ze met mijn vader. Ze keek me aan. Haar blik zegt niks. Ze wou naar buiten. Vest mee en we lopen naar de deuren om naar buiten te gaan. Code deur open wat leuk, effe rondje park. Bijpraten met mijn vader en toen we effe stil stonden. In de zon. Kreeg of had mijn moeder het koud. Kan ook niet anders. Want binnen leven en wachten tot je rolstoel verplaatst wordt.

Kan een normaal mens zich niet voorstellen, maar het advocaatje ging er lekker in. Dat dan weer wel en zwaaien doen we met in elkaar gevouwen handen in de lucht. Diep respect voor mijn vader. Hoe hij elke keer weer zo lief en zorgzaam is. 1 foto zegt genoeg..

Ik had contact..

Zondag 30 mei. De laatste zondag van mei..De zon schijnt en na een mooie relaxte zaterdag ,rijden we met een goed gevoel naar Laren.

Onderweg vraag ik me af. Hoe zal het zijn..Parkeer de juke en we lopen naar de deuren toe, het is druk , effe een klein gesprekje met de dame achter de kassa bar koffie hoek. Tijd niet gezien, nee dat had een rede. Maar goed we gaan de goede kant op. Er kleurt mooi licht aan de horizon. Lopend door de gangen heen.

Kom ik jawel het is weer koffietijd, kijk even wie er koffie zat te drinken. Eh ok nieuwe mensen. Loop door de huiskamer in. Hoi gaat u mee .. Ze kijkt mij aan. Het zal wel je zegt advocaatje dus altijd goed. Nou weer terug door de gangen heen, parkeer ik haar , ja ze wou een sous. Dan krijgt ze ook een sous, de dame kwam langs 2 koffie en een sous. Ondertussen roep ik doessie ze reageert erop, Vossie haar achternaam ze kijkt op en krijgt een glimlach op de vraag wie er aan de andere kant zat kon ze geen antwoord geven en was het contact verbroken.

Dan gaat ze aan de sous beginnen. Grote standaard lepel vervangen door een klein koffie lepeltje , dat ging goed af en toe even liefdevol haar mond schoon maken..

Dus genieten en rondje tuin , staan we bij het water wat denk je twee eenden, tja dame en heer , ik heb niks voor jullie. Al met al kan ik zeggen

Het is zoals het is. Het gaat zoals het gaat. De ene dag wat beter dan de andere dag. Maar het gaat wel achteruit ipv vooruit, daar hoef je geen geleerde voor te zijn..