`Ruimte geven is ruimte krijgen`, heel simpel..

De meeste ongelukken gebeuren op de A16, Ja ja echt waar, daar waar de mensen een lange invoegstrook hebben, maar daar geen gebruik van maken.

Logisch gevolg is dat er dan ongelukken gebeuren, want gas geven is moeilijk, want stel je voor dat je achter een vrachtwagen moet gaan invoegen, nee dat doen we ertussen en als men effe kan met een slakkengang ervoor. Dan kunnen de vrachtwagens weer in de remmen en is het feest compleet en de file daar, daar waar dan kop staart botsingen ontstaan en het oneindig doorgaat.

Ook op A1 bij de afrit naar de A30 is een nieuwe binnenkomer, nogal weer logisch, want daar snappen de mensen niet, dat de spitsstrook overgaat in de afrit, want ook daar zijn de vrachtwagens weer lastig zeker, want die rijden rechts en moeten dan een baantje opschuiven als ze naar Apeldoorn willen. Want ook daar is het geen schande om achter een vrachtwagen te gaan rijden hoor, maar nee alles wat naar de A30 wil, rijdt op de 2e rijbaan en komt er ondanks de vele borden erachter dat ze naar rechts moeten en aangezien vooruitkijken een groot probleem is op de weg, is de botsing al snel daar.

Hoe vaak voorkomen vrachtwagenchauffeurs eigenlijk een ongeluk, is daar weleens onderzoek naar gedaan, nee natuurlijk niet, want in beide bovenstaande gevallen zal er wel een reactie komen, dat de vrachtwagens te dicht op elkaar rijden en de vrachtwagens ,de personenwagens niet de ruimte gunnen op de rijbanen.

Tja zo zal het wel weer gaan en zal de vrachtwagenchauffeur weer de pispaal zijn. Niemand zalm ooit toegeven van de instanties die dit onderzoeken, dat de personenwagens ook de grote schuldigen zijn aan de ongelukken, met name aan gekantelde vrachtwagens, die kantelen niet alleen door de wind hoor. Maar ook door kamikazeacties van de automobilist.

Uiteindelijk is het gewoon heel simpel, maar niemand doet het. Ruimte geven is ruimte krijgen, richting aangeven is verplicht bij veranderen van rijbaan. Afstand houden is niet moeilijk en de laatste vraag die ik me vaak afvraag.

Zijn rode kruis piraten, die er schijt aan hebben, dat de pijl naar rechts of links brand gewoon door blijven rijden, soms ook rode stoplicht overtreders, want de kleur rood is over de hele wereld een kleur die gebruikt wordt voor gevaar. Ik kan alleen maar zeggen, ik weet van mezelf dat ik het doe afstand houden, de snelheid aanpassen en vooruitkijken, zodat je kan ingrijpen als het moet. Dat gebeurd regelmatig op een dag en ik ben er trots op, als ik veilig stil sta en degene die ik gered hebt van een ongeluk te veroorzaken, dat die in de avond weer aan tafel kan vertellen, die klote vrachtwagens altijd, die a sociale chauffeurs, die geven geen ruimte, misschien in zijn beleving dan, maar de mijne is echt anders, maar ja die meneer of mevrouw aan tafel, tja dat is nou echt een voorbeeld van, het verkeer is geven en nemen, alleen geven ze nooit. Dat is best wel jammer.

chauffeursleven Door de week blog

Maak je niet druk

Ik was net ergens. Door twee schuifdeuren heen. Als de 1 open is blijft de andere dicht en als de andere gesloten is gaat de volgende open. Dan loop je verder. Ik zeg goedemiddag en de mevrouw achter de balie kijkt me verbaasd aan. Het is nog morgen hoor. Sorry ben een nachtrijder. Dus van tijd ben ik niet zo.

Dan loop je verder druk op een knop. Klik hoor. Je loopt door de deur en je komt ergens. Je hoort de deur achter je dicht vallen. Lopend over een plein. Heerst er stilte. Het is raar. Eenmaal daar waar ik heen zou gaan. Is de kamer leeg. Ik schrik niet. Maar loop verder naar de huiskamer en daar zitten mensen tv te kijken. Ik tik haar op haar schouder en ze kijkt op. Blij en verrast. Tot er iemand binnenkomt. Die stelt der eigen voor aan mij. Dan bent u een zoon ja de jongste. Ze keek verbaasd. Een beer van een man stond voor haar. Ik dus.

