Ik ben geen racist, maar zo onderhand

De heer Gert-Jan Segers, ook wel bekend als Leider van de ChristenUnie, deed een uitspraak in de grote leugenaars krant, hij vindt het gebrek aan integratie onaanvaardbaar, Turk moet land kiezen.

Oh ok dan is dat zo. Zijn de politici niet wat vergeten, dat ze in de loop van de jaren, overal mee ingestemd hebben, dat twee paspoorten gewoon al jarenlang toegestaan zijn, alleen dat in 2018 de discussie harder wordt. Want als iemand denkt, dat de grondwet van een land gewoon ook geld in Nederland, Boerka verbod doel ik op.

Mijn gedachte is dan, ben ik verhuisd naar een land waar de Nederlandse grondwet niet meer van toepassing is, het is een grote puinhoop, heel Europa valt over van alles heen, de buitenlanders in ons land met twee paspoorten, bijvoorbeeld de Turken, die mogen kiezen in Turkije dat hebben ze dus ook gedaan, de joker Erdogan heeft nog meer macht gekregen, maar ze mogen ook in Nederland kiezen, tuurlijk kreeg de moslimpartij de meeste stemmen.

Het klopt gewoon niet, waarom mogen voetballers voor Nederland en Marokko uitkomen, waarom mogen ze kiezen, zelf vind ik dat ze geen keuze hebben. Niet de keuze hebben om te stemmen in twee landen, gewoon zich eigen moeten aanpassen aan het land waar ze zijn en wonen. Ze willen er graag bij horen, pas je eigen dan ook aan dan.

Waarom kunnen vluchtelingen die met een boot 2 weken lang dobberen op de middellandse zee, in de haven hun gekregen kleding weg gooien en nieuwe kleding gaan kopen, dan vervolgens in een duur restaurant gaan eten, dat vluchtelingen in ons land, gewoon op vakantie gaan, terwijl de Nederlander thuisblijft, omdat ze de vakantie niet kunnen betalen. Het is gewoon weg niet te begrijpen, hoe ziet de toekomst eruit.

De uitgeprocedeerde asielzoekers die in Amsterdam panden kraken en gewoon het voor zeggen hebben, ze krijgen gelijk en doen maar wat ze willen, waar is die enkele reis , is dat kaartje al gekocht soms.

De regeringen van Europa belazeren hun inwoners gewoon, ze liegen gewoon ons voor, 1 Europa fuck off, dat bestaat alleen op papier, ze hebben in de loop van de jaren er een te grote puinhoop van gemaakt, ze kunnen niet meer terug, de oppositie zal gaan opstaan, er zullen koppen gaan rollen, omdat ze dat zelf mogelijk hebben gemaakt, leuk he allemaal. Wie krijgt er nog grotere problemen in de toekomst, de jeugd van nu, die vragen ze nu al af, hoe dan.

Hoe dan, hoe kunnen mensen twee paspoorten hebben, hoe kan dat dan, nou dat zal ik eens uitleggen. Hoe kunnen vluchtelingen het zo goed hebben, geen paspoort maar wel een mobile telefoon, geen paspoort, maar wel geld. Hoe kan dit allemaal ik weet het niet.

Ik ben geen racist, maar zo onderhand mag je niks meer zeggen, omdat we de weg kwijt zijn, de gedachte leidt zijn eigen weg, ja ik ben een Nederlander.

Dan nog dit.

C22I9H2WgAEtR97

Mijn gedachten

Keuze maak je toch echt…

Het leven is mooi. Te mooi om stil te staan. Dus bijna iedereen beweegt. Doet meestal dingen met een gedachte ik mag dat..

Dat je harder rijdt dan de toegestane snelheid is toch echt je eigen keuze. Want je rechtervoet wordt echt aangestuurd door je hersens..

Dat je zit te slapen achter het stuur. Is een keuze geweest om te lang te blijven zitten of gewoon altijd ja zeggen en zo oververmoeid raken.

Inhalen waar het niet mag. Altijd een lastig onderwerp. De keuze is niet aanwezig. Gewoon je gas loslaten en afstand houden. De keuze is schijt hebben aan de borden en inhalen. Wil overigens wel weten. Hoeveel Nederlandse vrachtwagens illegaal in hebben gehaald van de week.

