De chauffeur in Calais, de burger, we zijn vogelvrij.

We zijn vogelvrij verklaard als staatsburger.

De Franse Raad van State, heeft het bepaald, dat migranten in Calais, die in de jungle van Calais verblijven, illegaal dat zeker wel. Dat daar voorzieningen moeten getroffen voor water en sanitaire voorzieningen. Want de omstandigheden waarin deze mensen leven die heel graag naar Engeland willen onmenselijk zijn.

Mensenrechtenorganisaties en jawel migranten hebben gezamenlijk dit voor mekaar gekregen en ze hebben het voor elkaar gekregen. Dat de deur weer openstaat voor meer migranten.

Dan voor heel Europa, daar waar een migrant is uitgeprocedeerd is, is een lange garantie tot illegaal verblijf in het land waar u verblijft toe gestaan. U heeft het vrij recht om zich te bewegen en met wapens te gaan schieten en met kapmessen mensen afte maken. Omdat de regels van Europa dit gewoonweg toe staat.

Iedere staatsburger van Europa is vogelvrij, we mogen rondlopen, maar optreden mogen we zeker niet. Want in Calais een migrant dood rijden betekend, gewoon een celstraf van enkele jaren.

Maar als een migrant een chauffeur doodslaat, dan zal er niet opgetreden worden omdat de migrant een beschermd iemand is. Het is het beleid van geheel Europa, die maken grote fouten. Fouten die niet meer goed kunnen worden gemaakt.

Het gaat niet alleen meer over migranten, maar vandaag werd een bende stuntmannen opgepakt. Zij roofden op een onmogelijke manier vrachtwagens leeg. Ach wat krijgen ze nou voor een straf. Niks denk een taakstraf.

Waar gaat het heen of waar zijn we nu in Europa. Staatsburger in eigen land is al lang niet meer aan de orde. Want daar zijn we al jaren aan voorbij gegaan. Maar de vraag is hoe lang nog.

Zijn we echt vogelvrij als staatsburger of niet.

Mijn gedachten

Het woord RESPECT is echt tijdloos.

Menvrouw is gewoon eigenlijk Meneer en Mevrouw. Maar zo onderhand zien we het door het bos van letteren niet meer, welke aanhef gebruikt gaat worden.

 

Want de het woord respect vervaagd gewoon bij alles wat er nu gebeurd, moeten de conducteurs bij de spoorwegen een cursus gaan volgen, over het niet meer in de mond nemen van Meneer en Mevrouw, moeten de brieven van de gemeente Amsterdam ook aangepast worden. Terwijl een heleboel burgers de opvoeding hebben genoten, van u zeggen en respect hebben voor alles en iedereen. Wat is daar mis mee. Echt helemaal niks.

Is het woord RESPECT nu echt uit het woordenboek gegumd, mag toch hopen van niet. Waarom moet er zoveel ophef over worden gemaakt. Want ja meneer of nee mevrouw is toch helemaal niks mee. Nog effe is het geen damesvoetbal meer maar gewoon voetbal, dat is het namelijk ook. Maar tussen damesvoetbal en mannenvoetbal is wel degelijk een verschil en dat is geld.

Gaat het daarover, gaan we weer in hokjes denken. Daar gaat ik niet mee in, want ik vergeet mijn opvoeding niet. Ook mijn diensttijd niet, daar moest ik wel respect hebben en tonen. Maar u daar weet u het wel eigenlijk.

Gisteren zat ik in een restaurant, iets met wat te vieren, daar zat een stel naast mij, duidelijk dat de man heel veel te vertellen had. Luid vroeg hij de aandacht van zijn dame eh het wat tegenover hem zat. Dan vraag ik me af, hoe groot is de muur die hij voor zijn gezicht heeft, weet ie wel dat ie niet alleen is. Dat is dan toch gewoon respect hebben voor anderen gasten en hou je in. De rust wederkeerde toen hij vertrok. Ach is het dan echt zo moeilijk.

Kiezen de spoorwegen en de gemeentes gewoon de makkelijkste weg en is het woord respect een scheldwoord of gewoon een onmogelijk woord aan het worden. Als het aan mijn ligt niet.