Je kan je over van alles druk maken. Maar hier als je weg loopt nadat je een code hebt ingevoerd en op knopjes moet drukken . Loop je weer door de schuifdeuren heen naar buiten. De echte wereld in. Het is keihard. Maar het is goed zo.

Mensen het leven gaat door. Ook achter de gesloten deuren. .

Achter de deuren

Ik ben een chauffeur met een aanhanger vol gedachten, problemen mee soms

Het is mijn leven als mens.

Mijn leventje is voor de buitenwereld misschien mooi, nooit wat aan de hand voor een vreemde, je wordt veroordeeld als je wat uit je hart schrijft. Want dat doe ik namelijk.

Maar mijn rug is breed en mijn gevoel is gevoelig, want als de buitenwereld je zogenaamd kan, je op een plaats zet, dan zal ik bij deze die mensen kennis laten maken met mijn eigen wereld. De wereld binnen in mijn mooie leventje.

Mijn leven is verscheurd van gebeurtenissen, ongelukken, zware ongelukken. Alles wel een keer gehad, gelukkig gaat het de laatste goed en is er niks meer bij gekomen. De pijn van een gebroken rug in het verleden daar leef ik mee. De andere dingen in mijn leven, een gescheiden vader. Veel dingen mee gemaakt, zoals wel bekend, is er nu een nieuw ding bijgekomen. De wereld achter een gesloten deur, de wereld die ik niet kan, maar wel gaat ontdekken en of u het nou wel of niet wilt, ik gaat u meenemen in die wereld. Totaal op mijn manier.

Want dat is wat ik doe, ik schrijf op mijn manier, net zoals ik mijn werk uitvoer als chauffeur. Want dat ben ik, ook al denken sommige mensen van niet. Ben pas chauffeur hoor pas 26 jaar, valt reuze mee, ik ben nog van de tijd, van zwarte rookpluimen uit de uitlaat, niet zeiken maar doen, elkaar helpen waar het kan en lol hebben onderweg, tegenwoordig is het anders. Maar chauffeur ben ik nog steeds in hart en nieren.

Mensen weten niet, dat ik altijd met gedachten rondrijd in de nacht, altijd aan het denken over dingen die gebeuren. De woorden van een oud-manager van mij, ´´ondanks dat je privé nogal wat te verduren kreeg, heb je werk nooit laten versloffen´´.  Die woorden raakten mij toen en zette mij aan het denken. Hoe kan dat dat je ondanks te veel shit, steeds weer het stuur vastpakt om te met plezier en hart voor de zaak, je spullen van A naar B te gaan brengen. De liefde voor het chauffeurs vak moet dan wel heel groot zijn.

Moet wel zeggen, de aanhangwagen wordt wel steeds groter, de gedachten stapelen zich op, er gebeurd te veel in mijn leven, maar ik moet door. Stoppen is niet de oplossing. Ook nu zullen er mensen zijn, die mij veroordelen en hun het zijne ervan denken. Maar ik weet wel, die mensen hadden al lang het bijltje erbij neer gegooid, want mijn leven is geen computerspel, nee mijn leven is echt, een leven met littekens, littekens waar alleen ik weet hoe ze er zijn gekomen. Daarom schrijf ik op mijn manier.

Mensen ga leven ga echt leven, kan niks anders zeggen. Iedereen heeft wat in het leven daar heb ik ook respect voor, nogmaals vraag eens echt hoe het gaat, loop niet weg als iemand bedenkelijk kijkt, vraag gewoon hoe gaat het nou. Die vraag mis ik weleens.

Morgen gaat ik weer de baan op, met een nieuwe gedachte, het verschil ik kan uitstappen door een deur open te doen, andere mensen lopen en lopen komen dan voor een deur met een code of lopen vast in hun digitale wereld.

Mijn gedachten

Weer een Journalist die de plank totaal misslaat, wij chauffeurs zijn ook mensen.

