Menselijkheid tonen en respect geven , mijn wens in 2017.

Het leven is een groot puzzelstuk.

dd40a63eeb10a925079f22e0a07bccc6

Ik begin dit laatste blog van het jaar 2016 gelijk goed, want het leven is een puzzel, die kan bestaan uit vele losse puzzelstukjes. Ik en mijn lieve vriendin zijn daar een groot voorbeeld van, begonnen wij het jaar 2016 in een grote puzzelbak, met heel veel stukjes weten wij aan het einde van dit jaar, dat alle stukjes die we hadden op zijn plaats zijn gevallen. Zo genoeg geneuzel over mij zelf.

Ik wil het eens hebben over menselijkheid, dat woord is net zoals respect een woord met een betekenis, die iedereen bijna niet meer weten. De tegenwoordige jeugd is een robot aan het worden en de oudere jeugd geeft zeker het voorbeeld niet hoe het moet, op internet is de grootste ellende te vinden, het woord respect in reageren is ver te zoeken. Daarover straks zeker meer.

Maar echte menselijkheid is ziek worden, door te veel nadenken en binnen vetten, ja het was een goede hele goede vriend van mij, ik heb hem in het verleden al eens gezegd, kerel als je wilt praten kom dan. Maar ja, een chauffeur die zijn kilometers maakt, denkt gewoon teveel na en hij kwam zijn eigen tegen. Het belangrijkste van het lichaam deed een beetje raar, ja zijn hart. Mijn goede vriend kwam thuis te zitten, hij werkte hard en zo hard dat ie weer mag rijden. Thieu ik ben trots op je vriend en weet dat er ook echte vrienden zijn.

Echte vrienden, ja jeugdvrienden dat waren we zeker, zij die achterop zat op mijn fiets op Texel , mijn jas vol lippenstift bevuilde, omdat ik een brede rug had, kon er zat op, zij woont al heel wat jaren in Almere en eigenlijk pas sinds een paar jaar weer contact, zij heeft een hoop mee gemaakt, teveel eigenlijk en ze loopt vaak in gedachten, zo ook een keer op vrijdag middag, ergens in kansloos doe- mere in Almere, helemaal in trans en wie stond daar , ja ikke, hallo Karin , ze keek op en weg trans. Ik weet dat je verdriet hebt, ja hebt een hoop verloren de laatste jaren. Maar je bent sterk.

Nu kom ik ergens waar menselijkheid en respect heel ver te zoeken is, namelijk in de werksfeer.

Mijn werk als chauffeur neem ik als voorbeeld. De transportwereld veranderd radicaal, de mensen veranderen in hun gedachten, ze lopen te janken als kleine kinderen, als er weer een ongeluk is gebeurd met een oostblokker die toevallig in de berm kwam en kantelde, jawel dan komen de reacties los. Onmenselijk gewoon zonder respect branden ze de chauffeur die een vrouw en kinderen thuis heeft af. Want daar zijn we goed in, ik we want personen aanwijzen doe ik niet, maar ik schaam me diep voor de mensen die denken dat het flink is om mensen te beledigen. Respect is het toverwoord, ik schrijf heel veel over en weer met Edwin Kuiper, je weet wel die eigenrijder eigen baas en eigenaar wat die mooie zwarte Renault truck, ik schreef eens een blog voor hem en dat was 1 van de best belezen blogs dit jaar en op twee Eline de truckchauffeuse.

Hij schreef dit voor het jaar 2017.

‘’2016, wat een apart jaar!

Ten eerste weer heel veel mensen (beter) leren kennen. Allemaal “positivo’s.

Thuis het een en ander veranderd, waardoor wij weer volop zonder grote zorgen de toekomst in kunnen.

Maar ook het jaar van onze nieuwe vrachtwagen, waardoor we nogal wat aandacht hebben gekregen van diverse media. Gelukkig allemaal positief en erg leuk.

Kritisch heb ik nogal wat dingen gevolgd en zelf ook het een en ander op mijn pagina geplaatst. Waar ik onderhand wel achter ben, is dat je van een groot deel géén mening mag hebben, hoe negatiever je bent, des te meer aandacht krijgt je post.

