De oude chauffeur heeft een naam.

Ik stond op een parkeerplaats ergens in het land, mijn verplichte pauze te maken. Het zonnetje scheen, toen ik verblind werd door een glimmende truck, ik kon die truck ergens van. De vrachtwagen parkeerde in de schaduw en de chauffeur stapte uit, hoi vriend zei de chauffeur.

Het was de oude chauffeur, die ik laatst sprak in een donkere kroeg, hoi man zei ik hem, je was laatst zo vertrokken, waarom zei ik hem. Ik zal me eerst eens voorstellen zei de oude chauffeur, ik ben Anton, ik ben Alex zei ik hem. Ik kreeg het gevoel dat er iets was, Anton was gelaten en zijn gezicht sprak boekdelen. Anton wat is er vriend. Het gaat niet goed met mij, mijn leven als chauffeur is gewoon niet goed, sprak hij.

Vrienden van de weg, die overlijden in hun truck, overal in Europa hoor ik de verhalen, mijn wereld is de chauffeurswereld, maar steeds weer hoor ik de berichten, je weet ik heb geen sociale media, dus de verhalen lees ik niet, maar Alex weet je ik was thuis, keek hem aan heb jij een thuis dan, ja bij mijn zus. Mijn zus maakte zich zorgen, ben met haar naar de dokter geweest, de beste man kon mij niet eens, heb er nooit tijd voor gehad. Maar ik had last van mijn been en daar zat een wondje op, de dokter was niet streng maar wel keihard, als u niet gezonder gaat leven, dan wordt u ook gevonden met de gordijnen dicht. Alex ik heb trombose.

Nu moet ik stoppen met wekenlang onderweg zijn, ik moet onder controle blijven, moet gecontroleerd worden op mijn bloedwaardes, ik keek hem aan en zag zijn twijfel in zijn gelaat. Laat mij je helpen zei ik hem. Jij bent geen dokter maar een chauffeur zei Anton mij, ja maar ik ben meer als dat.

Jouw leven is op de weg, je zit urenlang op je stoel naar buiten te kijken, je rijdt heel Europa door en het liefst verder, net zoals een schipper, die wereldzeeën bevaart, de kans op Trombose is gewoon meer aanwezig bij ons. Maar in de wereld van internet, waar jij niks mee hebt, is het mogelijk om de controle zelf uit te voeren. Je hebt aan telefoon of tablet al genoeg. Anton keek mij vertwijfeld aan. Ik kan je helpen vriend, kan je helpen, zodat je gewoon je werk kan blijven doen. Zijn gelaat trok op, maar ik heb niks met toetsen, of beeldschermen, mijn baas installeerden een boordcomputer. Een hele nieuwe met een tablet erbij, ik snap er niks van en heb dat onding aan de kanten gepleurd.

Dit wordt nog wat een hele toer, maar vriend mijn pauze zit erop, Anton keek mij aan, zal ik het telefoonnummer geven van mijn zus, ja en van je baas graag, ik gaat eens bellen van de week, rij je deze week in Nederland rond, ja zei hij, vanwege de Europese eenheid, heeft het geen zin om weg te gaan, te veel feestdagen overal. Ik gaat je helpen vriend. Nu reed ik eerder dan hem weg, deed mij zeer, maar er is een oplossing.???

(Wordt vervolgd)

Gepubliceerd door

alexschrijftnl

Ik ben een chauffeur met een hobby schrijven. ik heb een eigen mening over dingen en daar kom ik voor uit en daarbij zal ik meer over eten gaan schrijven.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.