Mark ging mee, kerstverhaal 2019

Ik liep door de donkere straten van Den Haag mooie stad achter de duinen, kwam langs het binnenhof. Daar was nog licht, terwijl het kerstreces is? In het torentje daar ergens boven, zat nog iemand! Drukte op de bel, door de intercom klonk wie is daar? Wie ik ben hoeft u niet te weten, maar gaat u mee.

Mark kwam naar buiten, hij keek mij aan. Ik kan u niet? Dat klopt na onze reis zal ik weer verdwijnen! U gaat nu mee met mij. Plotseling stonden we op een plein, de sfeer was grimmig, veel hangjongeren in de leeftijd van 12 tot 18 jaar, roken en blowen en snode plannetjes verzinnen. Een jongen van 14 zei stoer ik heb een scooter gestolen, maar ben gepakt! Ja Mark, 14 jaar en nu al op het verkeerde pad, dat wist u niet he, geloof mij die jongen van 14 komen we later nog tegen ergens, niet waar u verwacht?

Ik nam Mark weer mee aan zijn arm. We kwamen in een straat terecht, bij een huis waar licht was, bleven we staan voor het raam. Kijk daar zit oude Anton, een chauffeur die overal is geweest, geen eigen huis meer heeft, zijn truck is te kapot om gemaakt te worden! Maar hoe oud is die oude Anton vroeg Mark. Ik zei hem dat weet niemand, ik weet wel dat ie 50 jaar chauffeur is, reken maar uit Mark. Maar dan kan ie toch met pensioen gaan, ja Mark dat zou kunnen, maar weet wel, dat u de strop zover heeft aangedraaid bij vele mensen, zodat ze wel moeten blijven werken, maar dat weet u zeker niet. Daar kwam het neefje van Anton de kamer binnen, Anton kreeg een knuffel. Ja Mark dat is liefde.

Nam Mark weer mee, we lopen het dorp uit, mooi hier he Mark. Dit zijn weilanden, die er netjes bij liggen. Goed onderhouden, kijk koeien. Maar wat doen die tractoren daar allemaal op een rijtje. Tja Mark iets met wat niemand meer begrijpt. Het beleid op vele gebieden wordt geleid door mensen die de politiek doen geloven wat onzin is, de boeren zijn daar de dupe van en uiteindelijk de gehele mensheid in dit land! Maar Mark snap je het zelf nog wel. Kleine kinderen speelden buiten, ja dat zijn de opvolgers van de boeren die op leeftijd komen. Maar met uw beleid tja Mark?

We kwamen bij een groot kantoorpand uit. Mark keek me verbaasd aan zijn hier nog mensen aan het werk ja Mark, nogmaals ik neem je mee, mensen zien ons niet, het kan dag avond of nacht zijn, hier zijn mensen aan het werk, die zo de politiek in kunnen gaan, ho zegt Mark dat kan niet iedereen dat klopt. Hier zijn mensen aan het werk die geleerd hebben om mensen te onderdrukken, maar als er problemen ontstaan, hebben de mensen niet geleerd om deze problemen op te lossen Mark? Dus wat dat betreft is het net de politiek. Mark snap je dat.

We gaan naar de laatste plaats Mark, we kwamen in Laren, goh zegt Mark hier voel ik me wel thuis. Keek hem aan, we gaan ergens heen, waar je niet zomaar binnen komt. Maar wij komen gewoon binnen. Door de gesloten deuren kwamen we achter de deuren terecht. Wat is hier dan vraagt Mark, niks zeggen alleen kijken, we liepen samen door de gangen heen, kwamen bij de huiskamer. Kijk daar, daar zit Alex, zijn moeder zit in een rolstoel. Hij heeft er niet makkelijk mee, loopt al een tijd tegen muren aan, maar zijn moeder is het belangrijst. Mark zegt wat wil hij dan, dat zijn moeder de zorg krijgt die zij nodig heeft. Maar vast personeel is er niet meer. Het zijn inhuurkrachten Mark, de zorg is een bedrijf geworden, de zorg is er niet meer, want er moet geld verdiend worden. Wist je dat al Mark.  We zagen Alex opstaan, met zijn hoofd omlaag liep hij weg. Zijn moeder ging niet mee.

We liepen achter Alex aan, hij ging een bakkie koffie halen, alleen dat wel. Meestal met zijn moeder. Kijk eens wie we daar hebben Mark, komt die jongeman je bekend voor, hij was die jongen van 14 jaar op dat plein. Wat doet hij hier dan. Een taakstraf uitvoeren, terecht vind ik. Ik zou hem laten vegen in de regen. Nou nou zegt Mark. Ja misschien komt dat jong tot besef dat er meer is dan stelen en blowen en hangen op een plein. Kom op zeg Mark, jongeren hebben de toekomst, geef ze dan ook de toekomst. Begin ermee voordat het te laat is Mark.

Ik bracht hem terug naar zijn torentje en zei hem, Mark je weet lang niet alles wat er gebeurt in het land, je lacht altijd lief, maar je knijpt zo onderhand iedereen uit. Mensen kunnen hun hoofd net boven water houden. Jongeren ontsporen en de goede leiden onder de slechte. Maar dat weet je allemaal niet he Mark. Wens je toch mooie feestdagen toe, sluit het torentje af en gaat naar je moeder toe, start je oude vervuilende auto maar en ga daar heen. Je zal het niet kunnen navertellen. Maar in je gedachte zal deze reis je bij blijven. Doe er wat mee Mark. Maar dat geloof ik niet.

Gepubliceerd door

alexschrijftnl

Ik ben een chauffeur met een hobby schrijven. ik heb een eigen mening over dingen en daar kom ik voor uit en daarbij zal ik meer over eten gaan schrijven.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.