De keuze om je telefoon vast te pakken onder het rijden. Die keuze komt voort uit een verslaving. De verslaving aan een smart phone. Het is de keuze die je maakt. Weet wel dat 1 bekeuring 1/4 van een nieuw toestel kost.

De keuze is ja of nee. Is dat moeilijk ja als ik om me heen kijkt. Terwijl ik afstand houdt en me aan de snelheid en ik zie mensen slingeren. Dan kan ik volgend jaar weer een nieuwe telefoon kopen.

chauffeursleven

Je moet blij zijn met wat…

Na een lekker nachtje/dagje werken. Want als je niet meer geniet van je werk dan moet je nadenken. Tuurlijk denk na maar eerder hoe mijn werk nog leuker kan worden.

Daar kom je achter als je een gesprek met de man hebt gehad die tegen over mijn moeder zit. Ja ik was vandaag bij haar. Effe omkleden op de zaak en dan altijd relaxt muziekje aan in de Juke en rij ik naar haar toe. Loop ik de deuren door en kijk achterom. Zwarte bus oh nee..ja he.

Maar binnen in de huiskamer zat ze op een stoel. Het spelletje wie bent u is haar favoriet hoor. Niks geen moeite ik ben u zoon. Ah Alex dus. Ach de man tegenover haar zat te Genieten en vroeg vervolgens die plakplaatjes he. Heb je die al lang. Ahum.

Maar die man opende een zin. Vroeger reed ik met aardappels vanuit de noordoostpolder. Daar hielpen we elkaar met de zakken aardappels op de platte wagen te gooien. Jaren later kwamen de pallets met aardappels. Ik kon er met armen over mekaar bij staan kijken. Laten we het dan nu niet meer over de laatste jaren hebben.

Die woorden he. Goud gewoon. Waarom leven we naast elkaar heen. Waarom zien we elkaar niet meer staan. Een beetje veel van vroeger voor het heden en ik droom weer verder.

Loop naar de uitgang en heb een tevreden gevoel. Niet stil blijven staan. In je gedachte door blijven gaan en weten waar je het voor doet.

Hoi Juke ga je me thuis brengen met een relaxt muziekje..

Achter de deuren

Weer een nieuwe week.

Het is weer zondagavond. Voor een aantal begint de week vanavond alweer. Voor de ander vannacht en tuurlijk staan ze overal in Europa een weekend over.

We zijn allemaal onderweg voor hetzelfde. Voor spullen van A naar B te brengen. Onze truck is ons vervoermiddel . Rijbewijs gekocht of niet. Uiteindelijk zal de praktijk het weer gaan bewijzen. De ongelukken spreken boekdelen. Elk ongeluk tegenwoordig en eigenlijk altijd al heeft een verhaal.

Dat het tegenwoordig voor de chauffeur een zegen is als je veilig aankomt op de plaats van bestemming is echt mooi. De inspanning achter het stuur wordt steeds zwaarder . Omdat er vele nieuwe helden uit landen in Europa rond rijden. Waarvan je denk rijbewijs bij een pakkie boter gehaald of een rondje om de kerk gereden.

We hebben ermee te maken. Omdat de controle op alles steeds minder word. Het onderhoud wordt vanwege drukte op de lange baan geschoven. De gevolgen daarvan kunnen groot zijn.

Maar iedere chauffeur weet het. Hou de glimmende kant boven en weet waar je plaats op de weg is. Ja tuurlijk op rechts en af en toe op links. Om de caravan te ontwijken die weer uit de stalling komen. Ik zeg allemaal een mooie week en kom veilig aan waar je ook naar toe moet.

chauffeursleven

Ja ja een broekzak gesprek, het werd gewoon te heet onder zijn voeten

Het kan allemaal in het mooie Almere, die stad die uit het niets is opgespoten, kansloze kunstwerken plaatsen zoals die olifanten ergens langs de A6 en dan voorheen dat podium wat verrijdbaar was over het plein in Almere stad. Dat is nu schroot geworden omdat het niet werkte, hoeveel miljoenen euro’s heeft dat niet gekost.

