Ik saai en stoffig nee ik niet,maar sommige ….

Ik schreef het woensdagavond ergens, slapen na een vrij stoffige middag, hu zullen velen gedacht hebben, nou ik zal het eens uitleggen.

Hier in Flevoland is elk jaar een schrijfwedstrijd en ik dacht dit jaar doe eens mee, vond het wel een uitdaging, dacht eigenlijk ik kom toch niet verder, ik schreef een verhaal over het thema, het thema was stiekem. Ja stiekem dat was het, heb er geen ruchtbaarheid aangegeven. Omdat ik niet wist wat ik ging verwachten, maar er gingen maanden overheen toen ik mail kreeg. Ik werd uitgenodigd om in Lelystad bij de prijsuitreiking te komen, ik had het kunnen weten, ik naar Lelystad en bij binnenkomst dacht ik, hoe snel ben ik weg hier, want een man met een viool probeerde de boel op te fleuren of eigenlijk achteraf neer te halen, want de mensen kwamen binnen en het was nou niet bepaald, rock and roll wat de boventoon voerde. Het was grijs en stoffig, haal er een lapje overheen en de mensen zullen opleven, maar goed, het waren schrijvers, ja ik ook, maar niet. De prijsuitreiking begon en toen snapte ik waarom die man zo treurig was met zijn viool, het onderwerp wat de boventoon voerde van alle ingezonden verhalen, was dood en verderf, ja hoe depri kan je zijn. Ik was er duidelijk niet op zijn plaats, want hoe kan je een gedachten over moord en bloed krijgen, dan spoort er iets niet in je bovenkamer en als je alleen maar meedoet om te winnen, dan ook nog verklaren dat ie 4 verhalen in het jaar schrijft, puur alleen voor wedstrijden, dan denk ik, ik blijf wel mezelf.

Ik ben degene die durft om maatschappelijke gedachtes te omschrijven, is daar wat vreemd aan, dat ik niet depri genoeg ben om over dood en moord te schrijven kan ik ook niks aan doen.

Dat ik liever een hardrock plaat draai met veel gitaren erin, als ik gaat schrijven, dat maakt mij dan toch wel een rock and rollende hardrock chauffeur die ook nog schrijft.

Ik ben natuurlijk wel zo om mijn verhaal te delen met jullie, heb toch niet gewonnen, omdat het een verhaal is, wat eigenlijk toch nog best onbespreekbaar.

7ecbf67bb628e7bc1ec3fcd39a7c6e25

 

Stiekem, zwaaide ie toch terug.

Stiekem denken ik maak kans op een blik van haar, dat dacht Lex ja dat dacht echt, maar maakte Lex dat ook echt dan, of was het een droom.

Lex zijn leven is en was een ongelooflijke puinhoop, Lex wou van alles maar Lex was een stiekeme gluurder, vaak met zijn zonnebril op, lag hij op het strand, vaak zo gedraaid dat ie de mooiste dames zag, de rondingen van die dames, glinsterde en weerkaatste terug in zijn zonnebril. Maar Lex zag haar, de mooie haren wapperden in de wind, toen ze kwam aanlopen, ja Lex was op zijn best. Want Lex die dacht, lig ik hier goed. Komt ze mijn kant op, waar is ze nou. Ze was weg, Lex was haar kwijt.  Maar daar ging een deur open, van omkleedhokje open en daar kwam zij uit, Lex zijn zonnebril gleed spontaan van zijn neus af in het zand. Lex raapte hem op en zette hem, nadat ie de bril had schoongemaakt, weer op zijn neus.

Lex keek om zich heen, zoals altijd, was ie best wel klunzig, want hij keek echt de verkeerde kant op, want die mooie dame, die klopte op zijn schouder. Ze zei met een zwoele stem, mag ik hier komen liggen. Lex kon niet uit zijn woorden komen, Lex was perplex, nu kon ie op zijn zij gaan liggen en haar goed bekijken, wel stiekem natuurlijk.  Hij knikte ja, en stelde zich eigen voor. Stiekem hoopte dat zij haar naam ook zal zeggen, maar dat gebeurde niet.

Wat gebeurde er nou weer, Lex dacht eens sjans te hebben en baalde gewoon, maar toen die mooie dame hem vroeg, kan je effe smeren, was ie weer helemaal de man, hij pakte de fles en smeerde haar in. Zij genoot intens, na dat ie alles goed had uitgesmeerd, was de mooie dame dankbaar in slaap gevallen.

Lex dacht er het zijne van. Toen ie een mannenstem hoorde aan de andere kant. Zeg mooie jongen met je zonnebril op je neus. Is deze plaats vrij het is overal een beetje druk hier, maar ik vind jou wel een snoepje, Lex dacht wat heb ik nu weer, want Lex had vooroordelen. Maar zei toch twijfelend ja, kom erbij liggen. Dus links van hem, die mooie dame, rechts van hem tja Lex dacht hoe zal ik hem benoemen. Hij kon het niet uit zijn mond krijgen, maar die jongeman naast hem, zeg kan je me insmeren, want ik kan niet op mijn rug komen, Lex die dacht ik moet hier weg, maar als die mooie dame wakker wordt, dan mis ik stiekem haar aandacht, laat ik hem maar effe insmeren, met een verbeten gezicht, pakte hij de fles aan. Smeerde heel snel de rug in van de buurman. Schaamde ie zich nou. Want het viel op, de buurman zei, heb je nog nooit eerder iemand ingesmeerd soms.

