Doe mij maar een …

Dinsdag vandaag. Het waren even rare dagen de afgelopen week. Mijn moeder was nog al actief voor haar doen. Eh vergelijk het met een klein kind wat net weer de wereld ontdekt. Maar mijn moeder doet het andersom..

Dus ik door de deuren heen. De kerstsfeer gaat heersen. Tja ze maken er wel wat van. Diepe buiging hoor. De bewoners maken een kerst stukje. Eigenlijk is iedereen op hun eigen manier er mee bezig. Maar ja op een of andere manier ik niet.

Maar mijn moeder zat in de stoel. Zag mij wel of niet en toen weer wel. Ze wou mee naar de kroeg. Ok rollator erbij en toch maar in de rolstoel. Maar in het restaurant vroeg ik haar. Thee ma nee zei ze koffie ma nee zei ze cassis ma nee zei ze. Doe mij maar een advocaatje. Ik schrijf de zin wat langer op..

Die was op en dan is het klaar ook. Terug naar haar kamer en uit de rolstoel over naar de rollator en terug naar de stoel. Ga maar zegt ze. Blijf nog even. Dan komt haar arm eraan en weet ik dat ik kan gaan.. Duidelijk een eigen willetje nog..

Maar vraag me wel wat af. Is de werkdruk niet te hoog. Op de afdeling. Want de gezelligheid heerst daar. Hebben ze tijd over soms. Nee zeker niet. Dames en heren diepe buiging voor jullie en niet alleen van mij. Maar ook van andere. Andere met hun eigen verhaal. Zo mooi om te horen. Ja ik ben weer op de parkeerplaats. De plaats waar ook verhalen zijn.

Gepubliceerd door

alexschrijftnl

Ik ben een chauffeur met een hobby schrijven. ik heb een eigen mening over dingen en daar kom ik voor uit en daarbij zal ik meer over eten gaan schrijven.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.