Maar dan sterft er vorige week ineens een Poolse vrachtwagenchauffeur, die het gevecht om mensen te behoeden voor een ramp, met zijn leven heeft moeten bekopen. Vreselijk dapper, vreselijk triest. Maar ineens zie ik duizenden reacties op FB, waarbij het ineens geen “Kutpool” meer is, maar een HELD. Een beetje doorzoeken doet je dan beseffen dat dat allemaal reacties zijn van mensen, die op de “Jank pagina’s” nooit reageren.

Ik ben er dus van overtuigd, na een gesprek met Alex Does, dat het niet ineens de jankers zijn, die nu ineens bijdraaien, maar dat er op Facebook een hele grote groep mensen zit, die normaal alles rustig bekijken en zich niet mengen in het “hersenloze gezeur”.

Ik hoop dat onze gedachte daarover juist is en dat deze mensen het aankomende jaar meer reden hebben, om ook mee te praten. Natuurlijk niet over nog meer doden, maar simpelweg, een beetje normaal doen tegen elkaar.

Natuurlijk is niet alles rozengeur en maneschijn, maar we kunnen ook overdrijven.
Lach eens wat meer, denk wat langer na voor je iemand in alle anonimiteit tot grond afbrandt en laat een ander ook gewoon een mening hebben.

Iedereen fijne feestdagen en wens jullie allen een prachtig en positief 2017’’

 

Edwin diep respect voor je als eerste, je bent prachtfiguur, ook ik heb mensen leren kennen, waaronder jij, een eigen mening en duidelijk, gewoon zoals het hoort. U merkt dat Edwin en ik op dezelfde lijn zitten. Heel mooi om dat te weten, want dan kunnen we in 2017 eens goed beginnen, met een positief beeld van chauffeur neer gaan zetten, dat kunnen we niet alleen, ik weet dat er chauffeurs zijn die er ook zo over nadenken.  Ik zou zeggen hou mij in de gaten met dit blog in 2017 en sluit je aan bij de positieve chauffeurs.

Misschien kunnen we ook de bedrijven waar we komen en werken eens menselijkheid bijbrengen, dat zou mooi zijn, want zo onderhand is de sfeer bij een bedrijf, je doet wat ik je zeg voorschrijf, toon geen gevoel en hou vooral je mond dicht. Waarom geen gevoel tonen, hebben mensen geen gevoel dan, ja ik wel.

Jaren leefde ik thuis op mijn werk en nergens anders, familie zag ik niet, vrienden tja die verklote ik gewoon, maar in 2017 staat er nieuwe Alex op. ik ga weer mensen persoonlijk spreken altijd beter dan via whats app en wat dan ook, ja ik word menselijk gewoon menselijk.

Ik zeg als laatste, dit was de laatste van 2016.

hng2-copy

Laten we daarop gaan proosten en denk eens aan de mensen die dat niet kunnen, mensen die moeten werken of onderweg staan.

Tot volgend jaar weer.

-alex-

chauffeursleven

Fijne kerstdagen mensen…

Ik ben nu ergens in een plaats in Duitsland, waar ik gewoon thuis kom, mooi klein dorpje waar men geen onderscheidt maakt, tussen elkaar. Wij reden gisterenavond hiernaartoe en Cris was op de radio met driving home for Christmas, wij keken elkaar aan, ja we gaan naar huis.

Na een rare week in Nederland, waar ik me erg opwond over alles en nog wat, ik de wereld niet meer begreep, omdat de wereld gestoord is. Maar ik ging er niet op reageren, omdat ik de discussie niet onder steun , want ik schrijf over mensen en niet over moelanders , mensen die de kerst thuis mogen vieren, dat is toch mooi, waarom respecteren we eerst de dood van een medechauffeur en later branden we de mensen weer af, ik weet zeker 1 chauffeur viert geen kerst met de geliefden die hij achterlaat door een achterlijke onverlaat, maar dat was niet het enige wat mij dwars zat, het is gewoon de kerst waar ik echt een pleuris hekel aan heb, de hele wereld verspreidt de kerst gedachten, waarom zijn die gedachten gewoon niet geldig voor altijd, waarom leven we gewoon niet altijd met liefde en respect voor elkaar, nu zit ik een dorp, waar de regels niet gelden.