Maar de topper voor de toekomst voor de belastingbetaler van Almere, is toch wel de Floriade. De floriade het meest kansloze project uit het verleden, veel over geschreven al, maar nu is er toch wel iets opvallends aan de hand.

Weet u nog die PvdA wethouder uit Amsterdam die ooit bij het CDA zat, maar daar niet kon aarden en overstapte, hij kreeg de portefeuille in 2006 in Amsterdam verkeer en vervoer en mocht zich bezighouden met zelfverrijking over de rug van de burgers in Amsterdam, omdat het project Noord/Zuidlijn- project hem teveel werd.  Hij trad af in 2009. Maar bleef tot 2014 aan als stadsvoorzitter van Zuidoost, maar daar kreeg hij zijn zin niet in meest kansloze projecten.

In 2015 kwam deze meneer naar Almere, hij werd wethouder Wonen en wijken en kreeg jet project Floriade, aangezien het verleden van deze man, als het te heet onder zijn voeten wordt, dat ie dan met zijn staart tussen zijn benen vlucht, kon het al niet al uitblijven.

Het project Floriade was al bij voorbaat gedoemd om te mislukken, nu is het 2018 en nog een paar jaar en dan moet het mislukken, maar wat opviel. De aannemer van de wegwerkzaamheden krijgt haast en aan het einde van dit jaar, is de verbouwing en verlaging van de A6 een feit. Want meneer de ondernemer wil zijn geld nog krijgen, ja ik schrijf nog krijgen. Want de bv Floriade opgericht door jawel u weet het wel, kan zomaar failliet gaan, want niks is zeker. Nu helemaal niet om de wethouder vanwege een broekzak gesprek op gestapt is, werd het hem weer te veel, heeft ie een grotere bende ervan gemaakt, heeft ie alle onderhoud in de wijken van Almere laten wijken voor de kostenpost Floriade, moest alles wijken, wijken verpauperen en kijk eens naar de regenboogbuurt.

Die buurt, met al zijn kleuren, de gemeente weet het niet meer, door beleid van mensen is die wijk totaal overgeleverd aan niets, maar dan een andere wijk in Almere, de bouwmeesterbuurt daar wordt alles nieuw aangelegd, omdat daar mensen wonen die erover gaan. Mensen die weten welk potje ze moeten gebruiken. Ja het kan in Almere, maar ondertussen gaat het helemaal fout in Almere.

Belastingen stijgen, wijken verpauperen, het gras wordt niet meer gemaaid, straten verzakken, er is geen geld meer, het kasteel zakt onderhand de grond in en de mensen die over de floriade gaan, die verrijken zich over de rug van de burger.

Ja ja een broekzak gesprek, het werd gewoon te heet onder zijn voeten zoals het wel meer gebleken is. Dank u ex-wethouder. Welk project gaat u nu doen. Bovendien en waar, kunnen we de mensheid daar effe waarschuwen.

Gaat de floriade nog wel door of klapt het keihard omdat Dubai een jaar eerder de show gaat stelen.

Mijn gedachten

Een foto zegt meer…

Was vanmiddag bij mijn moeder. Kan er eigenlijk snel een eind aan breien. Want voetbal kijken met je moeder die dat eigenlijk verplicht is omdat ze niet effe weg kan lopen . Maar ondertussen wel mijn hand vast houdt en niet meer loslaat. Ja het was bijzonder vanmiddag. Volgens mij dacht ze iets anders. Zo hield ze mij vast.

Ja een foto zegt meer dan een heel verhaal schrijven. Een foto zegt genoeg

Achter de deuren

De chauffeur is het visitekaartje van een bedrijf.

Die tweet zette mij aan het denken.

‘’Hoe dichter medewerkers bij klanten werken, hoe minder ze verdienen.

Hoe verder van klanten, hoe meer’’

Daarbij genomen het nieuws, dat chauffeurs te laat komen, bij bedrijven om te lossen, dat heel veel geld kost. Of de chauffeur er iets aan kan doen, dat ie al op tijd de waarschuwing heeft gegeven, via de boardcomputer dat ie het niet ging halen, maar degene die het bericht zou moeten lezen op kantoor net effe pauze aan maken was. Dus de chauffeur wanhopig en zenuwachtig aan het sturen is en het terrein oprijdt en al weet dat ie de volle laag gaat krijgen bij de incheckbalie. Blaffende ontvangstmedewerkers die denken dat ze alles zijn. De chauffeur staat daar maar, hij kon er niks aan doen. De brug was open, de spoorbomen gingen dicht, heb alles gedaan om hier op tijd te zijn.

