Ik saai en stoffig nee ik niet,maar sommige ….

Ik schreef het woensdagavond ergens, slapen na een vrij stoffige middag, hu zullen velen gedacht hebben, nou ik zal het eens uitleggen.

Hier in Flevoland is elk jaar een schrijfwedstrijd en ik dacht dit jaar doe eens mee, vond het wel een uitdaging, dacht eigenlijk ik kom toch niet verder, ik schreef een verhaal over het thema, het thema was stiekem. Ja stiekem dat was het, heb er geen ruchtbaarheid aangegeven. Omdat ik niet wist wat ik ging verwachten, maar er gingen maanden overheen toen ik mail kreeg. Ik werd uitgenodigd om in Lelystad bij de prijsuitreiking te komen, ik had het kunnen weten, ik naar Lelystad en bij binnenkomst dacht ik, hoe snel ben ik weg hier, want een man met een viool probeerde de boel op te fleuren of eigenlijk achteraf neer te halen, want de mensen kwamen binnen en het was nou niet bepaald, rock and roll wat de boventoon voerde. Het was grijs en stoffig, haal er een lapje overheen en de mensen zullen opleven, maar goed, het waren schrijvers, ja ik ook, maar niet. De prijsuitreiking begon en toen snapte ik waarom die man zo treurig was met zijn viool, het onderwerp wat de boventoon voerde van alle ingezonden verhalen, was dood en verderf, ja hoe depri kan je zijn. Ik was er duidelijk niet op zijn plaats, want hoe kan je een gedachten over moord en bloed krijgen, dan spoort er iets niet in je bovenkamer en als je alleen maar meedoet om te winnen, dan ook nog verklaren dat ie 4 verhalen in het jaar schrijft, puur alleen voor wedstrijden, dan denk ik, ik blijf wel mezelf.

Ik ben degene die durft om maatschappelijke gedachtes te omschrijven, is daar wat vreemd aan, dat ik niet depri genoeg ben om over dood en moord te schrijven kan ik ook niks aan doen.

Dat ik liever een hardrock plaat draai met veel gitaren erin, als ik gaat schrijven, dat maakt mij dan toch wel een rock and rollende hardrock chauffeur die ook nog schrijft.

Ik ben natuurlijk wel zo om mijn verhaal te delen met jullie, heb toch niet gewonnen, omdat het een verhaal is, wat eigenlijk toch nog best onbespreekbaar.

7ecbf67bb628e7bc1ec3fcd39a7c6e25

 

Stiekem, zwaaide ie toch terug.

Stiekem denken ik maak kans op een blik van haar, dat dacht Lex ja dat dacht echt, maar maakte Lex dat ook echt dan, of was het een droom.

Lex zijn leven is en was een ongelooflijke puinhoop, Lex wou van alles maar Lex was een stiekeme gluurder, vaak met zijn zonnebril op, lag hij op het strand, vaak zo gedraaid dat ie de mooiste dames zag, de rondingen van die dames, glinsterde en weerkaatste terug in zijn zonnebril. Maar Lex zag haar, de mooie haren wapperden in de wind, toen ze kwam aanlopen, ja Lex was op zijn best. Want Lex die dacht, lig ik hier goed. Komt ze mijn kant op, waar is ze nou. Ze was weg, Lex was haar kwijt.  Maar daar ging een deur open, van omkleedhokje open en daar kwam zij uit, Lex zijn zonnebril gleed spontaan van zijn neus af in het zand. Lex raapte hem op en zette hem, nadat ie de bril had schoongemaakt, weer op zijn neus.

Lex keek om zich heen, zoals altijd, was ie best wel klunzig, want hij keek echt de verkeerde kant op, want die mooie dame, die klopte op zijn schouder. Ze zei met een zwoele stem, mag ik hier komen liggen. Lex kon niet uit zijn woorden komen, Lex was perplex, nu kon ie op zijn zij gaan liggen en haar goed bekijken, wel stiekem natuurlijk.  Hij knikte ja, en stelde zich eigen voor. Stiekem hoopte dat zij haar naam ook zal zeggen, maar dat gebeurde niet.

Wat gebeurde er nou weer, Lex dacht eens sjans te hebben en baalde gewoon, maar toen die mooie dame hem vroeg, kan je effe smeren, was ie weer helemaal de man, hij pakte de fles en smeerde haar in. Zij genoot intens, na dat ie alles goed had uitgesmeerd, was de mooie dame dankbaar in slaap gevallen.