Zijn het regels, nee hier in het dorp, laten we elkaar gewoon in de waarde, bijvoorbeeld, er wordt een baby geboren, wat nou beschuit met muisjes, nee grote potten met bier en vette worst, ja dat is nou een babyshower, erg bijzonder en ik hou ervan. Het is gewoon wat mij tegenstaat in Nederland, wij zijn zo beknopt bezig, we branden elkaar liever af, dan elkaar te helpen, ik zat gisterenavond hier aan tafel en mijn schone zus liet mij een plaatje zien, ja liefde respect en elkaar in het waarden van het leven houden, dat ben jij zij ze. Ja dat ben ik, ik die grote eigenwijze man.

Maar ik weet het zeker, de gedachten van mij klopt, maar ik kan ze niet omschrijven, weet ook wel, dat ik geschreven had, dat mijn laatste blog voor oud en nieuw zo komen, ja dat klopt, maar ik moest die effe kwijt.

Ik wens alle lezers, medeschrijvers en critici hele fijne kerstdagen en laat elkaar in waarde van liefde en respect. Niet alleen komende dagen maar ook de dagen erna.

Happy Christmas…

Kapitein Roze Bril

Daag 2016 en hallo mooi 2017 het jaar wat mooi wordt.

live-your-life-impressing-yourself

Het jaar 2016 is bijna voorbij, wat een jaar laat ik achter me, ja het was een jaar van keuzes maken, makkelijke keuzes, moeilijke keuzes van alles wat. Stond ik in het begin van het jaar op het punt om te stoppen met schrijven, maakte ik de keuze om door te gaan.

Keuze maken, nadat ik een verhaal las vorige week, van een goed vriend van mij, die schreef een chauffeur heeft ook een keuze, ja ik had dat moeten weten, tuurlijk heeft een chauffeur die gedwongen wordt om weekenden te maken op een parkeerplaats een keuze, heeft ie niet net zoals mij de keuze gemaakt om iets te gaan doen, wij chauffeurs worden in een hoek gezet, in Denemarken werd er een filmpje gemaakt, genaamd de vrachtwagenchauffeurs de nieuwe slaven van deze tijd, nogal raar om te lezen en te kijken, omdat de maker de keuze heeft gemaakt om dit filmpje te maken. Het is de tijd waar we in leven, je hoeft niks fout te doen, of er is een filmpje van. Maar als je zelf een filmpje maakt in het bijzijn van een minister, dan wordt je afgebrand. De heilige mensen die nooit iets fout doen reageren, maar wat is dat toch.

Waarom branden mensen elkaar af. Laat elkaar in de waarde. Ik schrijf er over ik denk erover en mij overkwam het ook. Iemand dacht mij te kunnen pakken op het woord respect, ja probeer het maar, maar weet wel, dat het woord respect altijd bij jezelf begint.

Nu dwaal ik af, want wat gebeurde er nog meer dit jaar, veel heel veel te veel om te kunnen omschrijven. Kan alleen maar zeggen, ik gaat vol vertrouwen het jaar 2017 in. Tuurlijk blijf ik schrijven omdat de situatie waar ik nu in zit, toch wel heel anders is dan in het begin van dit jaar.

Ook wil ik de mensen die ervoor zorgde dat ik bijna stopte, toch wel iets zeggen, laat mensen in hun waarde, niemand is perfect, ik voel geen haat of wat dan ook, ik leef verder u ook, misschien kunnen we eens rond de tafel gaan zitten. Maar dat zal wel niet gaan. Nee mijn leven gaat verder, zit barstenvols met mooie gedachten. Ja verhalen over mensen, die niet direct met transport te maken hebben, maar wel van onschatbare waarden zijn. Bijzondere mensen, ondersteunde mensen, mensen die zorgen dat wij de chauffeur ons werk kunnen doen.

Want zonder die mensen, is het onmogelijk om iets te kunnen doen. Ik gaat over ze schrijven ik gaat met ze praten, ja ik heb er zin in.