Dan komt het mooiste, je moet weer een bericht sturen, je bloeddruk is al gestegen, je stuurt een bericht, mag niet lossen omdat ik 5 min te laat was, je krijgt heel snel antwoord terug, we gaan bellen met de klant, niks lees je over het laatste bericht, waar je melde dat je te laat zou komen.

De macht van iemand achter een computerscherm is groot, daarmee bedoel ik, mensen die achter een bureau zitten, degene die moeten zorgen dat de chauffeur kan werken, tuurlijk hebben ze recht op pauze, tuurlijk kan degene er ook niks aan doen, dat de brug open staat. Maar hij kan wel de ballen tonen om het bedrijf te bellen, de chauffeur komt te laat.

Maar dan hebben we ook nog andere situaties, de chauffeur moet om 5 uur in de nacht ergens lossen, maar meneer hoort de wekker niet. Verslaapt zich dus. Niemand maakt zich er druk over, dat de chauffeur pas om 09.45 uur vertrekt, knap te laat, ok de chauffeur zal het misschien nodig gehad hebben, maar je kan als planner of baas hier niks aan goed praten. Dat er klanten hun spullen niet meer krijgen, dat is eenmaal zo. Ik vind dat zelf vreemd, want plannen is ingrijpen. Daar wordt je toch voor betaald. Is de gedachte van de mens dan.

Waar gaat het toch fout tegenwoordig, waarom is er zoveel gezeik en gezeur, waardoor komt dat toch, heb ik in verleden wat fout gedaan soms, nee ik ben een chauffeur, waar is de waardering voor wat ik doe, denken we nou echt dat negatieve berichtgeving mensen gaat motiveren om vroeg hun bed uit te komen, dan door een afgekeurde politieagent achter dik glas te horen krijgen, u bent te laat, waardoor komt dat toch. Ben ik dan niet op tijd weggegaan of is de planning zo krap dat het niet anders kon.

Er zijn bazen op deze wereld die weten wat er gebeurd in het leven van een chauffeur, maar tegenwoordig worden die schaars minder, de mensen die bakken met geld verdienen omdat ze denken dat ze weten hoe de praktijk werkt, dat zijn mensen die nooit bij een klant zich hebben gemeld en een bak ellende over zich heen kregen. De chauffeur is het visitekaartje van een bedrijf. Dat vergeten mensen die ons leven bepalen.

chauffeursleven

Jukkie en ik zijn een mooi duo

Ik en mijn Nissan Juke.

Een mooi duo eigenlijk, in het dagelijks leven ben ik een chauffeur van een vrachtwagen en maak ik mijn kilometers in de nacht. Dus eigenlijk is dan een zwarte Juke wel toepasselijk. Natuurlijk ongein.

De Juke waarmee ik rijd, is nu anderhalf jaar oud. Trots was ik ooit op mijn Nissan Pixo, daarmee heb ik dingen gedaan, wat niemand zich kon voorstellen. Verhuizen en wat ging er veel in, maar dezelfde Pixo bracht mij na vier jaar rijplezier de Juke.

Ik zelf de robuuste normale uitvoering van een neanderthaler zeggen de mensen weleens, dus met tattoos en te weinig haar, getekend door het verleden, nogal breed uitgevallen. Kwam de showroom binnen lopen en daar stond hij toen, de zwart rode Juke. Deze is echt iets voor jou, buiten het feit dat ik chauffeur ben, ben ik ook een blogger en schrijf ik voor mijn plezier. Mijn fantasie sloeg niet gelijk op hol, maar deze Juke dat ben ik gewoon. Groot robuust en een uitstraling dat je zegt, ik gaat aan de kante.