Lex dacht er het zijne van. Toen ie een mannenstem hoorde aan de andere kant. Zeg mooie jongen met je zonnebril op je neus. Is deze plaats vrij het is overal een beetje druk hier, maar ik vind jou wel een snoepje, Lex dacht wat heb ik nu weer, want Lex had vooroordelen. Maar zei toch twijfelend ja, kom erbij liggen. Dus links van hem, die mooie dame, rechts van hem tja Lex dacht hoe zal ik hem benoemen. Hij kon het niet uit zijn mond krijgen, maar die jongeman naast hem, zeg kan je me insmeren, want ik kan niet op mijn rug komen, Lex die dacht ik moet hier weg, maar als die mooie dame wakker wordt, dan mis ik stiekem haar aandacht, laat ik hem maar effe insmeren, met een verbeten gezicht, pakte hij de fles aan. Smeerde heel snel de rug in van de buurman. Schaamde ie zich nou. Want het viel op, de buurman zei, heb je nog nooit eerder iemand ingesmeerd soms.

Lex hoorde naast zich de mooie vrouwenstem, die mompelde, ja hoor hij heeft mij in slaap gewreven, met heerlijk handen van hem. Moet bij jou toch ook lukken, want ik vind jullie wel een leuk stel.

Gewoon helemaal 2016, twee mannen die elkaar insmeren, daar is toch niks vreemd aan, of wel dan Lex.  Hij dacht alleen maar, was ik nou maar niet zo stiekem, dan lag ik nou niet in de problemen, hier op het strand.

Ondertussen was de mooie man, naast hem, vol vragen en aan het nadenken hoe ie tot Lex kon doordringen, in zijn gedachten, dat is lang geleden, voor hem, toen was het lastiger om de omgeving ervan te overtuigen dat ie homo was, zijn ouders verstoten hem, zijn vrienden snapte het niet, zijn omgeving in het dorp waar ie woonde, die veroordeelden hem, maar dat was jaren geleden, hij ging naar de grote stad, daar waar alles kon en mog. Nu licht ie hier op het strand en moet ie weer vechten, tegen iemand met vooroordelen. Maar de mooie dame, die stond op, zo knapperd, zal ik je effe goed insmeren, want die Lex verschuilt zich achter zijn zonnebril en lag stijf op zijn rug, op zijn handdoek.

De mooie dame stapte over hem heen en zei, schuif eens op Lex, dan kan ik effe smeren, Lex deed dat maar. Hij liet het gaan, want twee mannen die elkaar intens insmeren, dat kan echt niet in zijn wereld.

Bekrompen wereld dat wel, want uiteindelijk gingen de mooie dame en mooie jongen samen naar de bar om wat te drinken te gaan halen, hij zag ze beide weg lopen, twee kontjes die zwiepten heen weer, ok een dame en heer dat dan weer wel. Maar hij lag weer alleen voor effe.

Stiekem keek ie weer eens door zijn zonnebril heen. Hij zag een weer een mooie dame, maar die dame lag met een andere dame. Lex dacht, ah twee voor de prijs van. Ja verkeerde gedachten, want de twee dames, die zoenden elkaar, Lex genoot ervan.

Op dat moment voelde ie iets kouds op zijn rug, het was een flesje cola, koude cola, he mooie man, dacht je wel dorst had. Hij draaide zich eigen om en zag de mooie buurman, staan. Was ie alleen nee, de mooie dame kwam er ook aan, die keek om der heen, of er nog plaats was, want er zouden nog meer mensen komen. Er was plaats want het was al later op de dag. Dus de mooie dame wenkte naar een aantal mensen. Ze paradeerden over het strand als een stel paarden, ze hadden lol met elkaar, iets wat Lex op dit moment niet had, want Lex verschuilde zich achter zijn zonnebril, om hem kijken en toen de groep eenmaal samen was. Bleek dat Lex erg bekeken werd, waarom lag ie daar, Lex dacht ik lag hier toch eerst, maar de mooie buurman, keek hem aan en over zijn schouder heen, naar een andere jongeman, de mooie dame, die haar liet insmeren door hem en daarbij in slaap viel, die kuste een andere dame. Lex wist het stiekem niet meer.

Lex wou opstaan om te vluchten, want hij als voor zijn doen normale jongen wist zich geen houding te geven, hij wou alleen maar genieten vandaag, maar de groep gaf hem geen aandacht, die waren heel gezellig met hun eigen ding bezig, de flessen wijn, werden geopend en Lex kreeg het warm, hij moest weg. Hij ging weg, zonder iets te zeggen, hij vlucht, hij loopt weg, richting het strandpaviljoen.

Daar zag ie een bord staan, was ie nou maar niet zo stoer geweest, vanmorgen want dan had ie dat bord gezien.