Want ik heb wel respect in mijn donder en dat zal ik altijd blijven houden, of je nou raar of dik bent, homo of lesbienne, kaal of een krullenbol bent. Meer verdiend of minder verdiend, uiteindelijk is iedereen mens, mens van vlees en bloed, de mens die alles zal overleven en alles al heeft overleefd.

Net zoals het mooie woord respect. Dat woord zal altijd blijven bestaan. Want we denken tegenwoordig in hokjes maar die hokjes hebben deurtjes. Zorg ervoor dat die hokjes geen hokjes meer zijn. Maar leef je eigen leven en laat mensen in hun waarde. Daar campagne voor voeren is beter dan geen meneer of mevrouw zeggen. Denk eens aan toekomst en kies niet de makkelijkste weg.

Ik hoop alleen maar dat mensen het gaan doen. Respecteer elkaar, helemaal deze week. Want pride Amsterdam is er, voorheen de gay pride. Maar de naam is veranderd, waarom omdat de gay scene alles mensen respecteren. Maakt niet uit dat als hetero mee feest viert. Dat is nou respect hebben. Een feest vieren met iedereen.

Een feest vieren met zijn allen, geen onderscheidt en laten we dat voorbeeld, gewoon in het echte leven volgen. Respecteer gewoon iedereen en spreek onbekende gewoon aan met ja u weet het wel.

Mijn gedachten

Zwarte zaterdag het is en blijft zo kansloos.

Zwarte zaterdag, als eerste is er nog geen actiegroep opgestaan om in actie te komen tegen het woord zwarte. Kan me eigen niet van de indruk ontnemen dat er vast wel iemand over nadenkt.

Maar zwarte zaterdag, de dag dat de gehele volksverhuizing begint, hier vanuit Nederland, rijen lang achter elkaar caravans en nog meer van dat gedoe, lekker in je vakantie in de file staan of in de lange rijen op Schiphol.

Deze mensen zeiken het hele jaar door over dat men lang in de file staat, door vrachtwagens en dat die altijd voor files zorgen, de mensen die vandaag de keuze maken vrijwillig om gezellig met vrouw en kinderen op de achterbank, naar het zuiden van Frankrijk of Spanje te gaan rijden, hebben het rest van het jaar, het recht niet meer om te zeuren over files. Want ze veroorzaken, door middel van geen afstand houden, gedurig lang links te blijven rijden, de files zelf op dit moment.

Dan hebben we nog de mensen op Schiphol, die mensen, klagen ook het hele jaar door, over lange rijen bij de kassa of stations, ja we gaan fijn op vakantie en we nemen het goede humeur mee. Waarom kan dat niet gewoon het hele jaar.

Zwarte zaterdag is de dag dat ook vele Fransen op hun wel verdiende vakantie gaan, 4 miljoen maar liefst. Dat in combinatie met de topchauffeurs uit Nederland, want het is eigenlijk wel bekend, de Franse chauffeur is nog brutaler dan ook maar iemand ander, dit levert weer mooie autogesprekken op, want de irritatie is en wordt groot in de gemiddelde personenwagen. Daar waar de mensen het zich op verheugen, drie weken vakantie, is het begin van de vakantie gewoon een hel.

De vakantie van deze mensen, duurt drie weken, ze zijn al een week kwijt om bij te komen van de reis , dan een week genieten en de derde week, is het weer stressen, want er moet meer mee terug dan op de heen weg mee genomen is. Ja heerlijk he de zomervakantie en weet je wat nog leuker is, de fransen komen over drie weken ook weer terug.

Want met twee of meer kinderen op den achterbank, zal elk jaar de vraag rijzen. Als ze uiteindelijk aangekomen zijn op de camping, volgend jaar weer. Dat is de vraag, want dan zullen ze zeggen, volgend jaar gaan we vliegen. Eh is dat niet gewoon het probleem verschuiven.

Ach ik denk maar zo, ik werk nog wel effe door en als iedereen weer vol met stress aan het werk gaat over een paar weken, zal ik heerlijk rustig op vakantie gaan. Niemand zal ik tegenkomen en ik denk dan alleen maar. Volgend jaar weer, nee niet vliegen dat denken dan alleen de mensen die op zwarte zaterdag op vakantie gaan.

Mijn gedachten

Glimmende trucks, bier en sterke verhalen ..

