Menselijkheid is ver te zoeken

Ik kijk en luister veel naar mensen om mij heen, verhalen en opmerkingen vat ik dan samen, maar dit onderwerp/probleem bestaat al jaren, steeds lopen mensen ertegenaan.

  1. Het salaris eind van de maand, is welkome opvulling voor wat je tekortkomt eind van de maand.
  2. Het werk is goed, je werkt met plezier en uiteindelijk heb je daar zelf voor gekozen in vele gevallen dan.
  3. Het persoonlijke interesse in het leven van een werknemer door de mensen hogerop in een bedrijf is op het nul punt.

1 en 2 zijn de problemen niet. Maar nummer 3 he dat is het grootste probleem.

Het persoonlijke leven van een werknemer is totaal niet belangrijk, want als je werk eronder lijdt, dat je thuis in de shit zit, dat wordt bestempeld als niet functioneren en je werk niet goed doet, daarop volgt dan gewoon ontslag. Maar dat is niet altijd zo.

Want heeft een directeur van een bedrijf weleens door wat er speelt onder zijn werknemers, moet de directeur vertrouwen op de mensen onder hem, die managers zijn en leidinggevend zijn, vragen die mensen weleens aan de mensen op de werkvloer hoe het gaat. Nooit dus, omdat ze geen interesse hebben, ze kijken alleen naar cijfers en de grafieken, want er moet gepresteerd worden.

Maar presteren is motiveren van mensen en als je denkt dat motiveren opnaaien betekend, dan zit men toch heel fout, de vraag aan werknemer hoe het gaat, hoe het thuis gaat en hoe met je zelf gaat, zijn vragen die men niet durft te stellen. Omdat men zich eigen daarvoor schaamt of gewoon niet menselijk zijn.

De hoge heren zijn weleens verbaast, als een afdeling gegroeid is, van 20 mensen die elkaar konden en samen plezier in het werk hadden, nu een afdeling zijn van 100 mensen, de 20 kunnen elkaar nog steeds, maar die andere 80 dat zijn onbekende grote onbekende mensen. Als er een onderzoek wordt gehouden onder 20 mensen of onder 100 mensen, zal je nooit dezelfde uitslagen krijgen.

Maar 1 ding zal opvallen, de nummer 3 van het begin van deze blog zal altijd tevoorschijn komen als het grootste probleem. Menselijkheid is ver te zoeken, werknemers kijken op tegen leidinggevende, dat zijn beesten, maar ook mensen. Waarom denken mensen omdat ze iets achter hun naam hebben staan op het visitekaartje dat ze meer zijn als de mens op de werkvloer.

Want dat is niet zo, wil je de productie in een bedrijf en de sfeer in een bedrijf houden, dan zou men toch eens interesse moeten gaan tonen, de vraag gaan stellen bij hun zelf, ben ik wel zo menselijk, hoe komen de schades in een bedrijf, heeft dat een oorzaak, het vragen is wat anders dan het probleem al weten, het vingertje wijzen is makkelijk, maar wel veel tijdverspilling want als je gewoon vraagt en vooral praat, zal je de oorzaak weten.

Durf te dromen en dat doe ik ook, dat er ooit iemand aan mij zal vragen hoe gaat het eigenlijk.

Gepubliceerd door

alexschrijftnl

Ik ben een chauffeur met een hobby schrijven. ik heb een eigen mening over dingen en daar kom ik voor uit en daarbij zal ik meer over eten gaan schrijven.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.