Dit strand gedeelte is voor iedereen die mens is en geen onderscheidt maakt tussen man en vrouw, gewoon zonder problemen leven met elkaar.

Lex zag de naam van het strandpaviljoen, hij begreep het.

Dit was voor homo’s en lesbiennes en niet voor normale mensen zoals als mij, Lex wist het zeker, Lex is het voorbeeld van iemand die wereldvreemd is, want iedereen is inderdaad gelijk.

Met de zonnebril op, slenterde hij weer weg, het strandleven, nee dat is niks voor mij.

Stiekem keek ie nog eens om naar het strand, de anderen van de groep, zwaaiden naar hem, hij zwaaide uit beleefdheid terug, of was het toch dat ie stiekem toch een gevoel in zijn lijf had

Mijn gedachten

‘De bond tegen azijnzeikers..

Nederland, tja land van de vrije meningsuiting wordt er wel geschreven en gedacht, maar eigenlijk is Nederland het land van de azijnzeikers, land van betutteling door een achterlijke regering met nog meer achterlijke personen met een mond die denken dat ze boven de wet leven.

Maar even over de azijnzeikers, een beweging in Nederland van veganisten zeggen dat bokkenpootjes, je weet die koekjes met de vorm van bokkenpoot met aan het uiteinde chocolade, die zouden de naam niet mogen dragen, omdat ze niet op pootjes lijken, ik weet het niet hoor, dan gaan ze ook beginnen over, ezelsoren bij de groenteboer en een varkenslap bij de slagen en dierenactivisten gaan beginnen over slavinken, want je mag geen dieren slaan. Hadden we in het verleden al de discussie over jodekoeken en negerzoenen, wat allemaal discussies zijn om niks, ja azijnzeiken dat is het, begon de kerk ook nog over inlegkruisjes, jawel het wordt kruis komt erin voor, nogal logisch, want daar horen ze toch ook. Dan heb ik bijna iedereen gehad , maar wat nu eigenlijk zo mooi is, dat de politieke partij Denk, ja u weet het wel, van die dame die Sylvana heet, daar zitten nog meer van die hersenloze in, nog twee namelijk, die hebben het niet over zwarte piet, maar over de Coen tunnel en nog meer van die oer-Hollandse namen, die al jaren bestaan, want sommige namen zullen aan de islam zijn gekoppeld , maar dan niet goedschiks, ik zeg azijnzeikers, want waarom zeuren ze toch zo, alle discussies die ze voeren , gaan echt helemaal nergens over.

Want dan kom ik ook weer terug op Sylvana, mijn zoon van 10 formuleerde het helemaal juist.

Waarom maken grote mensen zich zo druk over een kinderfeest, hij begreep het niet, ik ook niet meer na deze opmerking, waarom maken we ons zo druk over een kinderfeest, waarom gaan er mensen in drie bussen naar een kinderfeest, waarom willen die mensen niet op tv komen, omdat het relschoppers zijn, met voorop Sylvana die zelf nooit jong is geweest, zelfde als al die andere azijnzeikers, die zijn ook nooit jong geweest en hebben nooit lekker gegeten, gesmuld van een lekkernij bij de koffie, nee al die mensen zijn zo heilig als het maar kan zijn, mensen zoals Sylvana mogen ons gewoon blanke racisten noemen, ik weet het niet hoor, volgens mij is Sylvana gewoon een KATHOLIEKE VEGANIST NATUURLIEFHEBBER AZIJNZEIKER die niet van een kinderfeest houdt, maar wel geilt op aandacht. Ja de wereld bestaat uit, mensen die niks beter te doen hebben dan zinloos te ouwehoeren en altijd in de aandacht willen staan.

Ik begin een bond tegen azijnzeikers, gewoon tegen gas geven. Want niemand doet het en ik eigenlijk ook niet, ik steek gewoon er de draak mee, dat is veel leuker. Want waarom zou ik me er eigen druk over maken. Waar ik me wel druk over maakt is het leven, het leven wordt duurder en duurder en niemand loopt daarover te zeiken, nee de aandacht wordt verplaatst, dat is waar men van de regering zo goed in is.

Rest mij nog te zeggen, mijn boek is nog steeds te koop, jawel en waar bij Scheiwijk langs de A27, haal daar gelijk eens een lekker bakkie koffie, daar zijn zo goed in en natuurlijk nog bij Bol.com en dit is de link.

Kapitein Roze Bril

Wat een week was het toch weer.

