Het internet uit altijd lastig

31-01-2019.

Het is donderdag vandaag de laatste donderdag van de maand, altijd weer een fijn gevoel, ja toch of niet dan. Maar waar ik naar toe wil is mijn moeder, daar was ik vandaag dus. Nadat ik ook bij mijn vader was geweest om iets te doen voor hem op internet.

Op internet jazeker, mijn moeder was er niet zo van, kwam dat door wat ze heeft, dat ze liever in de tijd bleef stil staan, kan maar zo gebeuren, maar alles moest op papier, zo hebben we het verhaal van de bank afgesloten, kwam mijn vader van de week, met een zorg verzekering, tja lang leven de privacy wet zeg, hij kan kijken op zijn tablet naar zijn rekeningen en mededelingen, u raad het al, mijn moeder dus niet, nou kan ze zo wie zo niet meer mee kijken, maar mijn vader vroeg mij ,kan jij ervoor zorgen dat ze een account krijgt, zodat ik bij haar kan kijken. Tuurlijk kan ik dat, effe een vriendelijk telefoontje gepleegd, nadat ik 30 min in de wacht had gestaan, kon ik het vandaag bijna in orde maken, echt bijna, de laatste hobbel op scherm, u krijgt nog een brief, jawel een brief met een code. Hoe wil je het hebben, ja alles via internet zo onpersoonlijk als het maar kan zijn. Nee u krijgt nog een brief.

Zo kom ik dus vanzelf wat later bij mijn moeder binnen lopen, ach besef van tijd nee dat heb ik niet meer. Zij trouwens ook niet. Pak jij die dat ding eh wat bedoel je dan, oh de rolstoel. Liep naar de kamer van mijn moeder, ik schreef ooit over een dame met haar switch op werkgebied, van het bankwezen naar het verzorgingswezen, diep respect voor haar, maar na vanmorgen ik vroeg het haar. Zij vertelde mij, vroeger was het persoonlijker bij de bank, mensen konden binnen vallen bij de bank, het was gezelliger en in loop van de jaren met het internet bankieren, ja een kantoor waar niks meer gebeurde, dit komt mij bekend voor, is alles niet veranderd de laatste jaren sinds dat de mensheid smacht naar gezelligheid, maar het zelf heeft verkloot, ach ze glinsterde toen ze me zei, ik heb de juiste keuze gemaakt, hier krijg ik wat ik wil, ja dat kan me heel goed voorstellen, op haar vraag hoe is het met jou, sorry ga effe wat drinken met mijn moeder.

Niet om weg te lopen, maar de vraag hoe het gaat met mij, ik ben daar voor mijn moeder, wil haar daar zien genieten. Overigens snap ik mijn moeder wel, niks met internet te maken, helemaal goed zeg, vroeger kon dat moeders, maar tegenwoordig draait de hele maatschappij om internet. Dat weet ik donders goed, wat ik ook weet, dat er meer verhalen zijn daar in die huiskamer, moet ik echt eens wat mee gaan doen.

Achter de deuren

Ik ben maar een mens..

Een vliegtuig vliegt en land altijd veilig weer op een vliegveld.

Een boot vaart over de wateren en meert veilig aan in de haven.

Een machine draait zijn uren en werkt pas als iemand de sleutel omdraait en gaat uit als de sleutel eruit word gehaald.

Een voertuig rijdt op brandstof zonder brandstof rijdt het voertuig niet.

Dan een mens.

Die vliegt van hot naar her als een vliegtuig. Vaart wat af in zijn leven altijd op zoek naar een veilige haven. Dat sommige mensen denken dat een mens een machine is die altijd maar door kan draaien. Tja een mens heeft geen sleutel. Dat een mens moet drinken net zoals een auto. Tja geen brandstof wat ontvlambaar is . Niet met je bek aan een brandstof pomp. Maar water.

Nee we zijn mens. Ook ik..

Mijn gedachten

Hiep hoi Jet

Hoe is het nu dan. Zijn je kasten nog gevuld met proviand die over is gebleven na de laatste poederstorm. Want woensdag is het geen gehaktdag maar code geel dag.