Wederom is weer een held opgestaan, een schrijvende journalist die niet weet waar de klepel hangt en een stuk schrijft, wat best mooi had kunnen zijn, alleen het begint al bij de koptekst.

Nederlandse trucker: ooit held, nu PARIA van de snelweg. Daar gaat het al mis want het woord PARIA is een woord, als je dat opzoekt in het woordenboek, met de betekenis, verschoppeling, kasteloze en iemand die onrein werk doet. Dus dat doen wij dus, de Nederlandse chauffeur. Ja een chauffeur want een trucker tja.

Vervolgens rijden wij alleen maar binnenlandse diensten. Ik weet het niet hoor, ik rij gewoon binnenland en dat doe ik om te zorgen dat de mensen kunnen eten, dat de kranten gedrukt kunnen worden en gewoon dat de maatschappij kan leven. De gedachte dat iedere Nederlandse chauffeur in het binnenland rijdt en dat wij de schuld krijgen van ongelukken en files, dat komt mede door journalisten van kranten die ons werk niet begrijpen en gewoon een hekel hebben aan chauffeurs.

Want als ze het liedje van ome Henk Wijngaard gaan ontleden, dan denk ik snappen jullie het wel, we praten over de jaren 70 en 80 daar waar de maatschappij nog echt was, dat de kinderen nog op straat speelde, nee mensen we leven in 2018, een andere tijd. Dat een vrachtwagen 60 uur in de week moet rijden, dat begrijpt ik, maar 60 uur rijden in een week, is totaal een misgeslagen gedachten, want dat begrijpt iedere chauffeur wel. Dat gaat niet. Ja de truck wel, maar de chauffeur mag dat niet.

Dan gaat de journalist over op niet de juiste cijfers, dat wij niet meer de koning zijn van de snelweg, tja dat kan wel zo zijn, maar weet wel dat het wegennet is Nederland erg vol is, dat wij de laatste weken van alles de schuld krijgen is leuk en aardig maar niet de waarheid. Dat de vrachtwagens de steden verstikken van de uitlaatgassen, weet het niet, misschien was het in de jaren 70 en 80 zo, maar tegenwoordig is de zwarte pluim een witte pluim geworden, mogen wij niet meer in de stad komen. De Nederlandse chauffeur zit duidelijk in de verdomhoek.

Dat de grenscontroles niet hadden mogen afgeschaft mogen worden, slaat ook de plank mis, want zijn de Oostblokkers de eerste groep die ons leven verpesten, zoals er geschreven wordt, nee joh het gaat nog veel verder terug, maar dat is iedereen vergeten. Vervolgens gaat het op en neer in het artikel, duidelijk is het wel, dat een journalist erbij wilt horen, maar niet weet hoe hij zieltjes moet winnen onder de chauffeur.

Ik zou nog verder kunnen gaan met het artikel ontleden maar dat doe ik niet, omdat het niet waard is, het de zoveelste poging van de riooljournalistiek om ons in kwaad daglicht te stellen en het blijkt wel, dat iedereen schijnbaar daaraan mee doet, mensen lees toch eens en weet dan dat wij allemaal eraan mee doen om ons vak naar de kloten te helpen, we schreeuwen om hulp, we schreeuwen om dat mensen begrip moeten hebben, we schreeuwen om respect. Maar we staan niet op, omdat we geen klote hebben, dus kan niet wachten tot er weer een artikel online verschijnt met een mooie koptekst, die de plank totaal misslaat.

chauffeursleven Mijn gedachten

Is daar wat mis mee, nee dat is menselijkheid

Quote. ‘’Geef een klein deel van je zekerheden op en heb er vertrouwen in dat je er uiteindelijk meer uithaalt’’.

Dat is een quote die ik van de week ergens las. Uitgesproken door de heer Muller en anderen.

Maar die quote zegt een heleboel en geld niet alleen voor het bedrijfsleven, maar ook voor u en mij. Je hebt je eigen leven en in dat leven is zekerheid een vast iets, die zekerheid maakt soms wel onzeker, want waarom die zekerheid niet eens opzijzetten en denk eens anders. Is je leven een groot geheim, moet je er een geheim van maken, nee dat is niet geheel verstandig.