 

tumblr_ng2dlll6qc1tp1mwdo1_1280

 

Verkiezingen in Amerika, tja wat zal ik daar eens opzeggen, is Trump beter dan Clinton, weet het niet, vindt het gewoon allebei niets, moet ik het iets vinden dan, nee ik woon in Nederland, het land van de onbegrensde mogelijkheden, het land waar de politie zwarte piet gaat spelen en dat sinterklaas bij aankomst in Nederland eerst een veiligheidspoortje door moet, voordat ie ook maar 1 stap heeft gedaan met zijn paard, ja wel dat is nou een echt kinderfeestje.

Nou ik vierde mijn eigen feestje deze week, alles wat ik deed lukte gewoon, wat dat was, hou ik lekker voor me, maar mijn boek gaat lekker en hij is nog steeds in de verkoop waar ook al weer nou hier kan je het boek kopen. Door het uitbrengen van dit boek, ben ik gaan nadenken, wat wil ik nou eigenlijk, want als de pensioenleeftijd omhoog moet gaan, volgens een meneer met een hele lange nek, die hij schijnbaar graag uitsteekt, van de Aegon, moet ik nog door tot mijn 70 ste jaar, had ik het toch goed voorspeld, ik mag nog 25 jaar. Maar nog 25 jaar op de truck, wat betekent dat, oud worden omdat de vrachtwagens in colonne dicht op elkaar, achter elkaar gaan rijden, nee geen bumperkleven, maar iets met veiligheid, kan mij niet wijs maken, dat dit werkelijkheid wordt, want als mensen nu al moeite hebben met invoegen, omdat we elkaar niet de ruimte gunnen op onze te brede snelwegen. Wat moet het dan worden, als er een treintje vrachtwagens aan komt.

Ja nadenken over de toekomst, dat is wat ik doe, ik schreef al dat ik deze week zoveel mee gemaakt hebt, dat ik inderdaad nadenkt. Wat wil ik doen, ik wil graag doen wat ik wil doen, dat is leven zoals ik wil, mijn leven hoeft niet geleefd te worden. Lekker onduidelijk he, wat ik wil zeggen, mijn toekomst ligt grotendeels op de weg, maar in welke vorm ik weet het niet.  Mijn gevoel zegt dat 2017 een jaar wordt van verandering. Zoals 2016 een jaar was van openbaring en vele puzzelstukjes die op zijn plaats vielen. Ja ik liet een tatoeage zetten, van twee puzzelstukjes op mijn onderarm, dat heeft mij geholpen, over het denken, ja elk vraagstuk is een puzzelstuk.

Zou sinterklaas er ook over nadenken, wat ie moet doen morgen. Zou Trump zich eigen nog terugtrekken en zou de politie piet ook een wapenroe hebben, om stoute stomme tegenstanders neer te slaan.

Dat zal haast wel niet.

Nee ik zeg blijf gewoon jezelf, dus gewoon zwarte piet, gewoon een kapper nemen Trump en dan red je het misschien wel of juist niet, want met geld eh veel geld, wil nog niet zeggen, dat je het leven kan kopen, wat je in gedachten hebt.

Nee ik weet wel beter, ik volg mijn eigen weg wel, gewoon recht door en af en toe van de weg af, om mijn wereld te verbreden zonder veiligheidspoortjes, want ik ben niet gevaarlijk, maar gewoon een chauffeur met een missie..

9200000068998332

Kapitein Roze Bril

Als ik het kon overdoen, dan zou ik het doen.

 

Dat is de titel van mijn nieuwe boek, waarom heb ik een boek uitgebracht over de laatste 25 jaar, de eerste 25 jaar van mijn loopbaan als vrachtwagenchauffeur. Het verhaal is mijn verhaal wat ik in het verleden al geschreven hebt, over mijn mooie tijd bij een super bedrijf en uitgebreid met verhalen uit het heden. Dus gewoon een nieuw boek, ja het is mijn wens.

Mijn gedachten zijn meestal de waarheid. Zo schrijf ik al jaren blogs en verhalen, een verhaal van mij een jaar of wat geleden, ging over mensen die woonden in een oude caravan en in hele oude auto reden. Die mensen kregen op een dag een idee, we gaan met mensen aan het werk, die lekker goedkoop zijn, ik werd toen door de bond al voor gek verklaard, maar die mensen zijn nu miljonair, omdat bedrijven het personeel huren van het bedrijf van die arme sloeber, maar die arme sloeber is niet gek, hij vraagt de volle mep voor de werknemer, maar betaald de werknemer een fooitje. Zo woont de arme sloeber, na jaren in luxe villa en weet van gekkigheid niet welke luxeauto ie moet kiezen, nu jaren later, worden er mensen wakker, ja van de bond, ik kraak ze niet af, maar wel een paar jaar te laat. Ook dankzij de regering mochten de uitzendbureaus deze constructie zo uitvoeren, maar dat is in 2016 afgelopen. Beter laat dan nooit, want nu zullen er bedrijven gaan nadenken, over het personeel, binnenkort komen er veel banen vrij.