Rest mij nog te zeggen, mijn boek is nog steeds te koop, de reacties zijn goed en daar ben ik dankbaar over, dit is de link  boek

9200000068998332

De grootste wens die ik heb. In 2017 het vak chauffeur weer op de kaart te zetten. Samen met mensen die dat ook willen, de negatieve gedachten uitbannen en laten we eens elkaar gaan respecteren gewoon als mens leven.

Is dit het laatste blog van dit jaar. Weet niet, maar in ieder geval hele fijne dagen en super 2017.

fijne-feestdagen-geel

Mijn gedachten

Nou ik zal Alex niet zijn, als ik geen mening had ho ho ho

Het is bijna kerst tja mijn mening…..

Kerst is wat mij betreft het meest zinloze geld verspillende feest wat er bestaat. Twee dagen lang niks doen, familie bezoek waar je anders nooit komt, zit je nu braaf met je armen en benen over elkaar naar tante Agaath te luisteren, die voor de 5 e keer haar kunstgebit kwijt is, of dan al dat eten, kerstontbijt kerstbrunch kerst avondmaal noem het maar op, je kan het zo verzinnen, maar dan de aanloop naar die nutteloze kerstdagen.

Het begint al ruim voor sinterklaas dan worden de winkels al omgebouwd, tot ware kerstwinkels oftewel onneembare barricades worden opgeworpen, die je bijna dwingen om al die onzin spullen te kopen, supermarkten spannen de kroon, die denken allemaal in euro,s . Als je kijkt naar de televisie dan zie je de reclame , die bestaat meestal uit een zielig persoon die thuis komt in een warm en gezellig huis, daar waar de open haard brand en een tafel die gedekt is , met de meest onmogelijke spullen, jawel eetbaar, maaltijden die een gezin met een normaal inkomen niet kan betalen, en eigenlijk gedwongen worden om naar de supermarkt te gaan om daar alle actie,s af te lopen en dat zijn er wat, want een supermarkt doet gewoon een andere verpakking om dat brood heen wat het hele jaar in de schappen ligt en het heet plotseling een kerstbrood. Ach kan wel uren door gaan en dan ook nog de lachende energiemaatschappijen die elk jaar in december een topmaand hebben vanwege de kerstverlichting die uren brand en dan ook nog zoveel mogelijk, complete huizen worden er in het licht gezet, dan rijd ik langs en denk ik , tja jammer joh, ben ik dan een kersthater nee zo wil ik het niet zeggen, maar als de hele wereld alleen met kerst de kerstgedachte kan uitstralen dan is het kerstfeest voor mij een feest voor de schijnheiligen, want je moet gewoon altijd lol hebben en kunnen eten wat je wilt, zonder dat je moet eten, zo ook is er met kerst altijd de vrede, ja waarom niet het hele jaar vrede, kom op zeg, is dat de kerstgedachte voor mij is de kerst gedachte, lekker bijkomen van de drukke weken . voor andere mensen is het twee dagen eten voor weer andere mensen is het gewoon werken , wat is de kerstgedachte , gewoon twee dagen vrij, of is het echt een feest, nee mensen kom nou niet aan dat het zo gezellig is om met zijn allen rond de kerstboom te zitten, want dat is ook zo iets, de kerstboom, wie dat ooit verzonnen is echt alleen op de wereld geweest, elk jaar weer andere ballen en andere kleuren erin, doffe ellende zeg, waarom doen we dit eigenlijk, is dat ook de kerstgedachte…Als u nou eens nadenkt over wat u uitgeeft met de kerst, wat u er voor doet, om die twee dagen het gezellig te hebben, dan wens ik u veel succes , ik maak de rest van het jaar wel lekker gezellig want dat is veel belangrijker.

Want door de kerstbomen zie ik de kerstgedachte meer.. oh ja mijn vriendin zit op dit moment de kerstkaarten te schrijven, waarom is dat ook alweer ehhhhhhhhhhh

Voor de degenen die ik vergeet een kaartje te sturen, jammer u stond niet op mijn lijst, die niet eens bestaat. Daarom wens ik u via deze weg een fijne en zinloze kerst en denk eens na over de kerstgedachte…..

fijne-kerstdagen-16

Kapitein Roze Bril

Wanneer gaan we leven zoals we moeten leven.

