Die ouwe Anton toch..

Daar lichte mijn telefoon op, keek op scherm en zag gelijk wie het was, kon er bij een benzinepomp afschieten en nam de telefoon in mijn hand, hoi Anton vriend.

Kerel het is een beetje laat, maar nog de beste wensen voor 2020, ik heb je vorig jaar voor het laatst gesproken, toen was je niet blij, omdat je vertrouwde truckie beetje overleden was. Ja zei Anton, maar ik ben nu weer blij als een klein kind. Mijn baas kocht een ander voor mij, waar hij die vandaan heeft gehaald doet er niet toe, maar het was van een verzamelaar. Hij heeft hem laten keuren en laten opbouwen. Ja begin van het jaar kreeg ik hem en gelijk ben ik vertrokken naar het puntje te ver weg in Rusland. Heb daar rond gezworven tussen havens en boten, ja onderdelen brengen.

Dus je nieuwe ouwe truck heeft gelijk zijn vuurdoop gehad, beviel ie goed vroeg ik hem. Jazeker iets nieuwer dan die oude van mij, nog steeds heerlijk elke morgen een kaartje naar huis schrijven echt goud gewoon, nu ben ik effe thuis. Bij mijn kleinzoon, die is jarig dit weekend. Maar zondag gaat ik weer. Vindt het steeds moeilijker worden om die kleine jongen, die tegenwoordig boven mij uitkomt, achter te laten. Misschien ben ik al te lang onderweg. Ik schrok er niet van, want ik heb hetzelfde, het is de sfeer onderweg zeker, ja zei Anton mij, man ik sta stil tegenwoordig, wil gewoon niet hard rijden, maar ik word links en rechts ingehaald, gisteren reed ik Nederland binnen. Leek wel of ik in het Oostblok was. Voor mij achter mij links van mij. Alleen maar witte kentekens, de parkeerplaatsen vol. Gelukkig maak ik net zoals jij geen onderscheid, maar zo ondertussen denk ik het er mijne van.

Ja Anton ik begrijp je helemaal, maar heb je nog plezier in het rijden, red je het met je ziekte, jazeker ik red me wel zei Anton, tuurlijk blijf ik wel chauffeur, want Anton geloof mij, jij wordt niet vrolijk als je elke avond thuiskomt, dat heb je in de maand december wel gezien. Je hebt gelijk gozer. Het is eenmaal zo, we kunnen het niet veranderen, wij niet. Wie dan wel.

Dat waren zijn laatste woorden, de verbinding viel weg, denk dat zijn batterij leeg was. Soms moet je het ook wel eens opladen he. Die Anton was blij om hem even te horen, hoe normaal het is dat ie trombose heeft, hoe ie zichzelf prikt en dan zijn waardes doorstuurt. Echt top gewoon, voor hem is het nu normaal. Wat een kerel.   

Gepubliceerd door

alexschrijftnl

Ik ben een chauffeur met een hobby schrijven. ik heb een eigen mening over dingen en daar kom ik voor uit en daarbij zal ik meer over eten gaan schrijven.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.