Het truckstar festival is dit weekend, vorige week werd ik nog verwezen door een hersenloze van de bond, die schreef veel plezier met je vrienden volgende week in Assen. Oh ik vroeg hem wat is daar dan. Meneer gaf geen antwoord. Dat zegt dus al genoeg over hem, maar ook over mij, want niet iedere chauffeur gaat naar Assen.

De laatste keer dat ik er was, heette het nog, het truckstar power festival en het was op circuit van Zandvoort. Ja dat is een tijd geleden, misschien wel de mooiste edities waren dat. Tuurlijk waren er toen al verkiezingen en het verschil met toen en nu. Toen werd er geen onderscheidt gemaakt tussen merken, de mooiste won gewoon. Maar nu tegenwoordig de afgelopen jaren, is het Scania wat constant wint, of het stemgedrag van mensen is veranderd, of er is sponserbelang om de hoek aan het kijken. Het maakt mij niet uit, maar wat mij wel uit maakt, dat er buiten de Scania nog meer merken zijn, is Renault al eens een mooiste geweest, toevallig kan ik er 1 die zo had mee kunnen doen, voor de hoofdtribune, maar nee hoor. De geile blikken en uithangende tongen gaan weer naar het bekende merk. Ach het is wel zo, dat merk daagt gewoon uit om er iets van te maken.

Maar slaat het niet door. Nee zeker niet. Want of je nou met Daf, Scania, Renault of een

ander merk rijdt en je bent er trots op, dan mag je hen ook tonen, waarom dan niet op het truckers festival van Nederland, in Assen.

Een weekend samen met een heleboel collega’s lol hebben en kijken wie er de mooiste en langste heeft, complete zwembaden in containers en nog beter is het barbeknoeien gewoon met veel bier en chauffeurspraat, het klompen gehalte zal hoog zijn. Ja dit is de echte chauffeur. Snapt u het wereldje niet, ga dan naar Assen en ruik aan het wereldje, mocht u dan gedachte krijgen om chauffeur te worden, dit is niet de werkelijkheid.

Normaal zijn ook deze dames en heren hard aan het werk, glimmen de trucks niet en staan ze niet netjes opgesteld, maar eigenlijk gewoon achter elkaar in de file elke dag.

Waarom ga ik niet dan, omdat het mij niks doet, de grote verhalen en sterke verhalen, maakt mij dat geen echte chauffeur, nee zeker niet, want ik ben een chauffeur in hart en nieren en heb diesel in mijn bloed. Alleen ik hou niet van te veel mensen en alles van hetzelfde.

Ik wens iedereen die gaat dit weekend een super weekend en zorg dat de glimmende trucks glimmend blijven en geniet van het oer Hollandse avond, volgens mij was een hardrock avond beter geweest. Maar laat Nederland zien, wat de chauffeur eigenlijk is.

Gewoon een mens, die houdt van zijn vak.

chauffeursleven

Heeft een rechter eigenlijk wel gevoel ,een truck wel.

Ik ben een chauffeur met een gevoel, ik ben een truck met gevoel, ik ben een vader met gevoel, ja het lijkt erop dat ik man ben met gevoel in zijn lijf.

 

Vooral het laatste een vader met gevoel. Ik ben  getrouwd geweest, maar ook gescheiden. Vele mannen en vrouwen zullen dit gaan herkennen.

Je trapt de kilometers weg, door de donkere nachten tijd zat om na te mogen denken. Op het moment dat je achter het stuur kruipt, begint het al, je let op de weg, maar je hersenpan draait overuren, nog meer dan je werkelijk aan het werk bent. Je dacht een mooi leven te hebben, getrouwd en drie kinderen, ja het was bijna te mooi om waar te zijn. Verdiende bakken met geld en alles ging van een leien dakje. Tot dat je thuiskomt en je huis is leeg, maar dan ook echt leeg. Je vindt op de tafel een briefje, ik gaat van je scheiden. Ja kort maar krachtig.