Want ik heb een leven, een leven met onzekerheid, ben ik zelf onzeker nee dat ben ik niet. Ik heb zekerheid, vast baan, leuk huis, veel uitdagingen en eigenlijk best wel een leuk leven, maar dan leuke leven heeft twee kanten. Maar de zekerheid die ik heb is dat ik niet meer gesloten ben. Want ik wil wel praten, maar niemand zal luisteren.

Niemand zal luisteren want niemand vraagt erom. Omdat iedereen in zijn eigen wereld zit, hun eigen wereld van de zekerheid. Maar is mijn leven niet gewoon gelijk met uw leven dan. Mensen denken in hokjes, mijn zekerheid is goed, maar verder denken is niet goed en daar kan de mensheid niks mee. Waarom niet, is praten met elkaar dan zo verkeerd, omdat ik maar een chauffeur ben en u de manager of directeur, zijn wij dan ongelijk. Dat denk ik niet.

Want als je als leidinggevende je wereld eens openzet, dan kan dat meer opleveren, als ik mijn wereld als chauffeur openzet dan levert dat mij ook iets op. begrip namelijk. Mensen willen altijd een uitdaging hebben, de uitdaging om meer te doen, maar iemand met een uitdaging komt niet vanzelf verder, als er niemand vraagt, wat is jouw uitdaging dan.

Het leven is geven en nemen, waar het respect wederzijds is en de gedachte is dat iedereen gewoon gelijk is en mens is, dan zal de wereld er totaal anders gaan uitzien. Zet alle hokjes van de zekerheid  eens open, kijk eens om je heen en vraag gewoon is. Hoe gaat het met je, of wat denk jij ervan, of zullen we eens samen een bakkie gaan drinken. Is daar wat mis mee, nee dat is menselijkheid.

Bovendien zal het veel gaan opleveren, wat het leven dan weer mooier gaat maken en mensen plezier krijgen. Dat is meer waard en het levert meer op en alles zal meer gaan opleveren.

Mijn gedachten

Mijn truck hield vanzelf afstand en ik kan er mee leven..

Soms moet je als chauffeur, weleens je truck afstaan omdat ie naar de garage mag, dan heb je meestal twee keuzes, of vrij of een andere truck mee.

De andere truck is meestal vreemd voor je, omdat jezelf al jaren rijdt in de oude versie, kreeg ik een nieuwe mee, ja een nieuwe truck en daar kreeg ik een heel blij gevoel van, wat de meeste mensen zullen gaan afkraken omdat ze het niks vinden.

Kreeg dus een nieuwe Daf CF 85 mee, een truck waarop alles zit overigens zelfs een richtingaanwijzer die je moet gebruiken als je van baan veranderd, gewoon omdat de truck dat wil. Ik als muziekliefhebber, doet dat dan ook gewoon, want die vreselijke brom die de geeft, als je zonder richting aangeven van rijbaan veranderd is gewoon goud, maar nooit in de maat van de muziek.

Tevens waar ik sinds afgelopen nacht een groot voorstander van ben. De truck bepaalt de afstand tot je voorganger, gewoon op cruise control rijdende vannacht en ik reed 85 kilometer per uur, tot er een voorganger opdook, de truck remde af en hield de wettelijke afstand aan. Zonder tegen te morren accepteerde ik het, vond het wel relaxt eigenlijk. Mooi veilig rijden, netjes afstand houden helemaal goed. Ook in de spits, met niet wakkere automobilisten, die overal tussen schieten, deed ie zijn werk en ik reed een ook in de spits lekker relaxt.

Nu is het in het nieuws, dat chauffeurs het systeem uitzetten, omdat het irritant is, wat ik irritant vind, is dat mede collega’s mij niet voorbij kunnen komen en dan zo dicht achterop gaan rijden, zodat ze kleine letters op mijn kenteken kunnen lezen, hebben ze nooit een klapper mee gemaakt. Of zijn ze gewoon stronteigenwijs, want het zijn ook nieuwe trucks die dat doen en ik geloof dat meeste trucks tegenwoordig met de nodige systemen zijn uitgevoerd, denk haast wel dat elke truckfabrikant er een voorstander van is.