Is het weer een storm in een glas met water. Worden we weer bang gemaakt. Of dekken ze eigen weer in. Ach we gaan het mee maken. Ik zal wel weer geluk hebben in de nacht. Want na de koffie komt hakken van het ijs op mijn raam van mijn auto.

Het enigste voordeel van dit weer is. De foto’s die we kunnen maken in de ochtend. Ik geniet er steeds weer van. Vannacht was het gratis schaatsen met de vrachtwagen . Het was gewoon glad. Dan heb je nog van die kamikaze automobilisten die vlak achter mij gaan rijden en niet opletten wat er achter mijn trailer af en toe oranje knippert. Tja je zal maar haast hebben en niet begrijpen dat een trailer toch wel de ruimte nodig heeft om de bocht te maken.

Ach zo rommelt het maar door. Merk het bij jou ook. Gebeurd weer veel. Vraag me alleen 1 ding af. Er is wat gebeurd . Waarom laat een school de kinderen bij elkaar in de klas zitten. Dat werkt toch niet. Nou is het beleid van vele scholen beetje vreemd. Geloof dat relschoppers tegenwoordig heilig zijn. Dat een leraar of klas begeleider optreedt is een zeldzaamheid. Best wel jammer want ik ben er niet slechter van geworden.

Dat bedoel ik dus. Ook ik baalde dat ik toen in jaren 90 al werkte als chauffeur en de oproep voor dienst kreeg. Werd chauffeur bij de luchtmacht. Achteraf gouden tijd gehad. Veel geleerd op het gebied van drinken en eten en veel op het gebied van respect. Ja het toverwoord voor mij is echt respect net zoals die jongens in de supermarkt kratten bier en berendburger en dan de zegels geven aan die dame die ze graag wil. Echt goud gewoon. Hoop dat die jongens een mooie avond gehad hebben ergens daar waar het kan.

Nou het is rond 16.00 je hebt nog tijd om boodschappen te doen om morgen weer te overleven. Ach je zal ook wel denken het zal wel meevallen. Goed we zullen het morgen wel weten wat er nou weer gebeurd is. Gokje treinen rijden niet. Vliegtuigen blijven aan de grond en de medemens durven niet meer te rijden. Mooi hun op rechts dan kan ik ja dat dus.

Groetjes Alex

Briefpost

Elke dag is anders

29-01-2019

In ieder leven is niet 1 dag hetzelfde. Wie dat zou zeggen heeft bijna een saai leven zeg ik dan. Want niet 1 dag is hetzelfde.

Ik werd gisteravond gebeld door mijn vader, op een tijd. Dat ik eigenlijk dacht eh mijn vader die mij belt. Maar hij was vrolijk en ik was niet verbaasd. Hij vertelde ik was in Laren en ze herkende mij. Ze gaf zelf aan dat ze na de kroeg wou. Daar wou ze met veel stotteren een advocaatje. Ze kon glimlachen en ja mijn vader was blij. Goed om hem zo te horen.

Vandaag ben ik in Laren geweest. Tuurlijk met het verhaal van mijn vader in mijn achterhoofd. In het zonnetje over de parkeerplaats heen door de deuren heen. Tja buiten een jas binnen een t shirt. Kwam binnen in de huiskamer. Ze reageerde op haar manier. Mijn naam tja kort of lang is een beetje lastig of was een beetje lastig.

Maar met de rollator naar haar kamer en overgestapt in de rolstoel. Tja lopend naar de kroeg. Zij redt het wel. Maar ik loop niet zo hard namelijk. De thee kan haar niet warm genoeg zijn. Of voelt ze het niet, mocht wel mijn koffie rustig opdrinken. Oh ja dat glaasje water voor mijn moeder was ook voor….

Het was weer anders dan gisteren en eergisteren. Elke dag is anders niet 1 dag is hetzelfde. Dat blijkt wel. Hoe valt het balletje in haar hoofd. Links of rechts. Is het een mooie dag of lastige dag. Dat is wat wij elke keer meemaken. Tja het is mijn moedertje wat hou ik toch van haar. Ook al is ze niet meer haar zelf eigen ik.. Ik die grote kerel die eigenlijk gewoon zijn schaduw is.