Dan stort je mooie wereld in, keihard, want ja zag het niet aankomen. Maar je moet door, je weet niet waar je heen moet met je gevoel, schamen is dat het woord, je kan niks met gevoel je bent gevoelloos. Dan komen de eerste brieven van een advocaat binnen. Het spelletje is begonnen, spelletje het is een oneerlijk spel, omdat de rechtsstaat hier in Nederland, toch wel zo onnoemelijk vrouwelijk is aangelegen, want kinderen horen bij de moeder en vaders kan zich eigen de tering gaan werken om alles te mogen betalen. Want tja de wet van echtscheiding stamt nog uit het stenen tijdperk, toen de vrouw nog maar 1 recht had, namelijk het aanrecht. Loop van de jaren hebben de mannen ook recht gekregen, niet heel veel, maar het is onrecht.

Want als de scheiding is uitgesproken en alleen het verhaal van vrouw geld voor een rechter, want de man tja die heeft niks te zeggen in de rechtszaal. Begint het echt, het psychologische spel, natuurlijk zijn er drie kinderen in het spel. Daar doe je alles voor. Echt alles voor, maar het is nooit genoeg. De verhalen die ondertussen rondgaan. Hoor je via andere onbekende mensen terug. Je kinderen kijken je aan, of je een boeman bent, je begrijpt het niet.

Je stapt weer achter het stuur en rijdt een eind weg, naar een onbekende bestemming, alleen de truck weet de weg. De chauffeur die achter het stuur zit, denkt wat ik heb ik fout gedaan, waarom worden de kinderen tegen opgestookt, waarom zijn er die verhalen, dat ik een pedofiel ben, dat ik foto’s maakt van mijn twee dochters.

Waarom verzint iemand deze onzin eigenlijk, ik hou van mijn kinderen.

Iemand verzint dat verhaal, om in de aandacht te blijven, kinderen op te stoken tegen hun vader of moeder, want het gebeurd zowel bij man of vrouw. Het is de ziekelijke gedachten waar bij een uitspraak van een rechter nooit iets mee gedaan wordt. Dat is de grootste fout die het gerechtelijk systeem maakt. Bij een scheiding, zijn altijd twee mensen betrokken. Twee mensen met gevoel, uiteindelijk zijn de kinderen die de keuze gaan maken. Is dat de strijd die een ouder voert, nee dat is een ongelijke strijd. Want volgens de rechter heeft de vrouw meer rechten dan een man. Hoe lang nog. Dat vraag ik me af.

De chauffeur gaat nog maar eens zitten en denk, wat een klote wereld, ik word niet gehoord en mijn truck heeft geen oren.  Dit verhaal is niet zomaar een verhaal, het werd geschreven door een truck, die wou zijn gevoel eens kwijt.  Ja de truck wel.

Mijn gedachten

Was het vroeger nou echt heel veel anders dan tegenwoordig.

 

Ja en natuurlijk een dikke nee. Waarom ja dan. Nou dat zal ik eens proberen uit te leggen.

Toen ik ooit 25 jaar geleden begon met rijden, na een hele lange tijd een bijrijder geweest te zijn, van een vriend van mijn vader, dat gaat terug naar toen ik 8 jaar was, maar dat komt wel een andere keer. Dus ik gaat al een vrij lange tijd mee in het transport. Ook al denken sommige mensen er heel anders over.

 

Maar vroeger begon de dag ook met koffie en in heel veel gevallen een peuk erbij en dan kon de dag beginnen. Als eerste start de truck wel of niet, schreef je een kaart met een gat in het midden vol, met je naam, datum, plaats van beginnen en zette je een kruisje op het tijdstip wanneer je begon, dit ding heette een tacho graafschijf. Die was van dik papier of dun karton, maar dat ie veel kon hebben, ja dat was zeker. De tachograaf ging rond en een pennetje registreerde je uren en snelheid.

Het kat en muis spelletje toen was eigenlijk gewoon, geen controlerende instantie tegen komen en dan was het goed, werd je wel aangehouden, dan was het de vraag die je eigen afvroeg, zit ik goed of niet. Kan wel zeggen, die tachograafschijf van dun karton, smaakte volgens mijn collega niet met zout.

Ach ben ik er trots op, dat ik de schijven zwart inleverde op kantoor, nee maar de tijd was anders toen, hier in Nederland dan, we durfden veel meer risico te nemen en een nachtje doorzitten of de 24 uur aantikken, ja dat kon en dat gebeurde.

