Het is moederdag.

Mijn moeder.

Mijn moedertje zit nu reeds in een tehuis. Daar vecht zij zonder dat ze het weet voor haar eigen leven.

Ze weet niet eens dat het moederdag is. Weet ze nog wel dat ze een moeder is. Weet ze nog wel hoeveel kinderen ze heeft.

Haar ziekte sloopt haar. Wat kan ik haar geven. Liefde en een knuffel. Wat zal zij gaan zeggen. Wie ben jij of zal ze het weten wie ik ben. Dat is geen vraag. Maar dat is een verassing.

Iedereen zal blij zijn vandaag. Ik gun het iedereen. Maar weet wel dat iedere dag de laatste kan zijn. Mijn moeder was altijd de draaiende motor in ons gezin. Zo klein als ze was wist ze drie grote kerels klein te houden.

Nu is ze dat niet meer. Ze is het niet meer. Ze zal in haar rolstoel zitten. Ze zal niet meer weten. Dat er volgende week iemand jarig is. Ik laat het haar wel weten. Ze zal de mooie voortuin niet zien. De foto zal haar niks zeggen.

Het is moederdag de dag dat alle moeders in het zonnetje zullen staan. Maar die van ons staat niet in het zonnetje. Gewoon omdat het regent buiten..

Gepubliceerd door

alexschrijftnl

Ik ben een chauffeur met een hobby schrijven. ik heb een eigen mening over dingen en daar kom ik voor uit en daarbij zal ik meer over eten gaan schrijven.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.