Ik kan het niet meer tegen haar zeggen..

11/11/19

Maandag vandaag, ben in Laren bij mijn moeder geweest. Het was hetzelfde maar ook weer niet, ze veranderd met de week, nogal logisch met haar ziekte, het vreet haar op, gewoon slopend en om dat elke keer weer te zien. Ik raak er nooit aan gewend maar ik kan er mee leven.

Ooit zei mijn moeder tegen mij, Alex ik heb je terug. Dat zei ze niet zomaar, ik weet precies wat ze toen bedoelde. Maar ik kan het niet meer tegen haar zeggen, ik kan niks meer met haar delen, zij doorziet mij niet meer. Dat is gewoon de waarheid zo.

Maar nu waar ze leeft, zie ik het geheel veranderen, personeel tja altijd lastig in de zorg, maar als er vast personeel liep, die vertrouwd zijn met alle mensen in de huiskamer. Want net zoals in de maatschappij buiten de deuren, niemand is hetzelfde, iedereen heeft een handleiding, daar in de huiskamer is er ook een handleiding, die moet dat en die wil zo, uit respect voor de patiënt lees je dat toch, als je ingehuurd wordt als zzp’er, jawel de directie van het tehuis, voert zijn zin denk door.

De kwaliteit gaat naar beneden, om bepaalde doelen te halen aan het eind van het jaar. Dat de mensen die daar leven, hun laatste gang hebben, naar de dood, er ontevreden bij zitten, ze verdienen toch gewoon het respect, niet iedereen heeft daar alzheimer, maar ook mensen die hun oude dag slijten daar, mensen die nog wel bij de tijd zijn. Die moeten ook aandacht krijgen, het lijkt nu op een machine daar die zonder olie zijn werk doet, kan zeggen loopt dan niet gesmeerd.

Ik weet het wel dat de zorg niet krijgt wat ze wil, maar kan er heel slecht tegen, dat mensen die niet op de vloer werken, maar wel rondlopen, als kijk mij is. Geld verdienen over de rug van de zorg, Geld verdienen over de kwaliteit van het huis. Erg kwalijk vind ik dat.

Ik kan het nooit tegen mijn moeder zeggen, ik heb je terug, nooit zal ik dat kunnen zeggen, het enigste wat ik in de loop van de toekomst, tegen haar kan zeggen rust zacht, laat het wel daarbij blijven, laat het niet gebeuren dat ik tegen haar moet zeggen, rust zacht door een fout van. Nee dat is mijn nachtmerrie, mensen die de zorg bepalen, denk eens na, wat jullie aan het doen zijn, er zijn ook nog mensen, met een gevoel. Misschien mist u dat wel dat dan.

Alex  

Gepubliceerd door

alexschrijftnl

Ik ben een chauffeur met een hobby schrijven. ik heb een eigen mening over dingen en daar kom ik voor uit en daarbij zal ik meer over eten gaan schrijven.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.