Maar de schijf was ook makkelijk te vervangen, zoals je aan de tijd zat, gooide je gewoon een blanke schijf erin.  Bekend verhaal toch. Ach toen was het zo en tegenwoordig zijn we zo heilig.

Zo heilig bezig, we stappen in de truck na een bak koffie zonder peuk en steken de pas in de gleuf, wilt u pinnen of werken, nou doe het laatste maar. Effe wachten tot het blokje vol is en dan kan je weleens beginnen. Oh ja die pas he, die kan je niet eten, die is nogal hard volgens mijn collega.

Wat wij vroeger deden, doet de nieuwe lichting cowboys van de weg, de vrienden uit het Oostblok nu eigenlijk gewoon, ze rijden en trappen een eind weg en boetes krijgen ze niet, omdat ze geen geld hebben, vroeger was het wel zo bij ons, want Nederlanders hadden altijd geld, maar dat is geen vergelijking, maar dat er tegenwoordig gesjoemeld wordt met rijtijden en voornamelijk rusttijden dat weet ik wel zeker en als ik heel eerlijk ben.

Ik mis de liefde van in de morgen het kaartje schrijven ook weleens, niet dat computergedoe in de donkere nacht, gewoon effe schrijven en rijden maar. Nu moet ik elke nacht oppassen dat ik niet mijn pinpas in de gleuf steek, want geld geven doet de digitale tacho niet, maar geld kosten des te meer.

Ja vroeger was op tacho gebied niet veel beter dan nu.

Was vroeger alles beter nee joh

Alex ikke dus en muziek en bovenal koffie, ja dat ben ik dus helemaal.

De koffie is een middel of eigenlijk een genotsmiddel waar je intens van moet of mag genieten. Het is voor mij persoonlijk gewoon een brandstof, de wereld van onderzoekers kunnen wel blijven onderzoeken, dat de koffie slecht voor je is. Maar zo onderhand is ademen op deze wereld ook slecht voor je.

 

Koffie is bij mij elke dag aanwezig, tot grote wanhoop van andere, maar die hebben pech. De koffie is voor mij iets om de dag mee te beginnen, wel met echte koffie hoor, want wie kan het als ik het omschrijf. ´

Koffie uit een machine, je hebt zin in een bakkie, je ziet de automaat staan, je zet het bekertje eronder, druk op het knopje en plof het bekertje vol, de zogenaamde plof koffie, een diepvries substantie wat warm wordt gemaakt en dat koffie mag noemen, ik noem het gewoon een goed middel als je darmen dicht zitten, na een bakkie koffie kan je gelijk naar de wc. Het woord koffie is magisch helaas weten sommige fabrikanten dat woord zo te misbruiken, dat de onderzoekende instanties eens die fabrikanten moeten gaan onderzoeken, of ze wel weten wat echte koffie is.

Maar koffie is voor mij een rode draad, vroeger had ik een baas, die zei, Alex gaan we koffiedrinken, ja lekker Roel, heb jij een kwartje voor me dan, zei ie altijd standaard. Ja dat was een mooie baas die Roel Mur.

Maar nu na 25jaar chauffeur zijn en eigenlijk koffie verslaafd en ook nog muziek erbij, want wat is er lekkerder om een goede lp op te zetten en een lekker bakkie koffie erbij te hebben en te genieten. Ja dat is voor mij het gevoel van vrijheid.

Maar wat er nog mooier is, drinken uit een mok, een koffiemok. Mijn eigen koffiemok. De mok van alexschrijft.nl. Gewoon een mok die bij mij hoort, de mok die niet te krijgen is, maar ik weg geef aan mensen, die ik zelf uitkies. Maar gisteravond was het zover, de eerste mok ging naar de jarige Eline. Zeer verrast was zij en ik ben er trots op.