Lex hoorde naast zich de mooie vrouwenstem, die mompelde, ja hoor hij heeft mij in slaap gewreven, met heerlijk handen van hem. Moet bij jou toch ook lukken, want ik vind jullie wel een leuk stel.

Gewoon helemaal 2016, twee mannen die elkaar insmeren, daar is toch niks vreemd aan, of wel dan Lex.  Hij dacht alleen maar, was ik nou maar niet zo stiekem, dan lag ik nou niet in de problemen, hier op het strand.

Ondertussen was de mooie man, naast hem, vol vragen en aan het nadenken hoe ie tot Lex kon doordringen, in zijn gedachten, dat is lang geleden, voor hem, toen was het lastiger om de omgeving ervan te overtuigen dat ie homo was, zijn ouders verstoten hem, zijn vrienden snapte het niet, zijn omgeving in het dorp waar ie woonde, die veroordeelden hem, maar dat was jaren geleden, hij ging naar de grote stad, daar waar alles kon en mog. Nu licht ie hier op het strand en moet ie weer vechten, tegen iemand met vooroordelen. Maar de mooie dame, die stond op, zo knapperd, zal ik je effe goed insmeren, want die Lex verschuilt zich achter zijn zonnebril en lag stijf op zijn rug, op zijn handdoek.

De mooie dame stapte over hem heen en zei, schuif eens op Lex, dan kan ik effe smeren, Lex deed dat maar. Hij liet het gaan, want twee mannen die elkaar intens insmeren, dat kan echt niet in zijn wereld.

Bekrompen wereld dat wel, want uiteindelijk gingen de mooie dame en mooie jongen samen naar de bar om wat te drinken te gaan halen, hij zag ze beide weg lopen, twee kontjes die zwiepten heen weer, ok een dame en heer dat dan weer wel. Maar hij lag weer alleen voor effe.

Stiekem keek ie weer eens door zijn zonnebril heen. Hij zag een weer een mooie dame, maar die dame lag met een andere dame. Lex dacht, ah twee voor de prijs van. Ja verkeerde gedachten, want de twee dames, die zoenden elkaar, Lex genoot ervan.

Op dat moment voelde ie iets kouds op zijn rug, het was een flesje cola, koude cola, he mooie man, dacht je wel dorst had. Hij draaide zich eigen om en zag de mooie buurman, staan. Was ie alleen nee, de mooie dame kwam er ook aan, die keek om der heen, of er nog plaats was, want er zouden nog meer mensen komen. Er was plaats want het was al later op de dag. Dus de mooie dame wenkte naar een aantal mensen. Ze paradeerden over het strand als een stel paarden, ze hadden lol met elkaar, iets wat Lex op dit moment niet had, want Lex verschuilde zich achter zijn zonnebril, om hem kijken en toen de groep eenmaal samen was. Bleek dat Lex erg bekeken werd, waarom lag ie daar, Lex dacht ik lag hier toch eerst, maar de mooie buurman, keek hem aan en over zijn schouder heen, naar een andere jongeman, de mooie dame, die haar liet insmeren door hem en daarbij in slaap viel, die kuste een andere dame. Lex wist het stiekem niet meer.

Lex wou opstaan om te vluchten, want hij als voor zijn doen normale jongen wist zich geen houding te geven, hij wou alleen maar genieten vandaag, maar de groep gaf hem geen aandacht, die waren heel gezellig met hun eigen ding bezig, de flessen wijn, werden geopend en Lex kreeg het warm, hij moest weg. Hij ging weg, zonder iets te zeggen, hij vlucht, hij loopt weg, richting het strandpaviljoen.

Daar zag ie een bord staan, was ie nou maar niet zo stoer geweest, vanmorgen want dan had ie dat bord gezien.

Dit strand gedeelte is voor iedereen die mens is en geen onderscheidt maakt tussen man en vrouw, gewoon zonder problemen leven met elkaar.

Lex zag de naam van het strandpaviljoen, hij begreep het.

Dit was voor homo’s en lesbiennes en niet voor normale mensen zoals als mij, Lex wist het zeker, Lex is het voorbeeld van iemand die wereldvreemd is, want iedereen is inderdaad gelijk.

Met de zonnebril op, slenterde hij weer weg, het strandleven, nee dat is niks voor mij.

Stiekem keek ie nog eens om naar het strand, de anderen van de groep, zwaaiden naar hem, hij zwaaide uit beleefdheid terug, of was het toch dat ie stiekem toch een gevoel in zijn lijf had

Gepubliceerd door

alexschrijftnl

Ik ben een chauffeur met een hobby schrijven. ik heb een eigen mening over dingen en daar kom ik voor uit en daarbij zal ik meer over eten gaan schrijven.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.