Achter de deuren

Waarom dan..

Een hele goede vriend van mij. Zeg maar gerust zwager. Die had een ongeluk gehad. Dus ik stuur een keer een kaart. Jawel ik gaat met de tijd mee. Dacht ik dan.

Dus een kaart via internet. Lekker makkelijk vanuit je luie stoel. Niet door regen en wind heen en uren gaan staren naar een kaarten rek. Waar van die softie kaarten instaan. Niet dat ik nu een kaart had met blote tieten. Maar goed u snapt het wel.

Dus een kaart via internet verstuurd. Weet niet eens of ie wel is aangekomen. Had geloof het juiste adres wel. Maar dan komt het.

Krijg ik een mail vandaag. Van de internet site. Waar ik die kaart bestelde en verstuurd heb.

Hoi Alex wil je reclame maken via je weblog of Facebook. Piep hier en niet verder. Zijn bedrijven of wat dan ook. Zo zielig bezig dat ze mensen gaan googlen op naam . Zodat ze er achter komen dat ik blog. Terwijl ik niet eens de naam Alexschrijft heb gebruik. Geen mail heb gestuurd via alexschrijft. Maar dan nog achteraan wordt gezeten.

Toch best wel vreemd eigenlijk en ik vraag me af waarom dan. Waarom vragen ze het. Ik vindt het nogal brutaal eerlijk gezegd. Tuurlijk gaat ik de link nu niet noemen. Tuurlijk gaat ik geen gratis reclame maken. Wat hadden ze dan gedacht. Ach ik denk er altijd wel iets van..

Mijn gedachten

Het is lastig om….

Zondag 27-01-2019.

Ze is vandaag een jaar en 1 dag hier in Laren.

De tijd vliegt voorbij. Hoe ze hier binnen kwam door de deuren heen. Veel dingen zijn veranderd. Niet vooruit maar achteruit. Wat er in een jaar kan gebeuren met een leven. Keihard om te zien maar het wordt steeds moeilijker accepteren.

Nu zit ik hier alleen in de kroeg. Was in de huiskamer. Praten lukte niet want ik kreeg op geen manier contact met haar. Kon ze me wel. Denk ik en schrijf ik dikwijls. Kan het haar niet kwalijk nemen. Want ze weet het zelf niet. Haar blik in haar ogen is leeg. Ooit keek ze dwars door je heen. Was ze strijdlustig. Maar nu is het tja ..

Het is lastig om het te omschrijven. Het is lastig om het accepteren. Het is lastig om het uit te spreken. Het is lastig om te zeggen hoe lang nog. Nog lastiger hoe lang duurt dit al. Allemaal vragen zonder antwoord. Het is lastig om dat te omschrijven..

Achter de deuren

Waar is een telefoon voor..

Een telefoon is ooit gemaakt om mee te bellen, tegenwoordig is het een fucking verlengstuk van de gehele maatschappij. Als alles wat ik vroeger uitgehaald heb, gefilmd zou zijn geweest dan was ik nu een rijk man of vergruist tot aan de grond. Ik ben jong geweest en kattenkwaad uitgehaald, tegenwoordig kijk je eerst om je heen.

Een restaurant in Arnhem doet het goed volgens mij, geen mobiele telefoons op tafel, geen oplichtende schermpjes anders eet je maar gewoon thuis. Daar sta ik achter, want uiteten is een samen zijn, niet via appjes of zo. Maar waar ik me nog kwaaier over maakt. Zijn de filmpjes die worden gemaakt, van vechtpartijen en van mensen die gepest worden, die dump je dan op internet en kijk eens hoeveel reacties je krijgt, het slachtoffer heeft daar toch geen last van. Hoe bekrompen is je wereld dan.