Ik gaat nog maar een bakkie nemen en luister dan naar muziek en weet ik dit is de zondag, de dag van rust. Rust met een bakkie koffie en ja ik weet nu, dat u denkt wat voor een muziek dan, dat is mijn eigen smaak net zoals de koffie dat is ook mijn smaak, maar hij smaakt thuis het beste.

chauffeursleven

Mensen in hun waarde laten

Ik schreef een blog. Meestal denk ik daar over na en formuleer ik het en begin dan te schrijven.  Helemaal als het om een onderwerp gaat. Waarvan ik al denk. Daar komt shit van. Ja dat kwam er ook. Ik was een broekie . Was iemand zonder ervaring en kwam pas net kijken. Tuurlijk kwamen deze woorden uit monden . Van mensen waar ik van het verwachte. Maar wat mij nog het meeste steekt. Die mensen lezen niet door. Want uiteindelijk schrijf ik het blog uit met mooie woorden. Maar sommige mensen gaan altijd gelijk in de verdediging.  Ach dat zegt meer over hun dan over mij. Morgen een blog over twee projecten in de polder. Ja bouwen op klei. Dinsdag weer een blog over mijn verleden. Oh ja mensen van de bond. Leuk om te lezen. Ik weet ook de goede oude tijd te omschrijven. Toen was de bond nog wat waard..

chauffeursleven

De bond doet het weer en opletten nee joh niet nodig.

De bond van kansloze doorzetters ook wel de FNV genoemd in mijn optiek, gaat weer eens naar de rechter toe, want tien Hongaarse chauffeurs, hebben volgens de bond en hun zelf recht op Nederlands loon, omdat ze lees, in dienst zijn bij een Hongaarse brievenbus vestiging van een groot transport bedrijf uit Erp, ja u leest het goed , ze hebben daar getekend en waarschijnlijk het contract niet goed doorgelezen, dat ze uiteraard voor een hongerloontje weken onderweg zijn en in de 8 weken afgelost worden op een afgesproken plaats, door een busje met verse chauffeurs. Deze tien chauffeurs, rijden schijnbaar veel in Nederland rond en de FNV steunt hun, na een eerste rechtszaak die is geweest, met een uitspraak, dat ze in Hongarije belasting betalen en daar op de loonlijst staan, denk de FNV in hoger en hoger beroep te gaan. Want ze willen hun zin doordrijven tegen die grote firma uit Erp. Gaan ze het winnen, nee is het antwoord en van die tien chauffeurs hoor je nooit meer wat van daar zorgt de baas wel voor, want lastig personeel bij elke firma is niet goed.

Maar waarom doet de bond niet eens overleggen met de verschillende afdelingen, want volgens mij zijn ze ook in Brussel bezig toch, dat is het tegenovergestelde van wat ik hierboven schreef, wordt het niet tijd bij de bond, dat er eens samengewerkt gaat worden en dat alle chauffeurs die ze vertegenwoordigen eens gezamenlijk de boel op stelten gaan zetten. Ja ik zeg Europa is toch 1, dan ook allemaal samen in actie.

Sorry ik draaf door, want de grootste hetze tegen de chauffeur wordt gevoerd via internet. De medeweggebruikers, weten tegenwoordig de Facebookpagina voor chauffeurs te vinden, de reacties zijn niet normaal meer. Ja ik lees mee en walg ervan. Waarom is dat toch in deze tijd, dat mensen geen respect meer hebben, ja ik begin weer over respect, de foto’s van trucks die op de vluchtstrook staan, komen steeds meer voorbij, ja leuk he.

Maar die vrachtwagen bij Deventer op de A1, daar keek niemand naar om, want die had een geel kenteken en dan is er godverdomme geen eer te behalen he sensatiezoekers, die man is te jong overleden, had nog jaren door willen gaan, had er maar 1 collega of controlerende instantie gestopt en op de deur geklopt, dan was er nog misschien actie kunnen ondernomen worden. Nee die chauffeur is de dupe geworden van de hetze tegen andere kleur kentekens en zo snel mogelijk een foto op internet krijgen.  Die chauffeur laat een familie achter, gecondoleerd familie.

Ja ik ben nogal boos eigenlijk of eigenlijk gewoon rechtdoor aan het schrijven, net zoals die man die dacht even bijdehand te zijn via LinkedIn een verhaal de wereld in te helpen, maar die man vergat 1 ding, het is niet zijn verhaal, maar een verhaal uit een krant, een klein gedeelte heeft ie zelf bijgevoegd, ja daar zou de bond ook eens wat aan moeten, de bazen die eigenlijk koppelbaas zijn, deze man gaf het openlijk toe. Deze man was en directeur van een bedrijf wat Poolse mensen begeleidt en zijn naam, laat maar.

