In welk jaar is haar gedachte.

Maandag 20-01-2020.

Wat een mooie dag vandaag, eerst heugelijk nieuws van een geboorte van een wereldburger, hij is de zoon van een heel goede vriend van mij. Dat was afgelopen nacht. Maar later op de dag kwam ik weer met beide benen op de grond neer.

Ik liep de deuren door, de dame achter de balie. Hoi tot over 5 min zeker. Nou hoop dat het er 6 zijn. Liep door de boekenkast deur heen. De rust was daar. Door de gang, bij de huiskamer, eh waar is ze nou. De huiskamer was bijna leeg. Naar de overkant van de gang. Loop naar binnen, daar zat ze aan de tafel. Hoi Dientje. Ze kijk me aan. Ja ik ga met je mee..

De verbazing aan mijn zeide was aanwezig. Zo makkelijk vandaag. Bijna saai te noemen. Nam haar mee. Een dame van de verzorging gaf haar toestemming , weet het niet waar zij zich mee bemoeide. Maar goed op naar de kroeg.

Waar gaan we zitten ma , nou daar, het vaste plekje. Ga maar een ju jud juderance halen. Doe ik. Breng jij me zo naar de huurmanlaan toe. Keek mijn moeder aan. Wat ga je doen dan daar. Tv kijken. Andre van Duin is op tv, daar keek ze naar in de huiskamer. Mijn moeder is vroeger opgegroeid op de huurmanlaan. Nummer 54. Dat wist zij mij te vertellen.

Maar wie zijn daar dan. Mijn vader en moeder, ik vraag en de duiven en pony nee die zijn er niet. Die twee jongens zijn al lang de deur uit. Dus geen beesten meer. Die twee jongens waar zijn die dan. Mijn moeder verzamelt haar woorden. Die wonen in Almere, zo effe een paar jaar terug. Oh wonen die twee dan bij elkaar. Nee de ene woont daar en die ander. Ja zeg ik die ander. Die woont ja moeders dat ben ik.

Maar die jongens heb ik al een tijd niet meer gezien. Dat was ook wat. Mijn broer is zondag nog geweest en ik vorige week. Trouwens mijn vader is haar vader. En 54 jaar geleden woonde ze op de huurmanlaan, tja ze is 71 jaar min 54 = 17. Die is in haar eigen film in de zwart wit tijd aangekomen. Haar laatste woorden waren weer. Je mag gaan. Bij het weg lopen, stond de bijdehand taart op schotels te leggen, keek haar niet voor mijn moeder he. Oh hoezo niet. Lees effe dame.

Dat bedoel ik dus. Ik liep door de gang heen naar de boekenkast. Toetste de code in en ik stond weer buiten. Nadat ik mijn vader had gebeld. Dacht ik hoe gaat ik dit bezoek omschrijven. Voor het eerst had ik geen woorden ..

Gepubliceerd door

alexschrijftnl

Ik ben een chauffeur met een hobby schrijven. ik heb een eigen mening over dingen en daar kom ik voor uit en daarbij zal ik meer over eten gaan schrijven.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.