Wat is er toch allemaal aan de hand in ons mooie land, mensen die niet meer het onderscheidt kunnen maken tussen werkelijkheid en fictie. Het internet ontploft van negatieve tijd. Mensen draaien door achter hun computer.

screenshot_20161209-212309

Zo is er die mevrouw in het Westland, die denkt dat ze een verbod op luid toeteren kan krijgen, bij de jaarlijkse gehandicapten rit met vrachtwagens. Die mevrouw heeft lef of is gewoon dom. Want ik rij al jaren mee met de rit in Nijkerk, de blijheid van de deelnemers op hun gezichten is onbetaalbaar.

Gehandicapten in heel het land, weten de datum dat het gaat gebeuren. Dat is mooi, maar die mevrouw, daar is geen goed woord voor te vinden, dat mens heeft geen gevoel in haar donder, zij zal eens moeten meemaken om een dag in het leven te hebben, waar ze elk jaar naar uitkijkt. Ik mag hopen, dat de gemeenteraad een juiste keuze maakt en gevoel in hun donder hebben.

20160618_143252[1]

Dit is nou een mooi voorbeeld, van de vertrutting in dit land, mensen we leven niet meer, we komen om in het zeiken tegen alles, snoepverpakkingen niet meer met afbeeldingen en dan hebben we nog de politiek ook, er worden zoveel onderwerpen aangesneden, zodat de aandacht wordt afgewend van watje Rutte die alles naast zich neer legt en gewoon het beste jongetje van Europa wordt, heel Europa zegt, kijk nou die Rutte heeft kloten, hij ligt de keuze van het volk van Nederland naast zich neer. Ja omgekeerde wereld het zegt genoeg.

oh ja voor de politici die willen weten hoe de chauffeur leeft en werkt. Daar heb ik een mooi boek voor.  kijk hier maar eens , als ik het kon overdoen…  

De politiek vindt overigens de beroepschauffeur, mensen die kamperen in hun truck. Jawel weekenden lang, vergeten de politici niet 1 ding. Dat wij allemaal voor een baas rijden, dat wij worden aangestuurd door mensen die ervoor geleerd hebben, zogenoemde planners. Denken de politici nou echt, dat een beroepschauffeur er voor zelf voor kiest om maandenlang van huis te gaan. Waarom worden wij de chauffeur erop aan gepakt, zolang de wet niet aangepast wordt zal dit nooit veranderen, want die schijnheilige maffia in Brussel, die lachen alleen maar en denken het zal allemaal wel. Nee de echte daders zijn de mensen die weten hoe het werkt, de echte daders zijn de transportbazen, want wie kiest er nou vrijwillig voor om weken maandenlang onderweg te zijn. Ja politici slaap zacht en droom lekker verder, waarom komt er filmpje online over iemand die doordraait in een pompstation. Waarom wordt alleen de actie van de politieagent online gezet, mensen willen dingen laten geloven die op dat moment gebeuren, niet wat ervoor afspeelde, want is die agent standaard aanwezig in dat pompstation. Nee die komt pas later.

Wat mij opviel, dat er op Facebook de grootste pagina’s niet de werkelijkheid willen tonen, echte verhalen willen tonen, zij verspreiden de grootste doffe ellende, waarom staan deze pagina’s niet op, om ons mooie vak eens anders te laten zien, waarom zien ze niet dat er mensen zijn, die wel opstaan voor mensen die wel positief ingesteld zijn, ja ik bedoel mezelf.

Ik bedoel mezelf, een beginnend schrijver, blogger en beroepschauffeur, luister heel veel onderweg, schrijf daarover, ja dan zou het toch wat zijn, als je een blog schrijft recht uit je eigen gevoel, dat het gewaardeerd wordt en gelezen wordt. Ja dat wordt het ook, maar door de grote pagina’s die denken alleen maar aan geld, waarom eigenlijk omdat ze niet denken aan positieve berichtgeving, want hoeveel schrijven ze nou zelf, propaganda verspreiden ze. Zouden die mensen echt rustig kunnen slapen. Ja ik slaap goed, ik blijf door gaan met mijn instelling, ik denk positief en vraag me af wanneer mensen.