Dit schreef ik dus al in het verleden, vooruitziende blik had ik dus, is dat een gave dan of gewoon gezond nadenken.

Zo heb ik dat ook met mensen, mensen waarvan ik denk, die snap ik niet, daar besteed ik echt geen tijd aan, maar luister wel naar ze, omdat dat echt te weinig gebeurd in het leven. Mensen die denken dat ze alles weten en in mijn beroep, zijn dat transportmanagers, die schijnbaar alles weten van het transport, helaas van de theorie dan, want van de echte praktijk, tja dat is niks voor hun, want problemen oplossen op papier is heel wat anders dan problemen oplossen in de praktijk. Dat is meestal de kracht van de chauffeur. Maar het is echt oneerlijk, de chauffeur wordt niet betaald om mee te denken, daar zijn mensen voor, die wel doorgeleerd hebben, waarom kunnen deze twee mensen niet door 1 deur heen, omdat de gedachten anders zijn.

Ik omschrijf in mijn boek, 1 man, dat is mijn oude baas, de man die wist wat zijn personeel doormaakte, de man die genoot van zijn personeel. Ja dat was een echte baas.

Uiteindelijk zullen mensen zich afvragen, na dit blog te hebben gelezen, waar heb je dit boek dan uitgebracht.

Om mensen mee te nemen in de mooie wereld, de wereld van een chauffeur een wereld die nooit meer terug zal komen, want de echte chauffeur is geen chauffeur meer, maar een nerd die achter het stuur zit. Veel oudere chauffeurs zullen het boek omarmen, na het lezen van de verhalen zeggen, ja een mooie tijd was dat, jongere chauffeurs zullen vol verbazing het boek lezen, omdat we vroeger geen telefoon of internet hadden.  Ja het boek snijdt het mes aan twee kanten. Wil de discussie op gang brengen om mensen wakker te maken, dat wereld echt niet zonder chauffeurs kan bestaan. Beetje meer waardigheid en respect zou best wel kunnen en dan ook nog een mooi salaris, dan is het weer aantrekkelijk om chauffeur te worden en te blijven, vooral dat laatste blijven, want wie moeten die jonge chauffeurs opleiden dan.  Ja wij met zijn allen, niet iemand die door heeft geleerd, want daar zijn er al zat van op deze rare wereld.

9200000068998332

 

De link naar mijn boek is rood ..

pssst hij is ook te koop binnen kort bij Scheiwijk  langs de A 27 bij Hoogblokland tussen Utrecht en Breda.. Voor een iets andere prijs, dat dan weer wel.

Kapitein Roze Bril

Nieuw boek boek.

Beste volgers, vrienden en bekenden,

 

Mijn nieuwe boek ‘Als ik het kon overdoen, dan zou ik het doen. ‘ is gepubliceerd! Na veel uren van zwoegen achter mijn pc, de nodige – tijdelijke – writers blocks en wat ‘geniale ingevingen’ is het nu eindelijk klaar en ik ben er ontzettend trots op! Ik heb mijn boek uitgegeven via Brave New Books en daar is het onder andere ook te koop. Ik stel het op prijs als je dit bericht wilt delen op twitter en facebook en alle andere kanalen .

9200000068998332

Hieronder staat een korte omschrijving van mijn boek:

Ik ben 25 jaar chauffeur en moet nog 25 jaar door. Ik schreef dit boek om mensen mee te nemen in mijn tijd, van een jochie van 4 jaar tot het heden. Ik ben begonnen bij een bedrijf, wat heel mooi was, maar helaas niet meer bestaat. Het was een bedrijf met een goede leerschool.

Hedendaags rij ik nationaal in het koelvervoer. Maar ik schrijf als hobby daarnaast. Met een eigen mening en kijk op het transport en daarbuiten.

Dit boek draag ik op aan de mensen die ervoor gezorgd hebben dat ik chauffeur kan zijn en kan blijven.

 

Nog iets over mijzelf:

Ik ben een chauffeur die schrijft, met veel teveel levenservaring. Daar schrijf ik over, niet in de bekende stijl, maar schrijf zoals ik denk.Hopelijk heb ik hiermee jullie interesse kunnen wekken in mijn boek. Het is te koop op

http://www.bravenewbooks.nl/books/107279

Met vriendelijke groet,

Alex Does

Mededelingen van Alex