Achter de deuren

Zaterdagmiddag op 08-01-2022.

Het is regenachtig zeg maar gerust, er is helemaal niks aan. Maar goed mijn vader een warme muts op. Stond ie al bij de ingang te wachten. Niet te lang hoor. Gezamenlijk lopen wij de deuren door..

Te lang geleden weer. Mijn vader loopt door om zijn vrouw,mijn moeder te halen. Je merkt gelijk toen ze terug kwamen, welk personeel op de afdeling is. Mijn moeder straalde rust uit. Wou praten gooit meer letters door elkaar heen. Dan gemiddeld scarbelaar maar goed. Haar dwang naar een advocaatje is niet uit te leggen..Het zelf eten daarvan is onmogelijk, voeren wat mijn vader met liefde doet.

Het is bijna onmogelijk om het te doen. Als het op is. Kijkt ze sip. Op haar manier dan. De woorden tja , haar opgetrokken benen. Want haar hoofd kan ze nu op haar knie liggen. Ze gaat achteruit. Maar ze heeft nu even pas op de plaats gemaakt even niks. Wanneer de volgende fase intreedt kan ik niet weten. Ik weet wel, de stappen die de ziekte van Pick inhoudt. Zijn echt kort of heel lang. Niemand weet het precies. Het is een andere wereld.

Nog effe de handjes in de lucht en ze wou naar huis. Haar ouderlijk huis. Ergens in Bussum. In werkelijkheid bedoeld ze gewoon de huiskamer aan het einde van de gang..

Gepubliceerd door

alexschrijftnl

Ik ben een chauffeur met een hobby schrijven. ik heb een eigen mening over dingen en daar kom ik voor uit en daarbij zal ik meer over eten gaan schrijven.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.