Jongen wordt in mekaar gerost, iemand filmde dat, waarom dan, vrouw rijdt op kinderen in, werd gefilmd en gedumpt, vrouw is rijbewijs kwijt. Leraar of begeleider wordt belaagd door een stel opgeschoten jochies op een school, voor opgezet plan, telefoons in aanslag en rellen maar, maar we plaatsen alleen op internet dat wat de beste man deed, nou beste man, je bent een voorbeeld voor vele mensen, recht door zee heen en iemand in de nek vast pakken, nadat je belaagd bent door bezems en krukjes tja dan ook nog je moeder beledigd wordt, bedoel maar, dit komt dan op internet en de hele wereld valt erop.

De wet van de privacy schreeuwen een boel mensen, tja moet je dan aan iemand gaan vragen die over hoop geschoten is, mag ik de aanslag op internet dumpen. Zijn we zo blij dan, nee de wereld is verrot, waarom zetten regeringen het internet uit en blokkeren een aantal sites, tja stel je voor dat er te veel info in de wereld terecht komt. Nee het woord respect is ver te zoeken, ook op het internet. Kranten tja leven op filmpjes, enkele journalisten die geilen op verkeersfilmpjes, liefst gemaakt door een automobilist, die zelf geen fouten maakt.

Nooit is de aanleiding tot een vechtpartij of verkeer ellende te zien, nooit zie je het begin, nooit zal iemand meer nadenken, dit moet ik maar eens niet op internet plaatsen, waar ik me kwaad over maakt, is dat er ook slachtoffers zijn, wat is er nou aan om verkreukelde vrachtwagen te filmen, waar een zeil over ligt, wat is daar nou aan, wat is er nou leuk aan om stiekem de buurvrouw te filmen en dat online te zetten. Zeg mij dat nou eens.

Ja ik ben ook jong geweest, ik doe er ook aan mee om het internet te bevuilen, ja ik weet we leven in 2019, maar de vraag blijft nog steeds bestaan, heb je recht om een leven kapot te maken, met een filmpje dumpen op internet.

Stop internet pesterij en wees rechtvaardig..

Mijn gedachten

Elkaar de ruimte geven, geld niet alleen op de weg.

Waarom vraag ik me steeds meer af, waarom denken mensen die vrachtwagen remt wel af. Denken de automobilisten te weten, dat ik geladen ben of leeg ben, je ziet ze al staan bij de stoplichten, 2 voor sorteervakken, ik sta rechts en links van mij, de mensen die denken te weten, of ik vol of leeg ben. Ik was dus leeg, licht op groen en de bocht om richting snelweg, je weet dat de 2 rijbanen naar 1 rijbaan gaat. Ik kijk in mijn spiegel, de vernauwing komt eraan, die witte auto nee die zal we achter mij invoegen. Nee dus, over de verdrijvingsvlakken heen, voegt ie in, ik moet remmen. Dan volg je die witte auto, zie je hem invoegen tussen een vrachtwagen en personenwagen, rode remlichten en meneer in de witte auto, schiet gelijk door naar baan 2 en 3, wat heeft ie nu gewonnen. Wat mij betreft een dikke bekeuring.

Waar gebeurde de meeste ongelukken ergens op A4, jawel duidelijk een gevalletje van geen ruimte geven, invoegen is niet moeilijk hoor, elkaar de ruimte geven wel. Het woord ritsen tja vies woord, je aan de snelheid houden die wordt aangeven boven de weg, is heel lastig, want naar boven kijken en autorijden en op je telefoon kijken is geen oplossing. Dat er te weinig asfalt daar ligt, is ook bullshit gewoon, want als van 3 rijbanen naar 2 rijbanen al te lastig is, door elkaar geen ruimte geven is, hoe moet het dan als er nog meer asfalt bij komt. Meer asfalt is geen oplossing,

Het logisch gevolg van dit nieuws, dat de discussie op gang komt, dat er vrachtwagens uit de spits moeten, is ook geen oplossing, niks is een oplossing, want waarom rij ik in de morgen al leeg rond om 07.00 uur, omdat ik dan al een heleboel klanten of gewoon een volle bak al gelost hebt, dat weet niemand die om mij heen rijdt. Dat mensen dat ook niet kunnen weten begrijp ik helemaal, maar waarom denken mensen niet eens anders.