Het komt gewoon allemaal op hetzelfde neer, de hetze tegen onze Oostblokse collages gaat gewoon door en daar hebben we maar mee te leven, gelukkig doen we dat wel samen met zijn allen, dat dan weer wel.

chauffeursleven

Was het nou echt beter vroeger, nee joh.

Was vroeger alles beter, nee hoor we worden alleen ouder.

Het leven van een chauffeur is een mooi leven, helemaal als je de macht hebt, om op een grote vrachtwagen te mogen rijden. Dat is bestaand feitje geloof ik.

Leeftijd maakt niet uit, maar dat het in de loop van de jaren veranderd is. Dat is ook een feit. Want vroeger toen ik een kleine jongen was, wist ik het al op heel jonge leeftijd, ik word chauffeur, ja in het tijdperk van trucks, met grote sturen en versnellingspoken, ja in de tijd dat het nog werken was om chauffeur te zijn. Klaag ik nu dan, nee de gedachte die bij mij heerst, is gewoon ja die tijd komt nooit meer terug, voor niemand.

De tijd van diensttijd waar vele mannen hebben leren rijden, diensttijd waar je het woord respect ingeprent kreeg. Ik had de genoeglijke eer, om al chauffeur te zijn, voordat ik in dienst ging, maar leerde wel rijden daar. Natuurlijk ook wat anders, dat is de innerlijke mens verwennen, maar dat kwam mij ook nog van pas in de toekomst. Maar na de diensttijd zijn de meeste mannen in mijn omgeving chauffeur geworden.

Ja dan praat ik over mannen die nu even oud zijn of iets ouder, ach 30 jaar met 20jaar levenservaring ach das niks, die komen net kijken zegt de jongste. Maar die mannen hebben een verhaal, een verhaal wat tegenwoordig nog steeds bestaat.

Want vroeger hadden we een groot stuur, metalen bumpers, zwarte rook uit de uitlaat, het woord respect, bestond nog, we hielpen elkaar onderweg, bij een klapband, of samen eten, telefoons hadden we niet in die tijd, want de 27mc bak, was het middel in geval van nood, pinnen konden we niet, we leefde met tig portemonnees in de truck, ja dit was ons leven. In kleine cabines leefden we voort, Spartaanse cabines dat waren het toen, geen gezeik, maar de trucks waren erom te werken.

Ik zeg niet dat het tegenwoordig anders is, maar toch wel eigenlijk. Want waar we vroeger spierballen kregen van het grote stuur, zitten we tegenwoordig, met 1 hand te sturen. Als je tegenwoordig tegen een paaltje aanrijdt, dan is niet het paaltje beschadigd, maar is de bumper gescheurd. Belden we niet met een bandenboer, nee konden we zelf wisselen, geld pinnen met een pinpas, tja tegenwoordig hou je gewoon je telefoon tegen de pinautomaat.

Ja dan hebben we de 27mc bak, laatst las ik een antwoord van iemand.

Iemand was een bekende onderweg tegen gekomen en riep iets over de bak heen, de collega reageerde niet, later in het weekend, verscheen er een vraag op Facebook, hoi maat, zag je me niet, kon je de mike niet vinden van je bakkie, waarop de collega zei, nee ik heb tegenwoordig, Vodafone redt abonnement, internet door heel Europa heen. Ik las dat en dacht. Weet het niet hoor, wat is mooier om snel met elkaar te kunnen praten onderweg, je telefoon, mag je niet vasthouden, maar de mike wel.

Is de dame die vier weken onderweg was heel verbaasd en aan het afkicken en mist haar hoge zit in de truck. Maar die dame weet het wel, net zoals die collega’s van mij op internet.

Leeftijd maakt niet uit om chauffeur te zijn. Maar alleen de tijd is heel anders dan vroeger, maar het principe blijft hetzelfde, we brengen spullen van A naar B en 1 ding heeft alles overleeft.

Ja de 27mc bak kost alleen wat in aanschaf, maar dan hebben we er jaren plezier, van kost geen geld onderweg, je hebt, veel meer contact met de vrienden van de weg.

Ja ik droom verder. Ik ben een chauffeur, met een droom, maar ook met een gedachten, was vroeger nou echt alles beter.

Was vroeger alles beter nee joh