Nissan vraagt vaak om avonturen die je beleeft, ik en mijn Juke, die geven elkaar veel, ik hem de zorg, hij mij de rust en de gedachte. Heerlijk rijden over Nederlands wegen, mijn gedachten laten gaan, mooi in het zonnetje zetten langs de waterkant, daar denk ik dan na over een blog, Jukkie noem ik hem vaak, brengt mij overal naar toe, ook in blogland.

Wat vond ie het heerlijk in Zuid-Frankrijk vorig jaar, wat had ie een bekijks, ja ik gunde hem dat en schreef er natuurlijk een blog over, dat zijn mijn avonturen met de Nissan Juke. Avonturen om te lezen, verhalen om te schrijven, dingen te delen. De Juke is mij en ik ben hem.

20180607_111839[1]

Vaak staat ie stil te wachten tot ik die grote vrachtwagen neerzet en ik hem open, start en lopen, nooit geen probleem mee. Achterop staat de reclame van mijn blog, gewoon omdat het kan. Trots als ie is, staat ie naast de Juke van mijn vader, die net twee maanden ouder is, trots staat naast de rode Micra van mijn vriendin, de nieuwste Micra, ook een hele mooie wagen, was ik jaloers op haar, ja in het begin wel, maar haar woorden deden mij goed, jij en de Juke dat hoort gewoon bij elkaar en ik en mijn Micra ook.

Hoeveel avonturen Jukkie en ik nog gaan beleven weet ik niet, wat voor een verhalen er gaan komen, kan ik niet zeggen. Maar wat ik wel weet, Jukkie en ik zijn een mooi duo.

Door de week blog

De chauffeur

We zijn met zijn allen 24/7 onderweg. Elke minuut van de dag stap er een chauffeur in zijn truck.

Elke chauffeur die in zijn truck stapt heeft niet de bedoeling om niet het einde van de dag te halen. Het is altijd de bedoeling om veilig de eindbestemming te halen.

Dat er ongelukken gebeuren. Die steeds forser worden is een feit. Collega’s sterven in hun harnas in hun truck. Zij gingen ook op pad om veilig thuis te komen. Maar door een fout van anderen of van hunzelf komen ze niet meer thuis. Respect voor deze strijders.

Minder heel veel minder respect heb ik voor mensen die het leed van anderen tot leedvermaak voor hunzelf maken. Ongelukken filmen. De hulpverlening in gevaar brengen. Om dan vervolgens op de a sociale media hun mening te geven. Echt te laag voor woorden. Totaal respectloos.

Hou hem tussen de lijnen en doe wat je moet doen op de weg…

chauffeursleven

Hoe oud is ze ….

Het is alweer dinsdag vandaag. Iets met 19/6/18 mooie datum . De echte zomer begint snel. Hoop dat de zon veel mag schijnen.

Letterlijk en figuurlijk dan. Want de zonnestralen zeggen veel. Toen ik naar de Parkeerplaats reed. Scheen de zon niet. Dan krijg ik weer een onderbuikgevoel. Lopend naar de gesloten deuren. Sta voor het oog en open u schuifdeur whalla open deur 2 doet ook zijn taak en voordat ik het weet loop ik door gang heen.

In de huiskamer zijn de buikjes weer gevuld. Mijn moeder zit daar hangend voorover op tafel. Op het moment dat ze weer effe overeind zit. Buig ik over haar heen. Mijn twee handen op de leuning. Ze kijk naar mijn handen. De vraag komt . Wie ben jij.

Op dat moment wist ik het al. Maar goed het is eenmaal zo. De overbuurman van haar. De 90 jarige oud aardappelboertje uit Bussum zat ook gelaten aan tafel. Hij begroete mij vriendelijk. De beste man. Heeft ook een verhaal hij vindt het best zo.

De vraag die hij stelde. Was direct. Hoe oud is ze eigenlijk. 68 jaar meneer. Hij werd stil. Ik ook. Moest effe slikken. Het is mijn moeder. De spil in de familie. Zij stond in het midden van… Mocht mijn zin niet afmaken. Mijn moeder trok het niet.

Dan rijst de vraag. Waar op welk punt zijn haar gedachten deze week of eigenlijk vandaag. Want we leven van dag tot dag en hopelijk nog heel veel dagen.

Ik loop weer weg. De boekenkast door ik sta weer buiten. Nog steeds geen zon.

Achter de deuren