Alles begint bij jezelf, je houdt zelf geen ruimte , je denk dat er ruimte is, maar in de spiegel kijken is er niet bij, nee alle hulpmiddelen, wat tegenwoordig op een auto zit, beschermt mij, nee je bent zelf de chauffeur in de auto, alles begint bij jezelf, waarom rij harder dan de 70km die boven de weg aangeven wordt, waarom zie je dat bord niet langs de weg, hier beginnen met invoegen, geef elkaar de ruimte, dat is de vraag, tuurlijk zit niemand op de telefoon te kijken, tuurlijk is iedereen 100% bezig met alles wat er gebeurd om zich heen. Nee mensen dit is een droom. Ik kan het gewoon niet begrijpen. Dat de media niet de waarheid wilt schrijven, nee net zoals de regering is de media ook een draaikonten beweging aan het worden. Maatregelen lossen niks op, maar verplaatsen het probleem, de enigste maatregel die wel werk, laat mensen inzien, dat alles begint bij jezelf, bij het moment dat je achter het stuur gaat zitten.

Dit is maar een voorbeeld, van mijn ervaringen en gedachten.

chauffeursleven

Asjemenou LOEKI MOET TERUG OP TV..

Wie kan hem nog Loeki de leeuw, altijd vrolijk voor de reclame, voetbal, weet ik veel. In 2004 van de buis afgehaald en zit nu werkeloos ergens in zijn wereld, hij was te duur toen. Maar we leven nu in 2019, de techniek staat voor niks, alles is mogelijk, 3D, Computeranimaties echt ik loop best wel achter op dat gebied, maar dat er veel meer en goedkoper kan dan.

Dan handmatig Loeki kneden en elke keer verplaatsen. Zoals het ging tot 2004. Maar Loeki, bracht bij mensen een glimlach op het gezicht, Hij maakte geen onderscheid in rassen of hij maakte geen ruzie, hij sloeg geen mensen in elkaar en had een broertje dood aan oorlog, hij was een vriend van iedereen.

In deze tijd van elkaar haten en elkaar negeren is Loeki de leeuw, een Leeuw die weer op Tv moet terug komen, op radio 2 in de ochtend, kwam het idee op. De 2 heren belden met de ster, de ster zit namelijk achter Loeki de leeuw, Bij 10.000 handtekeningen gaan ze er over nadenken, of Loeki weer werk krijgt, om de samenleving te laten lachen en te verbinden.

Mijn vraag is onderteken de petitie en deel dit blog onder jullie vrienden, want wie is er nou niet groot geworden met Loeki de Leeuw. Ga naar onderstaande link en deel dit blog voor nog meer bekendheid.

Dit is de link https://brengloekiterug.petities.nl  

Onderteken hem en krijg een heerlijk gevoel terug, Loeki weer op Tv.

Mededelingen van Alex

U heeft toch ook kattenkwaad

Ik vraag het me wel eens af. Waar is het mis gegaan. Ik ben ook jong geweest. Kattenkwaad uitgehaald. Sneeuwballen gooien door het slaapkamerraam van de buurvrouw. Sneeuwballen gooien op de bus die langs reed. Sneeuwballen gooien tegen de agenten die op melding van sneeuwballen gooien afkwamen.

Ach het grootste verschil met toen en nu. Geen internet. Ouders die je nog aan je oor mee naar binnen namen. Ouders die respect bij brachten. De tv was niet belangrijk. Radio wel. Had geen computerspel die mijn gedachte op hol brengt. Had helemaal geen computer. Werken op jonge leeftijd was heel normaal.

Achteraf ben ik blij dat ik toen jong was. Tegenwoordig alles ligt onder een vergrootglas. Dankzij het internet. Filmpjes foto’s en noem het maar op. Het is geen leven meer . We leven in een virtuele wereld. We geloven wat we lezen. Maar vergeten 1 ding. Dat we ook jong zijn geweest.

Geweld keur ik af. Medelijden met daders keur ik af. Maar dat is tegenwoordig normaal in dit land. Het woord Respect is heel ver te zoeken. Dat is de schuld van…. zeg het maar..

Mijn gedachten