Bovendien als je ruimte houdt, kan je sneller reageren, het is minder vermoeiend, als we dat nou eens allemaal mogen meemaken, zal de sfeer op en rond de weg beter worden, tuurlijk moet het wel Europees werken, maar daar droom ik nog maar even verder over, want dat schijnt helemaal schering en inslag te zijn. Ze rijden met nieuwe trucks rond, maar de uitleg hebben ze effe gemist meestal.

Ik zeg ik ben voorstander van alle veiligheid op personenwagens en trucks, dat zal dan minder file gaan opleveren omdat we automatisch afstand gaan houden, scheelt het ook nog brandstof volgens mijn wel, want de truck was trots op mij, dat verscheen in het schermpje op het dashboard namelijk. Ja ik heb ervan genoten, maar geef toch mij maar nog effe mijn oude vertrouwde truckie terug, ook daar kan ik het mee, afstand houden en zuinig rijden, hoe dan, nou een beheerst rechtervoetje. Dat is altijd makkelijk…

chauffeursleven Mijn gedachten

Elke telefoon heeft tenminste toch wel sms.

De wind is gaan liggen, ook al is het code geel vandaag maar daar worden we niet meer bang van. Bang word ik pas, dat het zo stil is op het vlak hoe nu verder met code rood, de melding en wat te doen bij code rood, vele meningen waren, maar miste toch wat een oplossing. In de Trouw van dit weekend, stond een stukje met een chauffeur, met de naam Elwin (wel bekend bij de vaste lezers) . Hij die weet wat zuinig rijden is en bovendien verantwoord kan omgaan met een LZV, hij is een collega van mij sinds kort officieel, maar kon hem natuurlijk al langer, hij heeft ook een kijk op het geheel en als wij samen zijn, dan praten wij met elkaar, ja gewoon in het echt.

Zijn gedachte is ook die van mij, dus wat is onze gedachte.

De mobile telefoon is het onderwerp, want wie heeft hem nou niet. Met internet of geen internet, want bellen kunnen we dan altijd, overal waar je komt zie je een telefoon, de buitenlandse chauffeurs zijn ook riant voorzien van alle middelen om contact te houden met het thuisfront. Want hoe anders krijgen ze dan de opdracht door van waar ze moeten gaan laden.

Maar even terug naar de dag van code rood, sms berichten van NL alert kwamen achter elkaar binnen, bij mij 3x en ik hoorde andere mensen 7x en 13x, allemaal om te waarschuwen voor de harde wind. Maar inderdaad is de mobile telefoon de oplossing voor buitenlandse chauffeurs te waarschuwen voor als er code rood is. Jazeker dat is een gedachte, want buiten NL alert, is het dan niet nodig dat er EU alert komt, een internationaal waarschuwing voor code rood in Nederland, want elke telefoon heeft tenminste toch wel sms.

Maar dit is Europa, niks kan samengaan, of juist wel, kan transportland niet opstaan, willen de werkgevers het ook niet, is een app dan wat, een weer app voor het transport. Kleine gedachten borrelden op bij Elwin en mij.

Waarom werd er in het verleden de topsleeper met 2×8 meter bakken verboden in Europa, omdat het gevaarlijk was en je kon niet leven in een hondenhok boven de cabine, was ik het niet mee eens want er paste een normaal matras in. Maar het was onveilig volgens Brussel, dus er de bakken moesten naar 7,60meter toe, zodat er meer ruimte kwam voor een grotere cabine. Wordt het dan ook niet eens tijd, dat er iemand wakker wordt en eens gaat kijken naar de leefruimte in de gigantische combinaties, met heel veel weinig pk en kleine cabines maar wel te veel laadruimte om zoveel mogelijk mee te nemen. Wil men het veiliger maken. Dan moeten ze eens beginnen bij de echte veiligheid.

Dan moet men gezamenlijk optreden, gezamenlijk naar oplossingen zoeken, net zoals Elwin en ik doen, gewoon praten en dan komt er vanzelf iets uit en dat is meestal nog zinnig ook, maar ook zeker onzinnig want dat hoort erbij !!!

