Kort verhaaltje

We knikken maar ja want nee knikken daar krijg je pijn in je nek van. We leven zoals we leven. Zeggen we altijd . Maar doe je dat wel.

Ja knikken en nee bedoelen. Dat is wat ik zeg. Mensen veranderen niet. De maatschappij wel. Weten mensen nog wel wat rechts en links is. Weten mensen nog wel. Dat ze nodig zijn om iets te laten slagen. Nee is het antwoord. Ik knik ja.

Lopen in de maat van de muziek klinkt als iets onmogelijks volgens mij luistert niemand meer naar muziek. We worden geleefd door mensen zonder ritmegevoel.

We staan met zijn alle op een luchtbel. Wanneer die bel wordt doorgeprikt. Zal de muziek weer gaan klinken en gaan we samen weer hand in hand door het leven. Zullen we weer gaan praten met elkaar. Ja die dag zal ooit weer eens komen. Aan mij zal het niet leggen aan u wel..??

Gepubliceerd door

alexschrijftnl

Ik ben een chauffeur met een hobby schrijven. ik heb een eigen mening over dingen en daar kom ik voor uit en daarbij zal ik meer over eten gaan schrijven.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.