Wanneer mensen weer gaan leven, wanneer mensen weer gaan werken en mensen weer praten met elkaar. Want alles komt op een woord terecht. RESPECT hebben en geven dat is levensbehoefte nummer 1.

e935b6f0c03cd505c9d1a56d5a392dae

Kapitein Roze Bril

Chauffeurs hebben ook gevoel. Wist u dat al

fda95ceddc9fc09cd924936735228435

Ik ben een chauffeur in hart en nieren, rij mijn kilometers weg over de snelwegen, snelwegen die hobbelig zijn, trotseer de files ondanks de tijdsdruk die ik heb. Dan maar iets later bij de klant, jawel de klant is niet blij, dat ik te laat ben. Het vaste antwoord is dan, ja van hoger af heb ik instructies gekregen en u moet in de wacht, oh van mensen achter het bureau, die er niks van snappen, dat er ongelukken gebeuren voor mijn neus, kan ik daar wat aan doen. Moet ik er overheen rijden dan. Heb ik niks mee te maken zegt de klant dan. Bam dat druist echt tegen mijn gevoel in.

De maatschappij van tegenwoordig is gewoon stijf en keihard, gevoel tonen doen we niet meer. Want als je gevoel toont dan ben je gelijk veroordeeld, zo brak ik mijn rug ooit, pas 20 jaar heb ik last van mijn rug, ja ik werk er mee, jarenlang leg ik het verhaal uit met een stilte als ik mijn verhaal begin, want ik ben er niet trots op, maar het is gebeurd en ik leef en werk ermee. Mensen die het begrijpen, die snappen het, mensen zonder gevoel in hun donder zullen het nooit begrijpen, want die leven voor de centen en de cijfers. Het is zo jammer, want in vele gevallen, die ik kan opnoemen, hebben chauffeurs een verhaal, het verhaal wat hun in de weg zit, ja ik ook, maar ik luister vaak onderweg en praat veel met collega’s waarmee ik aan de koffie gaat. Want als je dan toch moet wachten, dan maar koffie. Dikwijls heb ik discussies over het feit dat ik Oostbloks chauffeursvolk, ook mensen van vlees en bloed noem, nee ik heb geen naam voor ze, het zijn collega’s die ook een gezin thuis hebben. Waarom staan ze onderweg, om te zorgen dat hun kinderen ook kunnen eten. Heel veel collega’s vergeten dat in hun commentaar op internet.

Maar wat mij nog meer steekt, dat er geen jonge chauffeurs voor het vak chauffeur zijn kiezen, ja het verdiend minder, lange dagen hoop gezeur aan je kop, maar wat is mooier om verhalen te horen van oudere chauffeurs, wat is mooier om het vak te leren van iemand die weet waar ie over praat. Maar de jonge chauffeurs worden opgeleid als robots, want mensen met een gevoel in hun donder die nadenken over woorden, die zijn bij voorbaat ongeschikt om een robot op te leiden, waarom eigenlijk niet. Kan iemand die teveel heeft meegemaakt, geen ervaring over brengen. Volgens mij wel, want iemand die weet waar ie over praat, iemand die heel veel meegemaakt en tot de dag van vandaag er nog mee wordt geconfronteerd, dat zijn de beste chauffeurs. Ook al hebben ze een handtekening van het leven bij zich, ja mijn rug maar nog veel meer dingen, andere hebben het beeld van ongelukken voor zich, weer andere hebben wat anders mee gemaakt, ja allemaal handtekeningen van het chauffeursleven.

Uiteindelijk zullen mensen die ervoor geleerd hebben het nooit begrijpen, dat chauffeur zijn een leven is, elke dag proberen thuis te komen, elke dag proberen hun kaart schoon te houden en bovendien elke dag proberen, hun truck veilig van A naar B te brengen, daar komt gevoel bij kijken heel veel gevoel.