Mijn gedachten

Voor ik het vergeet

De wereld veranderd. Waar je ooit nog een winkel binnen stapte trots met je verjaardagsgeld om je eerst walkman te kopen. Waar je met je ouders verplicht ging winkelen op zaterdagmiddag. Waar uiteindelijk een halve rookworst bij de Hema een beloning was omdat je braaf was.

Ooit was er gewoon het contact tussen mensen. Nu is het digitaal. Als je als winkelketen niet mee kan gaan dan ben je failliet. De wereld veranderd. De echte wereld wordt een wereld van uit je luie stoel boodschappen doen.

De wereld veranderd. Waarom hou ik dan zo van plaatjes draaien. Waarom breng ik een echt boek van papier uit. Waarom zullen mensen aan mijn gaan vragen. Is er geen E-book nee die is er niet. Waarom niet.

Omdat we de hele dag al leven in een digitale wereld . We weten niet meer wat echt is of nep is. We leven op stroom want als de batterij leeg is. Zitten we met lege handen. Dan is ons leven nutteloos. Want als er maar een stopcontact in de buurt is en ons leven is dan gered.

Maar ondertussen schrijf ik heel schijnheilig een blog en verplicht ik u om op de link te drukken. Dan kan u dit lezen. Toch wel vreemd voor iemand die zegt.

De echte wereld is buiten waar je de kou en nattigheid voelt. De zon kan schijnen en je blij wordt van de vogeltjes die fluiten. Ja het kan ook allemaal via internet. Best wel saai leven zo.

Voor ik het vergeet. Het leven is zo mooi . Alleen je moet er zelf een feestje van maken

Spinvis de man die ik nooit vergeet

chauffeursleven

Doe wat je moet doen..

Afgelopen week was echt onvoorstelbaar. Was het vorig weekend nog heet nieuws. Wat in alle media stond. Chauffeurs tekort groot. De fucking kranten stonden er vol mee. De sociale media kon niet om het nieuws heen.

Maar het tij keerde . Een storm kwam langs en ja het waren de chauffeurs die er een zooitje van hebben gemaakt. Al het nieuws kwam zo over dat de Nederlandse chauffeur onverantwoordelijk werkt. Wij zijn een stelletje cowboys die op de weg gevaarlijk zijn. De kranten stonden er vol van. Maar niemand heeft het door gehad. Dat de Nederlandse chauffeurs wel verantwoordelijk bezig zijn geweest . Dat ze hun ervarenheid hebben gebruikt om mensen in situaties uit de wind te houden.

Maar het modder smijten ging verder. De CNV dacht bijdehand te zijn. Zo bijdehand dat ze niet meer geloofwaardig zijn. Net zoals de kranten helemaal afgedaan.

Nu is het weer zondagavond en er gaan weer chauffeurs onderweg. De lange weg te gaan . Vannacht gaan we ook weer. Morgen overdag gaan we ook weer.

We gaan allemaal met 1 doel op weg. Om weer veilig thuis te komen. We gaan op weg om spullen naar de klant te brengen. Waar de grootste azijnzeikers van afgelopen dagen weer kunnen van leven.

Collega’s kop omhoog en de nek recht en weet dat het vak van chauffeur echt het mooiste is. Dat de president en zijn consorten dat niet snappen. Dat wij als voetveeg door de kranten worden gebruikt. Dat is hun probleem. Want allemaal vergeten ze 1 ding..

chauffeursleven

Vanwege interne bouw…

Hoi allemaal.

Heb erover nagedacht en een nachie geslapen. Ik voeg niks toe aan het verhaal. In de tijd van mobile telefoons en apps ligt de oplossing heel dichtbij. Maar ik zeg en schrijf er niks meer over.

Vandaag gaat ik me bezig houden met een project in huis. Iets waar ik blij van wordt. Iets waar ik elke dag tegen aan moet kijken. Nee ik plaats er geen foto’s van. De koffie staat altijd klaar hier . Dan kan je zien waar ik elke dag tegen aan kijk als ik thuis kom.

Fijne zondag allemaal en tot laters.

chauffeursleven