Want ik weet het zeker, CHAUFFEURS HEBBEN OOK GEVOEL.

fae8cc3693dcdd1b988e6533b1a1616c

(Dit blog schreef ik voor iemand, die mij op de weg hielt, ik wil nu wat terug doen, delen mag altijd)

chauffeursleven

Daag mooi 2016 en hallo nog mooier 2017

Effe de rust erin of juist niet.

Dat zijn de gedachten die het mij lastig maken, na een bewogen jaar op schrijvers gebied ben ik op een punt gekomen om terug te kijken, het jaar 2016.  Het was eind januari dat ik in een dipje kwam. Maakte een keuze en dacht bij mezelf ik doe het niet meer, gooi mijn pen in een bakkie en klaar, maar door twee mensen die zeiden, Alex je bent een schrijver. Was ik een schrijver, maar wat voor 1 eigenlijk. Iemand die niet in de aandacht wilt staan, iemand met een achtergrond als een muziekliefhebber, maar ook iemand met een leven, een leven wat rumoerig was, maar ik schreef het van me af. Gewoon schrijven. Ja heel gewoon, dat was in februari, mijn blog was dood, maar reanimeren helpt altijd en ik kwam terug, Alex schrijft was er weer, niemand heeft er ooit wat van gemerkt omdat het in twee dagen gebeurde. Het hele jaar 2016 was een jaar van openbaringen er gebeurde zoveel. Ja ik zou er eventueel een boek over kunnen schrijven.

Het jaar 2016 kan ik ook heel snel omschrijven, want door liefde, respect en bovenal gewoon praten, ben ik gekomen waar ik nu ben, samen met mijn vriendin op een mooi punt, dat de puzzel in elkaar ligt en dat wij 2017 in gaan met knallend feest. Waarom omdat wij 2016 gaan afsluiten als een jaar van ommekeer. 2017 wordt een jaar van veranderingen, nog meer positiviteit met het schrijven, beginnen aan een nieuw boek. Maar ook ondertussen denken aan hoe de wereld kan veranderen, nee niet de hele wereld maar de wereld van het transport, zo schreef ik dit jaar een blog over Edwin Kuiper een eigen rijder met een verdomd mooie Renault truck onder zijn kont, die kwam laatst op twitter met een nieuwe naam, de beroepstoerist, goud gewoon, gewoon je werk als vakantie zien, maar wel hard blijven werken, dat is de weg die ik wil bewandelen in 2017, net zoals de beroepstoerist , leven laten zien zoals het kan zijn , bekijk het eens van de andere kant, maak van negatieve het positieve , Edwin doet dat, ik gaat doen en nog iemand die ik dit jaar omschreef is Eline, ja de dame uit het verzekeringswereldje, die diesel in haar bloed heeft, zij maakte ook een keuze in 2016 en gaat 2017 in als iemand die het chauffeurswereldje ook positief wil gaan maken.

Ik weet zeker dat er in 2017 drie namen samen naam gaan maken en vooraan gaan staan, om het chauffeurswereldje weer eens te laten zien, hoe het wel kan. Denk dat er nu twee mensen denken, Alex wat bazel je nou, maar ik weet zeker dat er in 2017 een ontmoeting komt en de gedachten over alles samen gaan smeden.

Ja dat wordt 2017 ik ga opstaan als een blogger die boeken schrijft van muziek houdt en denkt dat ie zijn wereld kan veranderen. Samen met mijn liefste en de mensen die hetzelfde denken.

Tuurlijk blijf ik chauffeur of hoort dat ook bij de verandering, dat is een vraag die ik open gaat laten. Maar 2016 was een mooi jaar en ik weet dat komende jaren nog mooier worden. Nu ben ik er nog steeds niet uit of de rust erin moet of juist niet. Deze maand dan, nee dat denk ik niet, want mijn boek is uit, het boek wat goed ontvangen werd, mensen die het leuk vinden om het lezen en mensen reageren op een manier waar ik blij van word.

Ook benieuwd naar mijn boek. Kan hoor leuk voor onder de kerstboom. De link naar mijn boek is rood.

Dat bedoel ik nou, rust erin nee dus, want 2016 was mooi, maar 2017 wordt nog mooier..

 

2017-1-2

Kapitein Roze Bril